WŻCh Syria. Przeżywamy czas łaski w czasie wojny.

WŻCh w Syrii

Nie ma we mnie pragnienia ani woli, by znaleźć odpowiednie określenie na ten konflikt polityczny (rewolucja, wojna domowa lub też spisek), ponieważ znajdując takie określenie można odsłonić jedno oblicze tego konfliktu, co w jakimś sensie może mnie uczynić jego częścią. Czego nie chcę. To co mnie interesuje, to znalezienie jego nazwy biblijnej.

Kiedy Bóg zapytał Kaina: Gdzie jest twój brat? Bóg chciał obudzić w Kainie obraz jego brata, ale Kain odpowiedział: Czyż jestem stróżem brata mego? W tym momencie zabił swojego brata ponownie – poprzez apatię i głuchotę. Stał się w ten sposób pierwszym izolowanym, obcym, bezdomnym uchodźcą na świecie.

Czytaj dalej

Wspólnota Życia Chrześcijańskiego w Krakowie

wzch krakow snieznica skupienie

Wspólnota Życia Chrześcijańskiego w Krakowie jest częścią światowego zgromadzenia osób świeckich w kościele rzymsko-katolickim, działającym na prawach stowarzyszenia, starających się żyć na co dzień w oparciu o styl życia inspirowany duchowością św. Ignacego z Loyoli.

Indywidualna i wspólnotowa formacja wynikająca z Ćwiczeń Duchowych kieruje nas do poszukiwania MAGIS (bardziej, więcej) w życiu duchowym, zawodowym, osobistym. Nieodłączne z tym poszukiwanie woli Bożej uwrażliwia na poszukiwaie Jego śladów we wszystkim co nas spotyka jako osobę i grupę ludzi.

Członkowie wspólnoty formują się duchowo do podejmowania apostolstwa indywidualnego lub wspólnotowego. Charakterysytyczną cechą tego etapu jest ciągły proces rozeznawania woli Bożej. Działamy w rejonach najbardziej zaniedbanych, zapomnianych z preferencyjną opcją na rzecz ubogich, tam gdzie istnieje potrzeba przełamywania struktur o charakterze niewolniczym lub nastawionych na czynienie zła lub po prostu tam gdzie postawi nas Bóg.

Apostolstwo może mieć różne wymiary a jego zasięg jest nieograniczony. Magis można realizowac będąc lepszym małżonkiem, rodzicem, pracownikiem, szefem, koordynatorem dzieła misyjnego, politykiem etc.

Zapraszamy do obejrzenia naszego serwisu regionalnego na wzch.krakow.pl.

Wspólnota Życia Chrześcijańskiego

Czy duchowość jest dla ludzi świeckich?
Czy można codzienność, pracę, obowiązki domowe łączyć z wsłuchiwaniem się w głos Boży, głębokim życiem modlitwą i apostolstwem?

 

Taki właśnie styl życia proponuje nasza Wspólnota. Jesteśmy ludźmi różnych zawodów, zainteresowań, stanów, w różnym wieku. Inspirację czerpiemy z Ćwiczeń Duchowych św. Ignacego Loyoli.

{mosloadposition advert1}

Na tych stronach można zasięgnąć nieco informacji o nas, o tym co robimy, zajrzeć do naszej biblioteczki, lub porozmawiać z nami na forum dyskusyjnym.

 

 

{mosloadposition user2}

List Prezydenta Światowej WŻCh

Wyobraźcie sobie , że macie przed sobą kolorowy wiatraczek. Tak, jedną z dziecięcych zabawek w kształcie koła składającego się z barwnych skrzydełek otaczających centralną oś. Z podmuchem wiatru zaczyna on wirować w harmonijny, niemal muzykalny sposób, stanowiąc poruszający się obiekt jednoczący różnorodność barw w jedno.
Tymi słowami, Mauricio Lopez przedstawia nam symbol, pomagający zobaczyć wpływ wewzania Chrystusa, poruszeń Ducha Świętego, podejmowanych przez nas działań, a także naszej historii, na aktualne życie naszej Wspólnoty oraz jej misję. Zapraszamy do zapoznania się z Drugim listem Prezydenta do Wspólnoty Życia Chrześcijaskiego. Zachęcamy też do podjęcia refleksji zaproponowanej w tym liście.
Drugi list Prezydenta do Wspólnoty Życia Chrześcijaskiego  [plik PDF]

