Wspólnota Życia Chrześcijańskiego w Białymstoku

wzch bialystok

Wspólnota Życia Chrześcijańskiego w Białymstoku Kim jesteśmy? Co o sobie myślimy i mówimy? Jak działamy? Jesteśmy wspólnotą świeckich chrześcijan. Grupą przyjaciół „w Panu”. Częścią światowego ruchu świeckich w kościele katolickim. Wspólnotą żywych charyzmatów.

Czytaj dalej

Wspólnota Życia Chrześcijańskiego w Krakowie

wzch krakow snieznica skupienie

Wspólnota Życia Chrześcijańskiego w Krakowie jest częścią światowego zgromadzenia osób świeckich w kościele rzymsko-katolickim, działającym na prawach stowarzyszenia, starających się żyć na co dzień w oparciu o styl życia inspirowany duchowością św. Ignacego z Loyoli.

Indywidualna i wspólnotowa formacja wynikająca z Ćwiczeń Duchowych kieruje nas do poszukiwania MAGIS (bardziej, więcej) w życiu duchowym, zawodowym, osobistym. Nieodłączne z tym poszukiwanie woli Bożej uwrażliwia na poszukiwaie Jego śladów we wszystkim co nas spotyka jako osobę i grupę ludzi.

Członkowie wspólnoty formują się duchowo do podejmowania apostolstwa indywidualnego lub wspólnotowego. Charakterysytyczną cechą tego etapu jest ciągły proces rozeznawania woli Bożej. Działamy w rejonach najbardziej zaniedbanych, zapomnianych z preferencyjną opcją na rzecz ubogich, tam gdzie istnieje potrzeba przełamywania struktur o charakterze niewolniczym lub nastawionych na czynienie zła lub po prostu tam gdzie postawi nas Bóg.

Apostolstwo może mieć różne wymiary a jego zasięg jest nieograniczony. Magis można realizowac będąc lepszym małżonkiem, rodzicem, pracownikiem, szefem, koordynatorem dzieła misyjnego, politykiem etc.

Zapraszamy do obejrzenia naszego serwisu regionalnego na wzch.krakow.pl.

List Prezydenta Światowej WŻCh

Wyobraźcie sobie , że macie przed sobą kolorowy wiatraczek. Tak, jedną z dziecięcych zabawek w kształcie koła składającego się z barwnych skrzydełek otaczających centralną oś. Z podmuchem wiatru zaczyna on wirować w harmonijny, niemal muzykalny sposób, stanowiąc poruszający się obiekt jednoczący różnorodność barw w jedno.
Tymi słowami, Mauricio Lopez przedstawia nam symbol, pomagający zobaczyć wpływ wewzania Chrystusa, poruszeń Ducha Świętego, podejmowanych przez nas działań, a także naszej historii, na aktualne życie naszej Wspólnoty oraz jej misję. Zapraszamy do zapoznania się z Drugim listem Prezydenta do Wspólnoty Życia Chrześcijaskiego. Zachęcamy też do podjęcia refleksji zaproponowanej w tym liście.
Drugi list Prezydenta do Wspólnoty Życia Chrześcijaskiego  [plik PDF]

Zalecenia Zgromadzenia Światowego w Nairobi 2003

Zalecenia ze Zgromadzenia Światowego w Nairobi

do Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego

"Posłani przez Chrystusa członkowie  jednego ciała

 

Preambuła

 

My, delegaci Zgromadzenia Ogólnego Światowej Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego, zebrani tutaj, w Nairobi, w Kenii, w 2003 roku, czujemy się utwierdzeni w naszym powołaniu, aby stawać się świeckim ciałem apostolskim dzielącym odpowiedzialność w misji w Kościele. Wiemy o różnych stopniach doświadczenia na drodze WŻCh pośród naszych zróżnicowanych, pełnych bogactwa wspólnot. Jako ciało apostolskie, decydujemy się, by w tej różnorodności iść razem jako wspólnota światowa, wspierając się wzajemnie w naszych słabościach i dodając jedni drugim siły.

 

Będąc w drodze, z wdzięcznością dostrzegamy odczuwalną obecność Pana pośród nas. W miarę jak posuwamy się naprzód w kierunku stawania się jednym ciałem apostolskim, zauważamy z pokorą naszą całkowitą zależność od Boga oraz osobistą i wspólnotową konieczność, by się do Niego ciągle nawracać.

 

Jakiekolwiek obecne struktury i procedury wewnątrz naszej Wspólnoty są ważne dla naszego życia i naszej drogi, zdajemy sobie sprawę, że mogą one potrzebować rewizji po to, by lepiej odpowiadały naszemu powołaniu do stawania się ciałem bardziej apostolskim. Każda zmiana musi uwzględniać rozmaite stopnie rozwoju życia wspólnotowego, przez które to stopnie przechodzą obecnie nasze Wspólnoty Narodowe.

 

W tym dokumencie, który adresujemy do liderów odpowiedzialnych za wspólnotę światową i wspólnoty narodowe oraz do całej światowej WŻCh, chcemy zawrzeć i opisać pracę, którą wykonaliśmy podczas tego Zgromadzenia oraz drogę, którą przebyliśmy.

 

Gruntowną, umocnioną formację oraz liderowanie na wszystkich szczeblach Wspólnoty Światowej określiliśmy jako istotne wymogi w naszym stawaniu się coraz bardziej ciałem apostolskim.

 

W formacji:

 

Zgromadzenie Ogólne przypomina Wspólnotom Narodowym oraz Światowej Radzie Wykonawczej (ŚRW) WŻCh o ich odpowiedzialności za:

  1. Zachęcanie i wspieranie wszystkich swoich członków w braniu udziału w Ćwiczeniach Duchownych (ĆD) św. Ignacego;

  2. Uświadamianie faktu, że styl życia WŻCh jest jednym ze przeżywanych na sposób świecki wcieleń ĆD w życie;

  3. Wykorzystanie w czasie opracowywania i uzupełniania programów formacyjnych, narzędzi dostępnych WŻCh, takich, jak “Charyzmat WŻCh” (Progressio, grudzień 2001);

  4. Pogłębianie rozumienia drugiej części Charyzmatu WŻCh” (Progressio, grudzień 1996);

  5. Kierowanie naszych programów formacyjnych w taką stronę, abyśmy stawali się ciałem apostolskim na wszystkich szczeblach (wspólnot podstawowych, wspólnot narodowych i wspólnoty światowej).

 

W liderowaniu (w podejmowaniu odpowiedzialności za wspólnotę):

 

Nasza Wspólnota wciąż potrzebuje liderów, którzy ułatwią wspólnotom proces rozeznawania, posyłania, wspierania i oceniania naszej osobistej i wspólnotowej misji. Kompetencje, jakich poszukujemy u ludzi to:

  • Umiejętności przywódcze (zarówno w pracy indywidualnej jak i zespołowej);

  • Dbałość o wzrost duchowy przez zakorzenienie w ĆD;

  • Świadomość własnych ograniczeń i darów, które posiadamy jako istoty ludzkie;

  • Zdolność i chęci do (współ)pracy zespołowej.

 

Z powyższego wynika, że osoby wybrane do pełnienia tych funkcji będą miały możliwość i chęć “podporządkowania swego życia” (CD 21) oraz możliwości ofiarowania cennego czasu wspólnocie, niezależnie od szczebla, na którym posługują.

 

Dążenie WŻCh do stawania się ciałem apostolskim wymaga od Światowej Rady Wyk. określenia priorytetów i wzywa do rozwijania struktur wspierających wspólnotę światową na wszystkich szczeblach.

 

 

Wymiar światowy:

 

Światowa Rada Wykonawcza:

 

  1. Chcielibyśmy, aby Światowa RW zdecydowanie kontynuowała służbę, przewodząc naszemu ciału apostolskiemu.

  1. Istotnym jest, aby Światowa RW była w ciągłym kontakcie z Narodowymi Radami Wykonawczymi, oferując im wsparcie i inspirację w rozeznawaniu, zgodnie z decyzją Zgromadzenia.

  2. Aby ułatwić kontakt z Narodowymi RW, zapraszamy każdego członka do służenia wspólnocie jako łącznik z regionem, (link RW), najlepiej jako łącznik z tym regionem, w którym żyje, z którego pochodzi.

  3. Aby przewodzić całej wspólnocie, Światowa RW nie tylko będzie służyć wspólnocie, ale również będzie zachęcać do regularnych kontaktów z hierarchią kościelną i innymi ruchami, organizacjami czy kongregacjami w Kościele, zwłaszcza tymi, które czerpią z duchowości ignacjańskiej.

