Zgromadzenie w Fatimie - Dokument końcowy

 

II Żyć głębiej i działać skuteczniej jako Ciało Apostolskie

Łaski  Fatimy 2008

2.1.  Pięć wyraźnych znaków nadziei i wyzwań wyróżniło się pośród wielu łask otrzymanych w Fatimie:

  • Wierność kierunkom wytyczonym w Nairobi
  • Jedność w różnorodności
  • Wezwanie do życia jako świecka wspólnota prorocka
  • Głębsza identyfikacja z Chrystusową misją głoszenia Dobrej Nowiny ubogim
  • Rozszerzenie i pogłębienie współpracy w sieci apostolskiej

2.2. Wierność kierunkom wytyczonym w Nairobi. Przyglądając się historii WŻCh po Zgromadzeniu Ogólnym w Nairobi dostrzegamy w niej działanie łaski Bożej i wierność wspólnoty światowej kierunkom tam wytyczonym. Na każdym poziomie naszym wysiłkom przyświeca wyraźnie jeden cel, jakim jest: żyć głębiej i działać skuteczniej jako Ciało Chrystusa, ponieważ „Życie nasze ze swej istoty jest apostolskie” (ZO 8). Dowodem wierności wspólnoty jest położenie nacisku na Ćwiczenia Duchowne jako „źródło szczególne i charakterystyczne narzędzie naszej duchowości” (ZO 5). Ta wierność kierunkom wyraża się także poprzez: wysiłki zmierzające do poprawy skuteczności naszej formacji, podkreślenie roli odpowiedzialnych w misji i znaczące przykłady współpracy wewnątrz i na zewnątrz wspólnoty. W szczególności na poziomie światowym, w ramach Kościoła i przy ONZ, WŻCh jest obecne w sposób wiarygodny. Współpraca pomiędzy WŻCh a Towarzystwem Jezusowym także znacząco wzrasta. Mamy spore doświadczenie w realizacji dynamiki procesu: rozeznanie – posłanie – wspieranie – rewizja. Jednakże Zgromadzenie przyznaje, że można tę praktykę rozwinąć i stosować ją bardziej konsekwentnie. W formacji duchowej powinno się temu poświęcić więcej uwagi.

2.3. Jedność w różnorodności. Zgromadzenie mocno podkreśla zarówno jedność, jak i różnorodność Światowej WŻCh. Wzrasta świadomość, że to właśnie jest charakterystyczne dla naszego charyzmatu, jest mocną stroną i podstawą twórczego prowadzenia misji. Dzięki tej jedności w różnorodności „teren misji podejmowanej przez WŻCh jest nieograniczony” (ZO 8).

2.4. Zgromadzenie uznaje, że nie zawsze jest łatwo pogodzić jedność z różnorodnością. Ponieważ nasza wspólna misja stale rozwija się, a nasza rzeczywistość staje się coraz bardziej złożona, dlatego jedynie lepsze zrozumienie naszego charyzmatu uzdolni nas do przekraczania różnic między nami. Zatem żyjąc głębiej naszym charyzmatem, będziemy także działać skuteczniej jako Ciało Apostolskie. Wyraźniejsze przyłączenie się do WŻCh, które wyraża się przez zawarcie Przymierza (ZO 7), wydaje się dla Wspólnoty Światowej szczególnie istotne na jej obecnym etapie rozwoju.

2.5. Zgromadzenie uznaje, że indywidualistyczna kultura i szczególne uwarunkowania społeczne czy historyczne niektórych wspólnot mogą rodzić opór wobec Przymierza w WŻCh. Jest ono przekonane, że apostolska siła Ciała zależy od głębi naszego zaangażowania w styl życia właściwy WŻCh, jak to zostało określone w ZO 12. Dlatego wzywa do przeprowadzenia rewizji znaczenia Przymierza w WŻCh, zarówno czasowego jak i stałego. W ten sposób jak „ojciec rodziny, który ze swego skarbca wydobywa rzeczy nowe i stare” (Mt 13, 53), Zgromadzenie zachęca Wspólnotę Światową do ponownego odkrycia Przymierza, które jest zaproszeniem do osobistej wędrówki duchowej i podjęciem rozeznanego powołania do życia w Ciele Apostolskim.

2.6. Zgromadzenie uznaje także, że trudności w przekazywaniu doświadczenia Przymierza w ramach Ciała Apostolskiego wynikają z różnorodności kultur, w których żyjemy i posługiwania się różnymi językami. Dlatego zapraszamy Wspólnotę Światową do ciągłego dialogu i refleksji na temat języka i form, poprzez które się wyrażamy.