Zalecenia Zgromadzenia Światowego w Nairobi 2003

Zalecenia ze Zgromadzenia Światowego w Nairobi

do Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego

"Posłani przez Chrystusa członkowie  jednego ciała

 

Preambuła

 

My, delegaci Zgromadzenia Ogólnego Światowej Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego, zebrani tutaj, w Nairobi, w Kenii, w 2003 roku, czujemy się utwierdzeni w naszym powołaniu, aby stawać się świeckim ciałem apostolskim dzielącym odpowiedzialność w misji w Kościele. Wiemy o różnych stopniach doświadczenia na drodze WŻCh pośród naszych zróżnicowanych, pełnych bogactwa wspólnot. Jako ciało apostolskie, decydujemy się, by w tej różnorodności iść razem jako wspólnota światowa, wspierając się wzajemnie w naszych słabościach i dodając jedni drugim siły.

 

Będąc w drodze, z wdzięcznością dostrzegamy odczuwalną obecność Pana pośród nas. W miarę jak posuwamy się naprzód w kierunku stawania się jednym ciałem apostolskim, zauważamy z pokorą naszą całkowitą zależność od Boga oraz osobistą i wspólnotową konieczność, by się do Niego ciągle nawracać.

 

Jakiekolwiek obecne struktury i procedury wewnątrz naszej Wspólnoty są ważne dla naszego życia i naszej drogi, zdajemy sobie sprawę, że mogą one potrzebować rewizji po to, by lepiej odpowiadały naszemu powołaniu do stawania się ciałem bardziej apostolskim. Każda zmiana musi uwzględniać rozmaite stopnie rozwoju życia wspólnotowego, przez które to stopnie przechodzą obecnie nasze Wspólnoty Narodowe.

 

W tym dokumencie, który adresujemy do liderów odpowiedzialnych za wspólnotę światową i wspólnoty narodowe oraz do całej światowej WŻCh, chcemy zawrzeć i opisać pracę, którą wykonaliśmy podczas tego Zgromadzenia oraz drogę, którą przebyliśmy.

 

Gruntowną, umocnioną formację oraz liderowanie na wszystkich szczeblach Wspólnoty Światowej określiliśmy jako istotne wymogi w naszym stawaniu się coraz bardziej ciałem apostolskim.

 

W formacji:

 

Zgromadzenie Ogólne przypomina Wspólnotom Narodowym oraz Światowej Radzie Wykonawczej (ŚRW) WŻCh o ich odpowiedzialności za:

  1. Zachęcanie i wspieranie wszystkich swoich członków w braniu udziału w Ćwiczeniach Duchownych (ĆD) św. Ignacego;

  2. Uświadamianie faktu, że styl życia WŻCh jest jednym ze przeżywanych na sposób świecki wcieleń ĆD w życie;

  3. Wykorzystanie w czasie opracowywania i uzupełniania programów formacyjnych, narzędzi dostępnych WŻCh, takich, jak “Charyzmat WŻCh” (Progressio, grudzień 2001);

  4. Pogłębianie rozumienia drugiej części Charyzmatu WŻCh” (Progressio, grudzień 1996);

  5. Kierowanie naszych programów formacyjnych w taką stronę, abyśmy stawali się ciałem apostolskim na wszystkich szczeblach (wspólnot podstawowych, wspólnot narodowych i wspólnoty światowej).

 

W liderowaniu (w podejmowaniu odpowiedzialności za wspólnotę):

 

Nasza Wspólnota wciąż potrzebuje liderów, którzy ułatwią wspólnotom proces rozeznawania, posyłania, wspierania i oceniania naszej osobistej i wspólnotowej misji. Kompetencje, jakich poszukujemy u ludzi to:

  • Umiejętności przywódcze (zarówno w pracy indywidualnej jak i zespołowej);

  • Dbałość o wzrost duchowy przez zakorzenienie w ĆD;

  • Świadomość własnych ograniczeń i darów, które posiadamy jako istoty ludzkie;

  • Zdolność i chęci do (współ)pracy zespołowej.

 

Z powyższego wynika, że osoby wybrane do pełnienia tych funkcji będą miały możliwość i chęć “podporządkowania swego życia” (CD 21) oraz możliwości ofiarowania cennego czasu wspólnocie, niezależnie od szczebla, na którym posługują.

 

Dążenie WŻCh do stawania się ciałem apostolskim wymaga od Światowej Rady Wyk. określenia priorytetów i wzywa do rozwijania struktur wspierających wspólnotę światową na wszystkich szczeblach.