  4. Jak zostało to wyrażone w załączniku do tej uchwały, zatytułowanym “Współpraca: WŻCh – Towarzystwo Jezusowe: Zaproszenie”, Światowa RW będzie poszukiwała sposobów na pogłębienie naszej relacji i wzmacnianie współpracy apostolskiej z Towarzystwem Jezusowym.

 

 

Administracja Światowej WŻCh:

 

  1. Sekretariat WŻCh odgrywa znaczącą rolę służąc całej wspólnocie. Członkowie Światowej RW wyjaśnią i, jeśli to będzie konieczne, sformułują na nowo zadania i zakres odpowiedzialności Przewodniczącego Sekretariatu Światowego. Należy zatroszczyć się o zapewnienie odpowiednich warunków życia w Rzymie dla osób posługujących w sekretariacie światowym.

 

 

Droga ku doświadczeniu jednej wspólnoty światowej:

 

  1. Światowa RW oczekuje krótkiego raportu rocznego z każdej Narodowej RW, dotyczącego sytuacji w danej wspólnocie narodowej. Krótkie streszczenie wszystkich tych informacji oraz raport z pracy Światowej RW będzie później odsyłany z powrotem do wspólnot narodowych.

  2. Światowa RW zachęca i wspiera wspólnoty narodowe w nawiązywaniu bliźniaczych relacji ze wspólnotami z innych regionów, aby wspierać doświadczenie wspólnoty światowej.

 

 

Tożsamość i formacja:

 

  1. Światowa RW zaleca Wspólnocie na wszystkich szczeblach pogłębienie znajomości i wcielenie w życie treści zawartych w dokumencie “Charyzmat WŻCh” (Progressio, grudzień 2001), jako jedną z najwłaściwszych dróg rozwoju i ugruntowania naszej tożsamości.

  2. Światowa RW poleca drugą część pierwotnej wersji “Charyzmatu WŻCh” (Progressio, grudzień 1996) jako istotne narzędzie, służące do określenia wspólnych wytycznych dla planów formacyjnych. Zachęci to również Wspólnoty Narodowe do oceny i do przekształcania tego dokumentu i wysyłania wyników tej oceny Światowej RW pod rozwagę na kolejne Zgromadzenie Ogólne.

 

 

Publiczna odpowiedzialność za WŻCh

 

  1. Światowa RW będzie wspierać inicjatywy dotyczące orędowania za odpowiedzialnością społeczną jako wydajnym środkiem służącym sprawiedliwości społecznej. Status WŻCh jako organizacji pozarządowej w Organizacji Narodów Zjednoczonych jest ważnym narzędziem w tej pracy. To będzie także wkładem w tworzenie się / powstawanie publicznego postrzegania / publicznego wizerunku WŻCh.

 

 

Obecność na poziomie regionalnym

 

Wspólnoty narodowe, aktywnie współpracujące z innymi wspólnotami narodowymi w swoim regionie, wyraziły pragnienie określenia ich relacji względem siebie, opartej na obopólnym wsparciu i zaspokajaniu określonych potrzeb organizacyjnych. Ta współpraca regionalna powinna pomóc wspólnotom narodowym w rozwinięciu świadomości bycia częścią wspólnoty światowej oraz w dążeniu do stawania się ciałem apostolskim dzielącym wspólną misję. Sposób praktycznego wyrażenia takiej relacji zależy od każdego regionu. Jako minimum taka relacja powinna zawierać:

  • Metodę komunikacji i współpracy między wspólnotami narodowymi w danym regionie;

  • Metodę komunikacji ze Światową RW;

  • Metodę komunikacji pomiędzy narodowymi Asystentami Kościelnymi i światowym Wice-Asystentem Kościelnym.

Taka relacja może w czasie rozwinąć się w zespoły regionalne, służące zarówno wspólnotom narodowym, jak i Światowej RW. Wspólnoty Narodowe zachęca się do rozeznania, podjęcia próby na zasadzie eksperymentu i uważnej oceny procesu współpracy regionalnej.

 

 

Wymiar narodowy:

 

  1. Aby wypełnić zadanie rozwijania ciała apostolskiego, wszyscy członkowie potrzebują formacji, która umocni ich w misji i aktywnym uczestnictwie w życiu wspólnoty. Każda Narodowa RW może wspierać ten proces poprzez swój własny zespół formacyjny lub współpracując z innymi wspólnotami w przygotowywaniu planu formacji, dostosowanego do swoich realiów. Taki plan będzie także owocnym instrumentem dla animatorów formacji wspólnot lokalnych.

  2. Spotkania grup lokalnych mogą wymagać skoncentrowania się na lepszym przeżywaniu powołania do bycia członkami ciała apostolskiego, które praktykuje osobiste i wspólnotowe rozeznawanie, posyłanie, wspieranie i ocenę (ewaluację).

  3. Narodowe RW są wezwane do promowania i rozwijania apostolskich projektów WŻCh jako tych, które zostały rozeznane przez wspólnotę.

  4. Na wszystkich etapach osobistego i grupowego rozwoju, formacja powinna przygotowywać do aktywnego członkostwa w światowej wspólnocie apostolskiej zakorzenionej w ĆD, i podejmowania Przymierza realizując wiernie WŻCh jako styl życia.

  5. Narodowe RW mogą otrzymać cenne wsparcie kontaktując się ze wspólnotami w krajach sąsiednich. Może to być współpraca w dziełach posługi oraz w przygotowywaniu planów formacyjnych.

  6. Pragniemy przypomnieć, że współodpowiedzialność finansowa jest oznaką dojrzałego zaangażowania wspólnoty i we wspólnotę, która zasadniczo może oferować tylko to, co jej członkowie sfinansują. Sugerujemy, aby ten temat był poddany rozeznaniu na wszystkich szczeblach WN.

  7. Jest rzeczą korzystną dla każdej WN, aby posiadała stały kontakt z sekretariatem światowej WŻCh po to, by poprawić komunikację pomiędzy różnymi członkami ciała apostolskiego.

  8. Aby lepiej służyć misji Kościoła, narodowe RW popierają (promujją) trwałe związki z hierarchią kościelną oraz kongregacjami, organizacjami i ruchami w Kościele lokalnym (szczególnie z tymi, które bazują na duchowości ignacjańskiej).

  9. Pomagając wzrastać współpracy z Towarzystwem Jezusowym proponujemy, między innymi, regularniejsze kontakty członków narodowej RW z Prowincjałem Jezuitów i jego zespołem. To może służyć promowaniu wprowadzania w życie programów formacyjnych oraz dzielenie dzieł apostolskich.

  10. Narodowa RW będzie wspierać inicjatywy dotyczące orędowania za odpowiedzialnością społeczną jako wydajnym środkiem służącym sprawiedliwości społecznej

 

Podsumowując, my jako Zgromadzenie Światowe Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego, pragniemy, aby te zalecenia były inspiracją dla członków i grup WŻCh, liderów narodowych i światowych do pogłębiania zdolności poznawania woli Boga i odpowiadania Mu całkowicie w duchu miłości i pokory. Ufamy, że nasze wysiłki na tej drodze przybliżą nas do wizji świeckiej wspólnoty apostolskiej.

 

Załącznik

Współpraca: WŻCH – Towarzystwo Jezusowe

 

Zgromadzenie Światowe Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego zebrane w Nairobi, w Kenii, pragnie odpowiedzieć na pojawiające się wiele razy ze strony władz Towarzystwa Jezusowego (na różnych poziomach) i od indywidualnych Jezuitów pytanie: “Czego Wspólnota Życia Chrześcijańskiego oczekuje od Jezuitów i od Towarzystwa Jezusowego?”

 

Na początku chcemy wyrazić naszą wdzięczność za wszystkie dary otrzymane przez wiele lat naszej drogi. Wyrażamy naszą wdzięczność za dar duchowości ignacjańskiej, który wielkodusznie dzielą z nami podążając za przykładem Ignacego. Wyrażamy podziękowanie za roztropną obecność i kierownictwo Jezuitów podczas odkrywania świeckiego sposobu wyrażania duchowości ignacjańskiej na drodze od Kongregacji Mariańskich do WŻCh. Dzięki tej pracy formacyjnej jest możliwe ustanowienie i wzmacnianie WŻCh w krajach na całym świecie.

 

To przewodzenie trwa do dziś umożliwiając WŻCh wzrastanie ku stawaniu się ciałem apostolskim. WŻCh nie byłaby dzisiaj tym, czym jest, bez pomocy i współpracy z Towarzystwem Jezusowym. Chcemy kontynuować i pogłębić relację z Towarzystwem Jezusowym aż do pełnej dojrzałości we współpracy jako dwa ciała apostolskie w służbie misji Kościoła.