2.7. Wezwanie WŻCh do stawania się świecką wspólnotą prorocką. „Nasza misja w znaczeniu biblijnym i tradycji Kościoła musi być misją prorocką, spełnianą w imię Boga i pod Jego kierownictwem. Możemy zadać sobie ważne, znaczące pytanie: Czy potrafimy być rzeczywiście proroczy?” - patrząc oczami Boga, słuchając Jego uszami, czując Jego sercem i mówiąc Jego słowem, „słowem pełnym współczucia dla tych, którzy cierpią… i słowem przemiany i solidarności z tymi, którzy działają na rzecz cierpiących?” (konferencja o. A. Nicolasa, światowego asystenta kościelnego WŻCh wygłoszona podczas Zgromadzenia Ogólnego – przyp. tłumacza). Otrzymaliśmy to wezwanie jako określoną łaskę Fatimy 2008, znajdując inspirację i pocieszenie w słowach o. asystenta: „to jest czas na wspólnoty prorockie... - i czuję, że zdecydowanie zmierzacie w tym kierunku”.

2.8. Zgromadzenie odpowiada na to wezwanie pytaniem: w jakich kwestiach Duch Boży przynagla Światową WŻCh, aby stawała się wspólnotą prorocką?

2.9. Zgromadzenie potwierdza trzy ważne pragnienia, które zostały wyrażone po raz pierwszy w Itaici: „wspierać życie rodzinne jako podstawę w budowaniu Królestwa Bożego; towarzyszyć młodym ludziom na drodze do życia pełnego sensu i integrować działalność zawodową oraz inne nasze prace z wiarą chrześcijańską” (Końcowe Zalecenia, Itaici). Zgromadzenie obserwuje wzrastające znaczenie „rodziny WŻCh”, która  żyje razem, jak jedna rodzina, stylem życia WŻCh. Jest to wyrazem tego, iż członkowie „odczuwają pragnienie integracji wszystkich wymiarów swego życia z pełnią wiary chrześcijańskiej, zgodnie z naszym charyzmatem” (ZO 4). Słuchaliśmy również innych wezwań do stawania się prorockimi świadkami w takich aspektach jak: godność stworzenia, poszanowanie środowiska naturalnego, wizja kobiety w społeczeństwie i Kościele, której wzorem jest Maryja, Matka Boża; dialog ekumeniczny i międzyreligijny.

2.10. Głębsza identyfikacja z Chrystusową misją głoszenia Dobrej Nowiny tym, którzy są „wykluczeni” i „obcy”. Kiedy Jezus uleczył córkę kobiety kananejskiej (Mt 15, 21–28) została ogłoszona: „nowa, chrześcijańska era, gdzie wszyscy są postrzegani i traktowani jak bracia i siostry” (homilia, o. A. Nicolas). W czasie trwania Zgromadzenia coraz wyraźniejsze stawało się dla nas wezwanie do większej integracji z Chrystusową misją głoszenia Dobrej Nowiny tym, którzy są „wykluczeni” i „obcy”. Uznajemy pilną potrzebę podzielenia się doświadczeniem Ćwiczeń Duchowych z tymi, którzy żyją na marginesie życia społecznego i zaproszenia ich do naszych wspólnot, nawet jeśli konieczne będzie dostosowanie programu formacji i naszego sposobu życia do ich rzeczywistości.

2.11Rozszerzenie i pogłębienie współpracy w sieci apostolskiej. W końcu zastanawiając się nad doświadczeniem współpracy Wspólnoty Światowej z innymi kościelnymi organizacjami przy ONZ i poza nią, a w szczególności współpracy z Towarzystwem Jezusowym, Zgromadzenie dostrzega pilną potrzebę poszerzania i pogłębiania sieci wspólnego rozeznania i działania na poziomie światowym, regionalnym, narodowym i lokalnym.

2.12. Zgromadzenie w Nairobi wezwało WŻCh do większej współpracy z Towarzystwem Jezusowym i do bardziej klarownego zdefiniowania ról w naszych wzajemnych relacjach. Zgromadzenie w Fatimie z wdzięcznością uznaje tę współpracę i nasze pragnienie jej dalszego wzrostu, nie tylko pomiędzy poszczególnymi jezuitami i członkami WŻCh, lecz również pomiędzy WŻCh i Towarzystwem Jezusowym jako Ciałami Apostolskimi. Trzy ważne dokumenty przedstawiają zarys naszych wzajemnych relacji i podają wskazówki do dalszego rozwoju: Współpraca WŻCh – Towarzystwo Jezusowe (dodatek do Dokumentu z Nairobi); Stosunki pomiędzy WŻCh a Towarzystwem Jezusowym w Kościele; Rola Asystenta Kościelnego. Zalecamy naszym wspólnotom zapoznanie się z tymi dokumentami. Natomiast naszych braci Jezuitów zachęcamy - może przez naszych kościelnych asystentów - do bliższego zorientowania się w treści tych dokumentów. Dzięki temu nasza współpraca może być bardziej owocna.

Wspólnota Życia Chrześcijańskiego w Polsce
ul. Rakowiecka 61, 02-532 Warszawa
NIP: 5213137346, REGON: 017235359
tel.: +48 733 734 777
e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
nr konta: 22 1020 1013 0000 0202 0328 6929