 

 

Wymiar światowy:

 

Światowa Rada Wykonawcza:

 

  1. Chcielibyśmy, aby Światowa RW zdecydowanie kontynuowała służbę, przewodząc naszemu ciału apostolskiemu.

  1. Istotnym jest, aby Światowa RW była w ciągłym kontakcie z Narodowymi Radami Wykonawczymi, oferując im wsparcie i inspirację w rozeznawaniu, zgodnie z decyzją Zgromadzenia.

  2. Aby ułatwić kontakt z Narodowymi RW, zapraszamy każdego członka do służenia wspólnocie jako łącznik z regionem, (link RW), najlepiej jako łącznik z tym regionem, w którym żyje, z którego pochodzi.

  3. Aby przewodzić całej wspólnocie, Światowa RW nie tylko będzie służyć wspólnocie, ale również będzie zachęcać do regularnych kontaktów z hierarchią kościelną i innymi ruchami, organizacjami czy kongregacjami w Kościele, zwłaszcza tymi, które czerpią z duchowości ignacjańskiej.

  4. Jak zostało to wyrażone w załączniku do tej uchwały, zatytułowanym “Współpraca: WŻCh – Towarzystwo Jezusowe: Zaproszenie”, Światowa RW będzie poszukiwała sposobów na pogłębienie naszej relacji i wzmacnianie współpracy apostolskiej z Towarzystwem Jezusowym.

 

 

Administracja Światowej WŻCh:

 

  1. Sekretariat WŻCh odgrywa znaczącą rolę służąc całej wspólnocie. Członkowie Światowej RW wyjaśnią i, jeśli to będzie konieczne, sformułują na nowo zadania i zakres odpowiedzialności Przewodniczącego Sekretariatu Światowego. Należy zatroszczyć się o zapewnienie odpowiednich warunków życia w Rzymie dla osób posługujących w sekretariacie światowym.

 

 

Droga ku doświadczeniu jednej wspólnoty światowej:

 

  1. Światowa RW oczekuje krótkiego raportu rocznego z każdej Narodowej RW, dotyczącego sytuacji w danej wspólnocie narodowej. Krótkie streszczenie wszystkich tych informacji oraz raport z pracy Światowej RW będzie później odsyłany z powrotem do wspólnot narodowych.

  2. Światowa RW zachęca i wspiera wspólnoty narodowe w nawiązywaniu bliźniaczych relacji ze wspólnotami z innych regionów, aby wspierać doświadczenie wspólnoty światowej.

 

 

Tożsamość i formacja:

 

  1. Światowa RW zaleca Wspólnocie na wszystkich szczeblach pogłębienie znajomości i wcielenie w życie treści zawartych w dokumencie “Charyzmat WŻCh” (Progressio, grudzień 2001), jako jedną z najwłaściwszych dróg rozwoju i ugruntowania naszej tożsamości.

  2. Światowa RW poleca drugą część pierwotnej wersji “Charyzmatu WŻCh” (Progressio, grudzień 1996) jako istotne narzędzie, służące do określenia wspólnych wytycznych dla planów formacyjnych. Zachęci to również Wspólnoty Narodowe do oceny i do przekształcania tego dokumentu i wysyłania wyników tej oceny Światowej RW pod rozwagę na kolejne Zgromadzenie Ogólne.

 

 

Publiczna odpowiedzialność za WŻCh

 

  1. Światowa RW będzie wspierać inicjatywy dotyczące orędowania za odpowiedzialnością społeczną jako wydajnym środkiem służącym sprawiedliwości społecznej. Status WŻCh jako organizacji pozarządowej w Organizacji Narodów Zjednoczonych jest ważnym narzędziem w tej pracy. To będzie także wkładem w tworzenie się / powstawanie publicznego postrzegania / publicznego wizerunku WŻCh.

 

 

Obecność na poziomie regionalnym

 

Wspólnoty narodowe, aktywnie współpracujące z innymi wspólnotami narodowymi w swoim regionie, wyraziły pragnienie określenia ich relacji względem siebie, opartej na obopólnym wsparciu i zaspokajaniu określonych potrzeb organizacyjnych. Ta współpraca regionalna powinna pomóc wspólnotom narodowym w rozwinięciu świadomości bycia częścią wspólnoty światowej oraz w dążeniu do stawania się ciałem apostolskim dzielącym wspólną misję. Sposób praktycznego wyrażenia takiej relacji zależy od każdego regionu. Jako minimum taka relacja powinna zawierać:

  • Metodę komunikacji i współpracy między wspólnotami narodowymi w danym regionie;

  • Metodę komunikacji ze Światową RW;

  • Metodę komunikacji pomiędzy narodowymi Asystentami Kościelnymi i światowym Wice-Asystentem Kościelnym.