 

Mamy nadzieję na Wasze wsparcie w inicjowaniu wspólnot w miejscach, gdzie WŻCh nie jest jeszcze obecna.

 

Tam gdzie WŻCh znajduje się na wczesnych etapach rozwoju, mamy nadzieję na kontynuację Waszej obecności jako osób mających wpływ na formację nowych wspólnot, razem ze świeckimi członkami wspólnoty. Mogłoby się wyrażać to poprzez:

  • Dostępność Asystenta Kościelnego, który jest otwarty na wskazania i ducha wspólnoty światowej;

  • Wprowadzanie do Ćwiczeń Duchowych;

  • Bycie towarzyszami duchowymi;

  • Prowadzenie grup w kierunku stawania się wspólnotą apostolską, dzielącą odpowiedzialność w misji;

  • Formowanie świeckich liderów i przygotowywanie ich do brania odpowiedzialności za dojrzałe wspólnoty.

 

We Wspólnotach Narodowych bardziej zawansowanych w procesie stawania się ciałem apostolskim ta praca już przyniosła owoce i nadal przynosi, a osoby świeckie kontynuują odpowiedzialność za formację i stały rozwój WŻCh. Również w tych wspólnotach chcielibyśmy pielęgnować powyższe oraz odkrywać nowe formy współpracy.

 

  • Pragniemy, abyście dalej byli partnerami w pracy formacyjnej;

  • Chcemy rozwijać drogi współpracy między naszymi ciałami apostolskimi i być wzajemnie otwartymi na dzielenie się pracą apostolską;

  • Proponujemy większe propagowanie siebie nawzajem w swoich publikacjach;

  • Chcemy ustalić bardziej instytucjonalną relację miedzy Towarzystwem Jezusowym i WŻCh (np. okresowe spotkania między Narodowymi Radami Wykonawczymi a Prowincjałami i ich zespołami; budowanie konsensusu dla mianowania Asystenta Kościelnego; planowania, wspierania i oceny wspólnych dzieł apostolskich);

  • Chcemy budować relację, która pozwoli na dzielenie się apostolskim rozeznawaniem, uzdolniając nas do poszerzenia obszarów naszej wspólnej misji apostolskiej obejmującej takie obszary jak: duchowość, działania społeczne, rodzinę, młodzież, zaangażowanie polityczne i zawodowe;

  • Mamy nadzieję na nieustanne przyczynianie się Towarzystwa Jezusowego do głębszego zrozumienia i docenienia naszego świeckiego powołania w Kościele;

  • Mamy nadzieję że między Towarzystwem Jezusowym a WŻCh, będzie budowana relacja, która charakteryzowałaby się szacunkiem i docenianiem różnic w naszych powołaniach. To pomoże obu stronom, WŻCh i Towarzystwu Jezusowemu, razem wspierać rozeznawanie powołania, zwłaszcza u ludzi młodych.

 

W duchu poprawienia i pogłębienia naszych stosunków i współpracy zapraszamy Jezuitów, zwłaszcza tych którzy są w trakcie formacji, do uczestnictwa w życiu WŻCh poprzez:

  • Spotkania formacyjne i seminaria;

  • Zgromadzenia narodowe i regionalne;

  • Regularne uczestnictwo w życiu wspólnot lokalnych;

  • Wspólne zaangażowanie w dzieła apostolskie;

  • Odprawianie ćwiczeń duchowych razem z członkami WŻCh;

  • Znajomość podstawowych dokumentów WŻCh.

 

Aby wspierać pracę Wice-Asystenta Kościelnego i Narodowych Asystentów Kościelnych, z pełnym szacunkiem sugerujemy wprowadzenie struktur dla komunikacji i wzajemnego wsparcia na poszczególnych poziomach regionalnych (np. Euroteam z Konferencją Prowincjałów Europejskich).

 

Na koniec, chcielibyśmy zwrócić uwagę na potrzebę bardziej jasnego zdefiniowania roli Asystenta Kościelnego w WŻCh. Powinno się to dokonywać i rozwijać poprzez pracę razem z Towarzystwem Jezusowym a szczególnie z obecnymi Asystentami Kościelnymi. Do tej pory było to zgodnym pragnieniem zarówno Towarzystwa Jezusowego, jak i WŻCh i będzie służyło pomocą w dokonywaniu oceny i wspieraniu bieżącej pracy Asystenta Kościelnego.



Dokument do ściągnięcia w wersji pdf Rekomendacje_Zgromadzenia_Ogólnego_WŻCh_w_Nairobi_2003.pdf

Zalecenia Zgromadzenia Światowego w Fatimie 2008


XV Zgromadzenie Ogólne

Światowej Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego

Fatima, Portugalia

12-21 sierpnia 2008 r.

 

Będąc w drodze jako Ciało Apostolskie - Nasza odpowiedź na łaskę daną nam od Boga „Wtedy Apostołowie zebrali się u Jezusa i opowiedzieli Mu wszystko, co zdziałali i czego nauczali” (Mk 6, 30).

 

Preambuła

 

My, delegaci Zgromadzenia Ogólnego Światowej WŻCh, zgromadzeni w Fatimie – Portugalii dokonaliśmy rewizji tego, jak WŻCh odpowiada na łaskę Zgromadzenia Światowego WŻCh w Nairobi, podczas którego „czuliśmy się utwierdzeni w naszym powołaniu, aby stawać się świeckim ciałem apostolskim dzielącym odpowiedzialność w misji w Kościele” (Dokument końcowy, 2003).

 

Zgromadzeni wokół Jezusa i w obecności Najświętszej Maryi – wzoru współpracy w głoszeniu Dobrej Nowiny, opowiedzieliśmy Jemu i sobie nawzajem to wszystko, czego dokonaliśmy, czego uczyliśmy innych i czego my nauczyliśmy się w drodze od czasu spotkania w Nairobi. Zgromadzenie Dwunastu wokół Jezusa stało się modelem Zgromadzenia Ogólnego Światowej WŻCh w Fatimie.

 

I Boże działanie w historii WŻCh 2003 - 2008

 

    1. W tym czasie doświadczyliśmy zarówno smutku, jak i radości, rozpaczy i nadziei, stagnacji i wzrostu, porażki i sukcesu. Chociaż nie zawsze jest łatwo odkrywać Boga działającego w naszym zagubionym świecie jesteśmy przekonani, że nasze doświadczenia, że nasza historia jest częścią Wielkiej Historii zbawczej miłości Chrystusa. Nic nie może bardziej wyrazić tej nadziei, jaką WŻCh żyje dzień po dniu, niż włączenie właśnie w Fatimie w Światową Wspólnotę WŻCh wspólnot z Kuby, Węgier i Rwandy.

 

1.2. W ten sposób nasze własne historie inspirują nas, pocieszają i jednocześnie uczą. Nade wszystko jednak to one upewniają nas, że jesteśmy gronem uczniów, apostołówpielgrzymów – jednym ludem wezwanym z różnych narodów, mówiącym językiem miłości, żyjącym tym samym stylem życia i posłanym na wspólną misję, niosąc liczne Boże dary. z Maryją możemy wołać: „Wielbi dusza moja Pana i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy (…), gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny” (Łk 1, 46-49).

 

II Żyć głębiej i działać skuteczniej jako Ciało Apostolskie

Łaski Fatimy 2008

 

2.1. Pięć wyraźnych znaków nadziei i wyzwań wyróżniło się pośród wielu łask otrzymanych w Fatimie:

  • Wierność kierunkom wytyczonym w Nairobi

  • Jedność w różnorodności

  • Wezwanie do życia jako świecka wspólnota prorocka

  • Głębsza identyfikacja z Chrystusową misją głoszenia Dobrej Nowiny ubogim

  • Rozszerzenie i pogłębienie współpracy w sieci apostolskiej

 

2.2. Wierność kierunkom wytyczonym w Nairobi. Przyglądając się historii WŻCh po Zgromadzeniu Ogólnym w Nairobi dostrzegamy w niej działanie łaski Bożej i wierność wspólnoty światowej kierunkom tam wytyczonym. Na każdym poziomie naszym wysiłkom przyświeca wyraźnie jeden cel, jakim jest: żyć głębiej i działać skuteczniej jako Ciało Chrystusa, ponieważ „życie nasze ze swej istoty jest apostolskie” (ZO 8). Dowodem wierności wspólnoty jest położenie nacisku na Ćwiczenia Duchowne jako „źródło szczególne i charakterystyczne narzędzie naszej duchowości” (ZO 5). Ta wierność kierunkom wyraża się także poprzez: wysiłki zmierzające do poprawy skuteczności naszej formacji, podkreślenie roli odpowiedzialnych w misji i znaczące przykłady współpracy wewnątrz i na zewnątrz wspólnoty. w szczególności na poziomie światowym, w ramach Kościoła i przy ONZ, WŻCh jest obecne w sposób wiarygodny. Współpraca pomiędzy WŻCh a Towarzystwem Jezusowym także znacząco wzrasta. Mamy spore doświadczenie w realizacji dynamiki procesu: rozeznanie – posłanie – wspieranie – rewizja. Jednakże Zgromadzenie przyznaje, że można tę praktykę rozwinąć i stosować ją bardziej konsekwentnie. w formacji duchowej powinno się temu poświęcić więcej uwagi.