Taka relacja może w czasie rozwinąć się w zespoły regionalne, służące zarówno wspólnotom narodowym, jak i Światowej RW. Wspólnoty Narodowe zachęca się do rozeznania, podjęcia próby na zasadzie eksperymentu i uważnej oceny procesu współpracy regionalnej.

 

 

Wymiar narodowy:

 

  1. Aby wypełnić zadanie rozwijania ciała apostolskiego, wszyscy członkowie potrzebują formacji, która umocni ich w misji i aktywnym uczestnictwie w życiu wspólnoty. Każda Narodowa RW może wspierać ten proces poprzez swój własny zespół formacyjny lub współpracując z innymi wspólnotami w przygotowywaniu planu formacji, dostosowanego do swoich realiów. Taki plan będzie także owocnym instrumentem dla animatorów formacji wspólnot lokalnych.

  2. Spotkania grup lokalnych mogą wymagać skoncentrowania się na lepszym przeżywaniu powołania do bycia członkami ciała apostolskiego, które praktykuje osobiste i wspólnotowe rozeznawanie, posyłanie, wspieranie i ocenę (ewaluację).

  3. Narodowe RW są wezwane do promowania i rozwijania apostolskich projektów WŻCh jako tych, które zostały rozeznane przez wspólnotę.

  4. Na wszystkich etapach osobistego i grupowego rozwoju, formacja powinna przygotowywać do aktywnego członkostwa w światowej wspólnocie apostolskiej zakorzenionej w ĆD, i podejmowania Przymierza realizując wiernie WŻCh jako styl życia.

  5. Narodowe RW mogą otrzymać cenne wsparcie kontaktując się ze wspólnotami w krajach sąsiednich. Może to być współpraca w dziełach posługi oraz w przygotowywaniu planów formacyjnych.

  6. Pragniemy przypomnieć, że współodpowiedzialność finansowa jest oznaką dojrzałego zaangażowania wspólnoty i we wspólnotę, która zasadniczo może oferować tylko to, co jej członkowie sfinansują. Sugerujemy, aby ten temat był poddany rozeznaniu na wszystkich szczeblach WN.

  7. Jest rzeczą korzystną dla każdej WN, aby posiadała stały kontakt z sekretariatem światowej WŻCh po to, by poprawić komunikację pomiędzy różnymi członkami ciała apostolskiego.

  8. Aby lepiej służyć misji Kościoła, narodowe RW popierają (promujją) trwałe związki z hierarchią kościelną oraz kongregacjami, organizacjami i ruchami w Kościele lokalnym (szczególnie z tymi, które bazują na duchowości ignacjańskiej).

  9. Pomagając wzrastać współpracy z Towarzystwem Jezusowym proponujemy, między innymi, regularniejsze kontakty członków narodowej RW z Prowincjałem Jezuitów i jego zespołem. To może służyć promowaniu wprowadzania w życie programów formacyjnych oraz dzielenie dzieł apostolskich.

  10. Narodowa RW będzie wspierać inicjatywy dotyczące orędowania za odpowiedzialnością społeczną jako wydajnym środkiem służącym sprawiedliwości społecznej

 

Podsumowując, my jako Zgromadzenie Światowe Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego, pragniemy, aby te zalecenia były inspiracją dla członków i grup WŻCh, liderów narodowych i światowych do pogłębiania zdolności poznawania woli Boga i odpowiadania Mu całkowicie w duchu miłości i pokory. Ufamy, że nasze wysiłki na tej drodze przybliżą nas do wizji świeckiej wspólnoty apostolskiej.

 

Załącznik

Współpraca: WŻCH – Towarzystwo Jezusowe

 

Zgromadzenie Światowe Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego zebrane w Nairobi, w Kenii, pragnie odpowiedzieć na pojawiające się wiele razy ze strony władz Towarzystwa Jezusowego (na różnych poziomach) i od indywidualnych Jezuitów pytanie: “Czego Wspólnota Życia Chrześcijańskiego oczekuje od Jezuitów i od Towarzystwa Jezusowego?”