 

2.3. Jedność w różnorodności. Zgromadzenie mocno podkreśla zarówno jedność, jak i różnorodność Światowej WŻCh. Wzrasta świadomość, że to właśnie jest charakterystyczne dla naszego charyzmatu, jest mocną stroną i podstawą twórczego prowadzenia misji. Dzięki tej jedności w różnorodności „teren misji podejmowanej przez WŻCh jest nieograniczony” (ZO 8).

 

2.4. Zgromadzenie uznaje, że nie zawsze jest łatwo pogodzić jedność z różnorodnością. Ponieważ nasza wspólna misja stale rozwija się, a nasza rzeczywistość staje się coraz bardziej złożona, dlatego jedynie lepsze zrozumienie naszego charyzmatu uzdolni nas do przekraczania różnic między nami. Zatem żyjąc głębiej naszym charyzmatem, będziemy także działać skuteczniej jako Ciało Apostolskie. Wyraźniejsze przyłączenie się do WŻCh, które wyraża się przez zawarcie Przymierza (ZO 7), wydaje się dla Wspólnoty Światowej szczególnie istotne na jej obecnym etapie rozwoju.

 

2.5. Zgromadzenie uznaje, że indywidualistyczna kultura i szczególne uwarunkowania społeczne czy historyczne niektórych wspólnot mogą rodzić opór wobec Przymierza w WŻCh. Jest ono przekonane, że apostolska siła Ciała zależy od głębi naszego zaangażowania w styl życia właściwy WŻCh, jak to zostało określone w ZO 12. Dlatego wzywa do przeprowadzenia rewizji znaczenia Przymierza w WŻCh, zarówno czasowego jak i stałego. w ten sposób jak „ojciec rodziny, który ze swego skarbca wydobywa rzeczy nowe i stare” (Mt 13, 53), Zgromadzenie zachęca Wspólnotę Światową do ponownego odkrycia Przymierza, które jest zaproszeniem do osobistej wędrówki duchowej i podjęciem rozeznanego powołania do życia w Ciele Apostolskim.

 

2.6. Zgromadzenie uznaje także, że trudności w przekazywaniu doświadczenia Przymierza w ramach Ciała Apostolskiego wynikają z różnorodności kultur, w których żyjemy i posługiwania się różnymi językami. Dlatego zapraszamy Wspólnotę Światową do ciągłego dialogu i refleksji na temat języka i form, poprzez które się wyrażamy.

 

2.7. Wezwanie WŻCh do stawania się świecką wspólnotą prorocką. „Nasza misja w znaczeniu biblijnym i tradycji Kościoła musi być misją prorocką, spełnianą w imię Boga i pod Jego kierownictwem. Możemy zadać sobie ważne, znaczące pytanie: Czy potrafimy być rzeczywiście proroczy?” - patrząc oczami Boga, słuchając Jego uszami, czując Jego sercem i mówiąc Jego słowem, „słowem pełnym współczucia dla tych, którzy cierpią… i słowem przemiany i solidarności z tymi, którzy działają na rzecz cierpiących?” (konferencja o. A. Nicolasa, światowego asystenta kościelnego WŻCh wygłoszona podczas Zgromadzenia Ogólnego – przyp. tłumacza). Otrzymaliśmy to wezwanie jako określoną łaskę Fatimy 2008, znajdując inspirację i pocieszenie w słowach o. asystenta: „to jest czas na wspólnoty prorockie... - i czuję, że zdecydowanie zmierzacie w tym kierunku”.

 

2.8. Zgromadzenie odpowiada na to wezwanie pytaniem: w jakich kwestiach Duch Boży przynagla Światową WŻCh, aby stawała się wspólnotą prorocką?

 

2.9. Zgromadzenie potwierdza trzy ważne pragnienia, które zostały wyrażone po raz pierwszy w Itaici: „wspierać życie rodzinne jako podstawę w budowaniu Królestwa Bożego; towarzyszyć młodym ludziom na drodze do życia pełnego sensu i integrować działalność zawodową oraz inne nasze prace z wiarą chrześcijańską” (Końcowe Zalecenia, Itaici). Zgromadzenie obserwuje wzrastające znaczenie „rodziny WŻCh”, która żyje razem, jak jedna rodzina, stylem życia WŻCh, jako wyrażenie „odczuwania pragnienia integracji wszystkich wymiarów swego życia z pełnią wiary chrześcijańskiej, zgodnie z naszym charyzmatem” (ZO 4). Słuchaliśmy również innych wezwań do stawania się prorockimi świadkami w takich aspektach jak: godność stworzenia, poszanowanie środowiska naturalnego, wizja kobiety w społeczeństwie i Kościele, której wzorem jest Maryja, Matka Boża; dialog ekumeniczny i międzyreligijny.

 

2.10. Głębsza identyfikacja z Chrystusową misją głoszenia Dobrej Nowiny tym, którzy są „wykluczeni” i „obcy”. Kiedy Jezus uleczył córkę kobiety kananejskiej (Mt 15, 21–28) została ogłoszona: „nowa, chrześcijańska era, gdzie wszyscy są postrzegani i traktowani jak bracia i siostry” (homilia, o. A. Nicolas). w czasie trwania Zgromadzenia coraz wyraźniejsze stawało się dla nas wezwanie do większej integracji z Chrystusową misją głoszenia Dobrej Nowiny tym, którzy są „wykluczeni” i „obcy”. Uznajemy pilną potrzebę podzielenia się doświadczeniem Ćwiczeń Duchowych z tymi, którzy żyją na marginesie życia społecznego i zaproszenia ich do naszych wspólnot, nawet jeśli konieczne będzie dostosowanie programu formacji i naszego sposobu życia do ich rzeczywistości.

 

2.11. Rozszerzenie i pogłębienie współpracy w sieci apostolskiej. w końcu zastanawiając się nad doświadczeniem współpracy Wspólnoty Światowej z innymi kościelnymi organizacjami przy ONZ i poza nią, a w szczególności współpracy z Towarzystwem Jezusowym, Zgromadzenie dostrzega pilną potrzebę poszerzania i pogłębiania sieci wspólnego rozeznania i działania na poziomie światowym, regionalnym, narodowym i lokalnym.

 

    1. Zgromadzenie w Nairobi wezwało WŻCh do większej współpracy z Towarzystwem Jezusowym i do bardziej klarownego zdefiniowania ról w naszych wzajemnych relacjach. Zgromadzenie w Fatimie z wdzięcznością uznaje tę współpracę i nasze pragnienie jej dalszego wzrostu, nie tylko pomiędzy poszczególnymi jezuitami i członkami WŻCh, lecz również pomiędzy WŻCh i Towarzystwem Jezusowym jako Ciałami Apostolskimi. Trzy ważne dokumenty przedstawiają zarys naszych wzajemnych relacji i podają wskazówki do dalszego rozwoju: Współpraca WŻCh – Towarzystwo Jezusowe (dodatek do Dokumentu z Nairobi); Stosunki pomiędzy WŻCh a Towarzystwem Jezusowym w Kościele; Rola Asystenta Kościelnego. Zalecamy naszym wspólnotom zapoznanie się z tymi dokumentami. Natomiast naszych braci Jezuitów zachęcamy - może przez naszych kościelnych asystentów - do bliższego zorientowania się w treści tych dokumentów. Dzięki temu nasza współpraca może być bardziej owocna.

 

III Poszerzanie wiedzy i ukierunkowanie działania:

Zalecenia Zgromadzenia

 

3.1. W odpowiedzi na łaski przedstawione powyżej Zgromadzenie wyróżniło siedem zagadnień, które pomogą nam lepiej zrozumieć znaki czasu i pokierować apostolskimi działaniami, a mianowicie:

  1. natura naszego Apostolskiego Ciała i sposoby jego działania;

  2. członkostwo: wzrost liczby członków i ich różnorodność;

  3. Przymierze: zaangażowanie w styl życia WŻCh;

  4. formacja powiązana ściśle z większą możliwością uczestniczenia w Ćwiczeniach Duchowych;

  5. odpowiedzialni;

  6. inicjatywy w sieci apostolskiej powiązane ściśle ze współpracą na linii Towarzystwo Jezusowe - WŻCh – Kościół;

  7. współodpowiedzialność za sprawy finansowe

 

3.2. Natura naszego Apostolskiego Ciała i sposoby jego działania. Chociaż znaki potwierdzają, że WŻCh staje się Ciałem Apostolskim, to jednak podczas Zgromadzenia pojawiły się liczne pytania będące wyrazem naszej różnorodności. Nie można jeszcze podać jasnego opisu czy też definicji świeckiego Ciała Apostolskiego, ponieważ jest to nowy sposób naszego bycia w Kościele. Powstają również pytania o relacje pomiędzy wspólną misją a rozeznanymi zaangażowaniami poszczególnych członków. Proces ten wymaga cierpliwości; pytania są wyzwaniem, z którym mamy żyć. Zgromadzenie uznaje dynamikę: rozeznanie posłanie wspieranie – rewizja, funkcjonującą na wszystkich poziomach - lokalnym, narodowym i regionalnym - jako sposób budowania Ciała Apostolskiego.

 

3.3. w świetle naszej rzeczywistości Zgromadzenie zaleca, aby:

  1. włączyć dynamikę: rozeznanie posłanie wspieranie – rewizja w programy

formacyjne narodowe i lokalne

  1. dzielić się informacją, materiałami formacyjnymi i osobistym doświadczeniem na wszystkich szczeblach, aby w ten sposób wszyscy członkowie bardziej się identyfikowali z naszym nowo powstałym Ciałem Apostolskim

 

3.4. Członkostwo: różnorodność i wzrost liczby członków. Oczywiste jest, że członkostwo jest podstawą nie tylko w dążeniu do bycia skutecznym Ciałem Apostolskim, ale także dla samego istnienia WŻCh i jego rozwoju. Chociaż członkostwo powinno być zawsze rozeznane jako osobiste powołanie (ZO 10), czujemy się wezwani do proponowania WŻCh jako sposobu życia dla ludzi wszystkich stanów, o różnym statusie społecznym i w różnym wieku, wychodząc także naprzeciw tym, którzy są często pominięci w życiu społecznym i kościelnym.

 

    1. W związku z tym Zgromadzenie zaleca, aby wspólnoty:

  1. na wszystkich szczeblach stawały się bardziej widoczne na zewnątrz poprzez prorocką postawę szerzenia sprawiedliwości i wspierania biednych;

  2. ukazywały wartość WŻCh jako wspólnoty dla ludzi świeckich, którzy uczestniczą w misji Kościoła, prowadząc apostolstwo w świecie;

  3. promowały doświadczenie Ćwiczeń Duchowych wśród ludzi świeckich i zapraszały ich do kontynuowania tego doświadczenia w WŻCh;

  4. twórczo poszukiwały nowych członków w środowiskach innych niż dotychczas i wyjaśniały nasz charyzmat w języku, który jest dla nich bardziej przystępny;

  5. promowały i wspierały WŻCh wśród rodzin, które chcą żyć duchowością WŻCh jako komórka rodzinna.

 

3.6. Przymierze: zaangażowanie w styl życia WŻCh. Jak już wyjaśniono, przekonanie, że apostolska siła Ciała zależy od głębi zaangażowania na naszej drodze życia, skłoniło Zgromadzenie do ponownego spojrzenia na znaczenie czasowego i stałego Przymierza w WŻCh.

 

3.7. Dlatego Zgromadzenie poleca, aby:

a) wspólnoty narodowe oceniły swoje aktualne podejście do Przymierza w WŻCh;

b) Światowa Rada Wykonawcza udostępniła dokumentację, która oceni obecnie istniejącą praktykę we wspólnotach narodowych i określi na podstawie istniejących materiałów klarowną koncepcję powołania, Ciała Apostolskiego i Przymierza.

 

3.8. Formacja powiązana ściśle z większą możliwością uczestniczenia w Ćwiczeniach Duchowych. Uwaga musi być skierowana na przystosowanie formacji do różnych etapów życia, różnych warunków społecznych i sytuacji kulturowych, do rodzin oraz do młodych członków. Musi ona być przystosowana do zmieniającej się rzeczywistości wewnątrz i na zewnątrz WŻCh. Dlatego Zgromadzenie zaleca, aby:

a) udostępnić jak najszybciej poprawione „Wskazówki dla formacji. Proces wzrostu w WŻCh”;

b) rozwinąć formację ukierunkowaną na misję i współodpowiedzialność finansową, szczególnie przez pogłębienie praktyki procesu: rozeznanie – posłanie – wspieranie – rewizja;

c) udostępnić dla wszystkich wspólnot narodowych pomoce formacyjne, materiały i ekspertyzy, np. przez rozwój centrum dzielenia i centrum dystrybucji.

 

3.9. Doświadczenie Ćwiczeń Duchowych. Razem z naszymi Zasadami Ogólnymi Ćwiczenia Duchowe stanowią jeden z trzech filarów naszego charyzmatu. Jesteśmy świadomi, że istnienie zróżnicowanych warunków społecznych i kulturowych wzywa do kreatywności i elastyczności w proponowaniu tego doświadczenia większej liczbie osób. Dlatego Zgromadzenie zaleca, aby:

a) zachęcać do takiej kreatywności;

b) informować odprawiających ĆD o tym, że są one szczególnym źródłem i charakterystycznym narzędziem naszej duchowości oraz konstytutywnym elementem naszej drogi życia;

c) zachęcać do formacji kierowników duchownych (szczególnie świeckich) i wspierać ich korzystając ze współpracy z Towarzystwem Jezusowym.

 

3.10. Odpowiedzialni. Podążając śladami Jezusa Chrystusa, WŻCh pragnie odpowiedzialnych, którzy będą służyć swoim wspólnotom i którzy mogą wspomagać proces: rozeznanie – posłanie – wspieranie – rewizja. Zgromadzenie wyraża swoją wdzięczność za różne formy pełnienia posługi odpowiedzialnego w WŻCh, za zakres i jakość pomocy formacyjnych oraz za dary, które wielu członków WŻCh wnosi do wypełniania tej posługi. Zgromadzenie dostrzega również konieczność troski o rozwój odpowiedzialnego i konieczność zachęcania odpowiednich ludzi do podejmowania tej roli, a także wagę wspierania ich.

 

3.11. Dlatego Zgromadzenie zaleca, aby:

a) Wspólnota Światowa kontynuowała objaśnianie charakteru posługi odpowiedzialnego w WŻCh oraz specyfikę różnych form jej pełnienia;

b) Światowa Rada Wykonawcza uczyniła bardziej przystępnymi moduły z Międzynarodowego Spotkania Formacyjnego w Rzymie do wykorzystania przez wspólnoty narodowe;

c) Wspólnota Światowa znalazła osoby obdarzone zdolnościami do pełnienia posługi odpowiedzialnego tak, aby można było w razie potrzeby skorzystać z ich pomocy.

 

3.12. Inicjatywy w sieci apostolskiej i działanie na rzecz solidarności. Zgromadzenie wysłuchało z uwagą wezwania do większej solidarności pomiędzy wspólnotami narodowymi i do skuteczniejszej odpowiedzi na znaki czasu. Doświadczenie grup roboczych przy ONZ, prac w sieci apostolskiej i solidarna współpraca pokazują większą efektywność wspólnych akcji w promowaniu sprawiedliwości i ludzkiej godności. Są to cenne lekcje, pomocne w tworzeniu światowych, regionalnych i lokalnych projektów. Dlatego Zgromadzenie zaleca, aby:

a) wyznaczyć „Światowego Koordynatora ds. Inicjatyw Apostolskich i Wsparcia” w celu ułatwienia wspólnych akcji i działań w ramach sieci apostolskich. Mogłaby to być rola przyjęta przez członka Światowej Rady Wykonawczej;

b) każda wspólnota narodowa wyznaczyła osobę do kontaktów, która by dostarczała informacji i odpowiedzi na potrzeby międzynarodowych zadań apostolskich;

c) każda wspólnota narodowa aktywnie współpracowała tam, gdzie to możliwe, w sprawach międzynarodowych z grupami roboczymi przy ONZ;

d) wspólnoty narodowe rozważyły wspólne działania jako skuteczny środek popierania solidarności między wspólnotami na świecie.

 

3.13. Inicjatywy w sieci apostolskiej powiązane ściśle ze współpracą na linii Towarzystwo Jezusowe – WŻCh – Kościół (przyp. tłumacza)

Część druga tego dokumentu proponuje specyficzne kryteria służące zacieśnieniu współpracy pomiędzy Towarzystwem Jezusowym a WŻCh, których nie musimy tutaj powtarzać.

 

3.14. Współodpowiedzialność finansowa. Zgromadzenie wysłuchało jasnego sprawozdania

Światowej Rady Wykonawczej na temat jej trudnej sytuacji finansowej, a także sytuacji kilku wspólnot narodowych. Współodpowiedzialność finansowa jest istotnym wyrazem naszej przynależności do jednej Wspólnoty Światowej i koniecznym środkiem do stawania się Ciałem Apostolskim. Odpowiedzialność za siebie nawzajem jest podstawowym aspektem życia wspólnoty. Rozpoznajemy potrzebę rozwijania już istniejących i szukania nowych sposobów finansowania wydatków, zarówno na działalność wspólnoty, jak i na specjalne inicjatywy apostolskie. Aby zachęcić członków WŻCh do uznania finansowej współodpowiedzialności, Zgromadzenie zaleca, aby Światowa Rada Wykonawcza:

a) poprosiła każdą wspólnotę narodową, aby podjęła większą odpowiedzialność za gromadzenie i dzielenie się informacją finansową;

b) ustaliła 5-letnie plany finansowe;

c) ustanowiła fundusz apostolski dla projektów wspólnot narodowych;

d) postarała się o profesjonalną ekspertyzę tam, gdzie to jest potrzebne;

e) zaproponowała strategię redukcji deficytu finansowego Światowej Rady Wykonawczej jako specyficzny projekt dla Światowej WŻCh;

f) rozważyła dla wspólnot narodowych opracowanie wskazań dotyczących finansowego udziału członków wspólnoty.

 

 

IV. Zakończenie

 

4.1. Orientacje i rekomendacje naszkicowane w dokumencie końcowym Zgromadzenia poprzedzają protokół Zgromadzenia, który przekaże pełną relację na temat spostrzeżeń, propozycji i projektów wniesionych podczas Zgromadzenia.

 

4.2 Niech wszyscy członkowie Wspólnoty Światowej „zachowają te rzeczy w swych sercach” (Łk 2, 51) tak, abyśmy mogli żyć głębiej i działać efektywniej jako Ciało Apostolskie, wędrując z ubogim i pokornym Chrystusem przez ludzkie dzieje i bardziej identyfikując się z Jego misją (ZO 8).


Dokumen do ściągnięcia w wersji pdf Dokument_kocowy_Zgromadzenia_Oglnego_w_Fatimie_2008 pdf








 

Nasza Wspólna Misja - dokumnet końcowy Zgromadzenia Ogólnego w Itaici 1998

WŻCh, listem Chrystusowym napisanym przez Ducha Bożego,
posłanym do dzisiejszego świata
 
NASZA WSPÓLNA MISJA
 
Ten dokument jest owocem pracy XIII Zgromadzenia Ogólnego Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego w Itaici 1998. Prezentuje wspólną misję, która została rozeznana przez delegatów; został on zredagowany przez upoważnioną do tego komisję, poprawiony i przyjęty przez całe Zgromadzenie. Przedstawiamy go wszystkim wspólnotom narodowym i lokalnym oraz członkom indywidualnym i asystentom kościelnym WŻCh na całym świecie.
Obecne XIII Zgromadzenie jest kontynuacją wszystkich poprzednich, a w szczególności ostatnich czterech Zgromadzeń Światowych. w Loyoli 1986, stało się oczywistym, że jako wspólnota światowa jesteśmy wspólnotą dla misji. w Guadalajara 1990 poczuliśmy się jako ciało apostolskie posłani dla przynoszenia owoców. w Hong Kongu 1994 rozpoznaliśmy i połączyliśmy w całość kontekst, z którego i do którego jesteśmy posłani. Obszar świata, w którym i do którego jesteśmy posłani. w Itaici zdefiniowaliśmy naszą misję w kontekście dzisiejszego świata.
Misja WŻCh pochodzi od Osoby Chrystusa, który zaprasza nas do przyłączenia się do Niego w misji przemieniania świata ku pełni Królestwa Bożego. On wzywa nas, abyśmy odnajdywali się w centrum doświadczeń świata i tam otrzymywali Boży dar w obfitości.
Przyglądając się łaskom otrzymanym przez ostatnie cztery lata, rozpoznajemy w nich działanie Chrystusa i Jego miłość oraz pełni wdzięczności za tyle dobra, które otrzymaliśmy w naszym życiu w WŻCh, ofiarujemy samych siebie, aby podążać za Jezusem i z Nim pielgrzymować pracować, podobnie jak św. Ignacy.
Rozpoznając najbardziej palące potrzeby dzisiejszego świata próbujemy oddać siebie samych zgodnie z zamierzeniem, jakie Pan ma wobec nas tu i teraz.
Biorąc pod uwagę istniejące potrzeby jesteśmy świadomi naszych ograniczeń, słabości, naszych blasków i cieni, naszej grzeszności. Widzimy jednak, że jest dużym dobrem podjęcie wysiłku, aby kontynuować misję na różne sposoby. Podejmujemy, więc naszą misję z wiarą, że Pan wybrał nas, tak jak św. Ignacego, nie dlatego, że jesteśmy silni, ale dlatego, ze "wystarczy nam Jego miłości i łaski”.
W procesie rozeznania, który rozpoczął się już w naszych wspólnotach narodowych rozpoznajemy cztery dziedziny naszego życia, które mieszczą się w ignacjańskim charyzmacie:
 
Chrystus i wzrost życia chrześcijańskiego, Chrystus i kultura, Chrystus i rzeczywistość społeczna, Chrystus i życie codzienne.
W procesie tym rozpoznaliśmy trzy tereny misji i zespół środków potrzebnych dla jej realizacji.
Po pierwsze, chcemy wnieść wyzwalającą moc Chrystusa w naszą rzeczywistość społeczną.
Po drugie, chcemy odnaleźć Chrystusa w każdym przejawie kultury i pragniemy, aby Jego laska prześwietlała wszystko, co wymaga przeobrażenia.
Po trzecie, chcemy żyć zjednoczeni z Chrystusem, aby On mógł przenikać wszystkie dziedziny naszego codziennego życia w świecie.
Te trzy tereny naszej misji były przeniknięte przez to źródło duchowe, które nas inspiruje i uzdalnia do misji: Ćwiczenia Duchowe, które pomagają nam we wzroście życia chrześcijańskiego.
Dodatkowo powinniśmy zająć się Mlasną formacją ku misji, aby nasza wspólnota ['odstawowa stawała się bardziej skutecznym narzędziem ku misji.
Zachęcamy, aby czytając ten dokument nie tylko czytać go od strony intelektualnej, poszukując w nim informacji, ale dostrzec zawarte w nim wielkie pragnienie Światowego WŻCh zgromadzonego na tym Zjeździe. Zapraszamy wszystkich do włączenia się do naszego pielgrzymowania, aby Chrystus stawał się wszystkim we wszystkich. Tego gorąco pragniemy i w to angażujemy się z całego serca.
 
CHRYSTUS i RZECZYWISTOŚĆ SPOŁECZNA
 
Być po stronie ubogich: nasza osobista więź z Bogiem, która wyrasta z ĆD. jest inspiracją, która zapala nas do zaangażowania się w walkę o sprawiedliwszy świat. Przywołujemy tu prorocze stanowisko Kościoła występującego zarówno przeciwko samej nędzy, jak i wszystkim jej przyczynom. Zakorzenieni w Chrystusie i Jego miłości do nas, chcemy dokonać opcji na rzecz ubogich, nie w sposób abstrakcyjny, ale podejmując gruntowną analizę, przyjmując odpowiedzialną i skuteczną postawę wobec panującej nędzy i jej przyczyn. Jesteśmy wzywani w naszym życiu wspólnotowym do wzajemnego zachęcania się do patrzenia na świat i pracy w nim z perspektywy ludzi biednych, tak, aby rosła w nas zdolność spotykania ich, wiedza, gdzie oni żyją w naszym społeczeństwie i jakie są najlepsze formy uczestniczenia w ich zmaganiach. Jesteśmy również wzywani do zrewidowania naszego własnego życia w tej perspektywie.
 
  1. Na rzecz świata bardziej sprawiedliwego
Potrzebujemy zaangażować się przeciwko mocy złych struktur społecznych i politycznych, które są utrwalone w systemach międzynarodowych.
Tak jak przyczyny ubóstwa i niesprawiedliwości są ze sobą związane i przekraczają granice państwowe, tak my, członkowie WŻCh jesteśmy wezwani, by świadczyć o wspólnocie w skali światowej, która uzdalnia swoich członków do stawania się prorokami sprawiedliwości i nadziei, oraz do zajęcia odważnej postawy, by przynieść światu więcej sprawiedliwości. Jesteśmy gotowi do tworzenia sieci, aby podejmować działania społeczne: chcemy stać się równie energiczni w działaniach społecznych jak energiczny jest dzisiaj świat biznesu.
Pragniemy uczestniczyć w różnych gremiach na płaszczyźnie narodowej i międzynarodowej, wyrażając tam głos najuboższych w sprawach takich, jak np. problem zadłużenia międzynarodowego. Wszyscy jesteśmy wezwani na różne sposoby do czynnego udziału w strukturach ekonomicznych, politycznych i społecznych nie tylko z punktu widzenia krytyki, ale także wnosząc konkretne propozycje rozwiązań. Do tego uzdalnia nas wspólnota tak, abyśmy mogli prawdziwie uwierzyć, że potrafimy pracować na rzecz zmiany grzesznych struktur.
Troszczymy się o godność Bożych stworzeń, obdarzonych wszelakim błogosławieństwem. Cenimy zdrowe relacje w każdej dziedzinie życia ludzkiego - w rodzinie, w pracy, w życiu publicznym i kościelnym. Bardzo cenimy także kulturę dialogu w wewnątrz rodziny ludzkiej.
 
  1. Świadectwo naszego sposobu życia
Uznajemy, że naszym głównym wkładem w świat jest życie w pełni zgodne z naszym powołaniem, indywidualnym i wspólnotowym, tak jak jest ono wyrażone w Zasadach Ogólnych.
Czujemy się szczególnie powołani do życia w solidarności z wszystkimi poszukując prostoty życia, każdego dnia poszukując głębszego nawrócenia do Boga i dzielenia się żywym doświadczeniem Ćwiczeń Duchowych św. Ignacego.
Wierzymy, że jednym z najważniejszych elementów naszego wkładu w dzisiejszy świat, zwłaszcza w rozwiązywanie konfliktów oraz w podejmowanie właściwych decyzji we wszystkich dziedzinach życia, jest proces rozeznawania i zdolność słuchania oraz umiejętność dialogu, której się uczymy w naszej wspólnocie.
 
  1. Rola profetyczna w świecie
Czujemy, że WŻCh jest powołana do tego, aby stawiać opór wzrastającemu konsumpcjonizmowi oraz indywidualizmowi a także wynikającej z tego erozji kulturowej.
Nasza duchowość wyrabia w nas postawę aktywnej twórczości, a to z kolei daje nam odwagę przyjąć postawę krytyczną wobec kultury, gdy staje się to konieczne.
Nie chcemy być prorokami "wypalonymi" w świecie, lecz radować się obecnością w nim Chrystusa i często do niego wracać, by ożywiać naszą istotową więź z Panem. Musimy także się uczyć, jak mamy światu służyć jako zaczyn w sposób cichy i głęboki, promując i realizując sprawiedliwe relacje w rodzinie, w miejscu pracy, w życiu publicznym i kościelnym.
 
  1. Formacja poprzez doświadczenie i działanie
WŻCh nosi w sobie potrzebę działania. WŻCh potrzebuje programu formacji, który by pomógł stawać się aktywnym w świecie. Potrzeby społeczne, z którymi pragniemy się zmierzyć wymagają naszej formacji. Ale zaangażowanie się nie może czekać aż formacja osiągnie swój kres. Od samego początku mamy uczyć się być kontemplatywnymi w działaniu, doświadczać życia w sytuacjach wyzysku i ubóstwa oraz promować model: widzieć - ocenić - działać w naszych programach formacyjnych.
Pragniemy rozwinąć aktywną, rozwojową, stałą i dostosowaną do lokalnych potrzeb formację przez Ćwiczenia Duchowe oraz znaleźć różne sposoby dzielenia się ich bogactwem z innymi w różnych okolicznościach życia.
 
  1. Sieci i współpraca
Jesteśmy przeświadczeni, ze stoimy dzisiaj wobec wielkiej szansy współpracy z innymi i znalezienia elastycznych oraz dynamicznych struktur, które gwarantowałyby skuteczność naszej służby w świecie. Pragniemy współpracować wewnątrz WŻCh oraz poza nią, pokornie przyłączając się do innych, by pomóc im w ich inicjatywach. Dostrzegamy szczególne wezwanie, by tak czynić w przypadku Towarzystwa Jezusowego w wielu różnorodnych dziedzinach zgodnie z lokalnymi realiami oraz osobistymi umiejętnościami: edukacja, uchodźcy, troska społeczna, organizacje pozarządowe, itd.
 
 
CHRYSTUS i KULTURA
 
Spotkaliśmy Chrystusa w Ewangelii i postanowiliśmy za Nim podążyć. Błogosławieństwem naszego życia jest dar, którym obdarza nas własna kultura, tworząc w nas własną unikalną tożsamością, ale także doznajemy ubogacenia poprzez wzajemną wymianę kulturową. Zarazem nie zgadzamy się na zło, które niszczy osoby i rozbija wspólnotę, a które może zostać wyrządzone przez grzech obecny w każdej kulturze. Ponadto, współczesna kultura globalna w swoim dążeniu do unifikacji, zdaje się oddziaływać negatywnie, niszcząc unikalność każdej kultury zamiast pozytywnie jednocząc ludzi różnych kultur w jednym świecie szanującym wkład własny każdej kultury. Z takiej perspektywy, angażujemy się na rzecz pełniejszej realizacji obecności Chrystusa we wszystkich kulturach w sposób następujący:
 
1.  Trudzenie się słowem i czynem jako prorocy, którzy promują wzrost wszystkiego, co dobre a przemieniają to, co krzywdzące w kulturach, w których żyjemy na świecie.
Co do dominującej kultury świata:
Przeciwstawiamy się jej indywidualizmowi, a zarazem doceniamy poszukiwanie głębszego dialogu, które także w niej się znajduje; przeciwstawiamy się marginalizacji ubogich, którą ona powoduje, a zarazem wspieramy troskę o prawa człowieka i godność ludzką; przeciwstawiamy się jej konsumpcjonizmowi, a zarazem wspieramy jej najbardziej podstawową afirmację życia.
Opowiadamy się za prostym stylem życia, który nigdy nie kładzie nacisku na rzeczy, lecz zawsze na to, kim jesteśmy, na to, czym możemy się dzielić oraz na to, co służy osobie ludzkiej.
Angażujemy się w życie jako świadkowie, wychodząc od naszego sposobu życia wspólnotowego w WŻCh, skoncentrowanego wokół dawania i przyjmowania i staramy się przyciągnąć innych do takiego sposobu życia.
Różnorodne media oraz środki społecznego przekazu, zwłaszcza masowego, mogą uczynić wiele dobra jak i zła. Angażujemy się w to, aby uczyć się korzystania z nich w sposób skuteczny oraz krytykować to, co jest oferowane wyłącznie w celu konsumpcji. Pragniemy szeroko korzystać z mediów w naszym dążeniu do komunikowania naszej wiary chrześcijańskiej, oraz wartości, za którymi się opowiadamy.
Co do kultur lokalnych i regionalnych:
Wspieramy to, co jest unikalne, ponieważ rozumiemy, że ludzkość jest ubogacana przez każde poszczególne doświadczenie i pragniemy wspólnoty, która sięgałaby poza ograniczone horyzonty. Doceniamy bogatą symbolikę życia, która pozwala nam marzyć i tworzyć, nawet, jeżeli jesteśmy świadomi, że symbole te mogą być używane do poniżania i niszczenia.
 
2.  Wcielanie wszędzie wartości ewangelicznych, aby każda kultura potrafiła osiągnąć pełnie swojego rozwoju oraz udzielić ludziom pełnię życia.
Utożsamiamy się z własną kulturą, zachowując równocześnie moc, aby występowe przeciwko populistycznym prądom kulturowym.
Szczególnie leżą nam na sercu ci, którzy poszukują sensu życia, oraz ci, którzy nie mają już nadziei na odnalezienie drogi powrotu.
Poszukujemy lepszych form edukacji, tak, aby prawdziwe wartości mogły być przez ludzi przyswajane i wprowadzane w życie. Wiemy, że dzisiaj każdy etap rozwoju ma swoje kryzysy i wezwania, i popieramy każdego, a zwłaszcza młodych, którzy spotykają się ze szczególnymi trudnościami z powodu relatywności wartości, jakie są im proponowane.
Do każdej sytuacji wnosimy umiejętność dialogu oraz nasze zaangażowanie na rzecz pojednania.
 
3.  Angażujemy się w poszukiwanie nowego stylu Kościoła powszechnego, który przyciągałby do siebie całą różnorodność czyniącą bogatą naszą rzeczywistość.
Wspieramy dialog wewnątrz Kościoła oraz między Kościołem Katolickim a innymi wyznaniami chrześcijańskimi, innymi religiami oraz ludźmi dobrej woli i poszukującymi.
Działamy na rzecz autentycznej inkulturacji w kościołach lokalnych, pomagając Kościołowi wspierać to, co jest pozytywne w kościołach lokalnych oraz konfrontując aspekty negatywne, stosując tę zasadę w posłudze pastoralnej, w katechezie, w liturgii oraz w teologii.
Pragniemy integrować z naszą wiarą każdy aspekt naszej rzeczywistości, łącznie z życiem rodzinnym, małżeństwem oraz z pracą zawodową.
Wspieramy wartości autentycznych relacji ludzkich w Kościele, co zakłada troskę o pokonanie naszych ograniczeń oraz pracę na rzecz przemiany struktur grzechu.
 
CHRYSTUS w ŻYCIU CODZIENNYM
 
Ponieważ pragniemy, aby nasza przynależność do WŻCh przenikała całe nasze życie codzienne, chcemy żyć w pełni zgodnie z tym, czym deklarujemy być jako ignacjańska wspólnota świeckich, wspólnota wiary tych, którzy są posłani. To pragnienie posiada dwa zagrożenia, które mogą wpływać na nasze zaangażowanie, by szukać i znaleźć Boga we wszystkich rzeczach. Po pierwsze, możemy nie spotykać Boga w naszej codzienności, co pozbawi nas bogactwa Jego obecności, oraz okazji, by Mu służyć; po drugie, możemy stać się ślepi na Bożą obecność w jakiejś dziedzinie naszego życia i w ten sposób nie podjąć wezwania, by wzrastać i służyć Mu w tym konkretnym aspekcie naszego życia. Rozeznajemy cztery silne pragnienia, które czynimy priorytetami dla naszej dzisiejszej misji, by wnosić obecność Chrystusa w naszą codzienność.
 
1.      Pragniemy promować absolutną wartość każdej ludzkiej osoby oraz autentycznych ludzkich relacji w ludzkiej wspólnocie.
Siły śmierci mocno działają na całym świecie i mają głęboki wpływ na naszą codzienną działalność. Pragniemy zawsze afirmować ludzką osobę stworzoną na obraz Boga.
Pragniemy żyć bez lęku podejmując uczuciowy wymiar naszych relacji oraz kochać ten świat jako dar od Boga.
Ponieważ wierzymy, ze każdy jest niezastąpiony, pragniemy objąć szczególną troską ubogich oraz to ukierunkowanie w każdym aspekcie naszego życia codziennego.
Nasza interpretacja świata pragnie wnieść chrześcijańskie rozumienie świata, krytycznie podchodząc do problemów globalizacji, środowiska naturalnego oraz procesu uzbrojenia.
 
2.      Pragniemy wspierać życie rodzinne jako podstawową jednostkę w budowaniu Królestwa Bożego na świecie.
Ożywia nas bardzo troska o rodzinę w całej różnorodności wyrazów jej życia, ponieważ jest ona dzisiaj zagrożona, do tego stopnia, że grozi jej rozkład.
Będziemy wspierali autentyczne relacje oraz miłość między małżonkami, rodzicami i dziećmi oraz między pokoleniami.
Angażujemy się na rzecz małżeństwa i życia rodzinnego kierując się rozeznaniem, tak, aby zostało one zintegrowane z naszą wiarą jako pełny wymiar powołania otrzymanego od Pana w Kościele.
Pragniemy szczególnie troską otoczyć rodziny, które doznają jakiegokolwiek rozbicia.
 
3.      Pragniemy towarzyszyć młodym na drodze ku życiu pełnemu sensu oraz zaprosić ich do więzi z Panem, który ofiarowuje im pełnię życia.
Młodzież jest szczególnie podatna na konsumpcjonizm i inne antywartości. Każdy młody człowiek stoi przed wyborem stylu życia i staramy się o to, aby droga Chrystusa była postrzegana jako atrakcyjna i pociągająca. Będziemy wsłuchiwali się w nadzieje, pragnienia i ofiarność młodzieży oraz ją wspierać we wzroście na każdy możliwy sposób.
Pragniemy zaofiarować młodym ludziom wprowadzenie w doświadczenie wiary, wychodząc im na przeciw tam, gdzie aktualnie się znajdują oraz towarzysząc im na drodze ku głębokiemu spotkaniu z Chrystusem ze skuteczną pomocą pedagogii ignacjańskiej.
 
4.      Pragniemy integrować działalność zawodową oraz inne nasze prace z życiem prawdziwie ludzkim oraz z naszą wiarą chrześcijańską
Należy stawiać opór uporczywemu dążeniu do zysku w życiu zawodowym. Chociaż uznajemy, że praca nie jest celem w samym sobie, chcemy docenić wartość pracy oraz godność pracownika.
Pragniemy pokonać rozdźwięk, który często istnieje między naszym życiem wiary a naszym życiem zawodowym i innymi pracami, tak, abyśmy przeżywali pracę jako część naszego osobistego powołania.
Pragniemy znaleźć sposoby na stawianie czoła problemom bezrobocia i braku zatrudnienia, choć jesteśmy świadomi, że nie potrafimy całkowicie rozwiązać tych problemów.
 
 
ŚRODKI DLA MISJI
 
1.  Ćwiczenia Duchowne
Jako wspólnota światowa, WŻCh aktywnie wspiera wszystkich swoich członków dostarczając im źródeł i środków naszej duchowości, aby w pełni doświadczyli łaski Ćwiczeń Duchownych św. Ignacego, które dają nam dynamiczny, rozwojowy i ciągły formacji. Ponieważ źródła ignacjańskie są zasadnicze dla naszej duchowości, pragniemy je odczytać z punktu widzenia świeckich i odpowiednio je adaptować.
 
2.  Formacja
WŻCh będzie tworzyć ekipy formacyjne na poziomie regionalnym i światowym, które ułożą i zaproponują programy formacyjne integrujące intelektualnie i afektywnie różne wymiary życia WŻCh: duchowy, wspólnotowy oraz apostolski. Szczególna pomoc jest potrzebna dla stworzenia programów, które uzdolnią członków do działań twórczych, opierających się populistycznym prądom kulturowym wszędzie tam, gdzie jest to konieczne.
WŻCh będzie dzielić się z innymi swoimi doświadczeniami rozwoju osobowego, który integruje wiaro i życie, dotykając wszystkie wymiary życia codziennego, ze szczególną wrażliwością dla ubogich i ludzi z marginesu. Chcemy zaofiarować programy edukacyjne i formacyjne, które uzdolnią członków i wspólnoty do aktywnego słuchania, do rozwiązywania konfliktów oraz do wspierania uczciwego i otwartego dialogu pomiędzy członkami oraz z innymi ludźmi.
WŻCh będzie pomagać swoim członkom w uczeniu się procesu osobistego i wspólnotowego rozeznania, które prowadzi do skuteczniejszych działań osobistych i apostolskich. By to osiągnąć, stworzymy dostosowane programy i szkolenia dla osób odpowiedzialnych, animatorów i koordynatorów, w duchu oraz metodzie pedagogii ignacjańskiej. Pragniemy także dostarczyć środki i zasoby wszystkim naszym członkom, na każdym etapie rozwoju ludzkiego, aby mogli odkryć własne powołanie oraz ugruntować swoją tożsamość we wspólnocie.
 
3.  Współpraca w misji
W swojej misji. WŻCh poczuwa się do szczególnej współpracy z Towarzystwem Jezusowym oraz innymi członkami rodziny ignacjańskiej. WŻCh jest szczególnie zainteresowana tworzeniem i aktywnym wspieraniem sieci apostolskich w Kościele oraz z innymi grupami międzynarodowymi.
 
4.  Finanse
WŻCh jest szczególnie zatroskana o pomoc finansową swoich wspólnot narodowych, aby można było pokryć wydatki na poziomie międzynarodowym. Poczucie odpowiedzialności finansowej powinno być przedmiotem rozeznania dla każdego w swojej małej wspólnocie i stanowi wyraźne świadectwo dojrzałego zaangażowania w Światową WŻCh.

Dokument do ściągnięcia w wersji  Nasza Wspólna Misja Itaici 1998 pdf
Wspólnota Życia Chrześcijańskiego w Polsce
ul. Rakowiecka 61, 02-532 Warszawa
NIP: 5213137346, REGON: 017235359
tel.: +48 733 734 777
e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
nr konta: 22 1020 1013 0000 0202 0328 6929