 

Na początku chcemy wyrazić naszą wdzięczność za wszystkie dary otrzymane przez wiele lat naszej drogi. Wyrażamy naszą wdzięczność za dar duchowości ignacjańskiej, który wielkodusznie dzielą z nami podążając za przykładem Ignacego. Wyrażamy podziękowanie za roztropną obecność i kierownictwo Jezuitów podczas odkrywania świeckiego sposobu wyrażania duchowości ignacjańskiej na drodze od Kongregacji Mariańskich do WŻCh. Dzięki tej pracy formacyjnej jest możliwe ustanowienie i wzmacnianie WŻCh w krajach na całym świecie.

 

To przewodzenie trwa do dziś umożliwiając WŻCh wzrastanie ku stawaniu się ciałem apostolskim. WŻCh nie byłaby dzisiaj tym, czym jest, bez pomocy i współpracy z Towarzystwem Jezusowym. Chcemy kontynuować i pogłębić relację z Towarzystwem Jezusowym aż do pełnej dojrzałości we współpracy jako dwa ciała apostolskie w służbie misji Kościoła.

 

Mamy nadzieję na Wasze wsparcie w inicjowaniu wspólnot w miejscach, gdzie WŻCh nie jest jeszcze obecna.

 

Tam gdzie WŻCh znajduje się na wczesnych etapach rozwoju, mamy nadzieję na kontynuację Waszej obecności jako osób mających wpływ na formację nowych wspólnot, razem ze świeckimi członkami wspólnoty. Mogłoby się wyrażać to poprzez:

  • Dostępność Asystenta Kościelnego, który jest otwarty na wskazania i ducha wspólnoty światowej;

  • Wprowadzanie do Ćwiczeń Duchowych;

  • Bycie towarzyszami duchowymi;

  • Prowadzenie grup w kierunku stawania się wspólnotą apostolską, dzielącą odpowiedzialność w misji;

  • Formowanie świeckich liderów i przygotowywanie ich do brania odpowiedzialności za dojrzałe wspólnoty.

 

We Wspólnotach Narodowych bardziej zawansowanych w procesie stawania się ciałem apostolskim ta praca już przyniosła owoce i nadal przynosi, a osoby świeckie kontynuują odpowiedzialność za formację i stały rozwój WŻCh. Również w tych wspólnotach chcielibyśmy pielęgnować powyższe oraz odkrywać nowe formy współpracy.

 

  • Pragniemy, abyście dalej byli partnerami w pracy formacyjnej;

  • Chcemy rozwijać drogi współpracy między naszymi ciałami apostolskimi i być wzajemnie otwartymi na dzielenie się pracą apostolską;

  • Proponujemy większe propagowanie siebie nawzajem w swoich publikacjach;

  • Chcemy ustalić bardziej instytucjonalną relację miedzy Towarzystwem Jezusowym i WŻCh (np. okresowe spotkania między Narodowymi Radami Wykonawczymi a Prowincjałami i ich zespołami; budowanie konsensusu dla mianowania Asystenta Kościelnego; planowania, wspierania i oceny wspólnych dzieł apostolskich);

  • Chcemy budować relację, która pozwoli na dzielenie się apostolskim rozeznawaniem, uzdolniając nas do poszerzenia obszarów naszej wspólnej misji apostolskiej obejmującej takie obszary jak: duchowość, działania społeczne, rodzinę, młodzież, zaangażowanie polityczne i zawodowe;

  • Mamy nadzieję na nieustanne przyczynianie się Towarzystwa Jezusowego do głębszego zrozumienia i docenienia naszego świeckiego powołania w Kościele;

  • Mamy nadzieję że między Towarzystwem Jezusowym a WŻCh, będzie budowana relacja, która charakteryzowałaby się szacunkiem i docenianiem różnic w naszych powołaniach. To pomoże obu stronom, WŻCh i Towarzystwu Jezusowemu, razem wspierać rozeznawanie powołania, zwłaszcza u ludzi młodych.

 

W duchu poprawienia i pogłębienia naszych stosunków i współpracy zapraszamy Jezuitów, zwłaszcza tych którzy są w trakcie formacji, do uczestnictwa w życiu WŻCh poprzez:

  • Spotkania formacyjne i seminaria;

  • Zgromadzenia narodowe i regionalne;

  • Regularne uczestnictwo w życiu wspólnot lokalnych;

  • Wspólne zaangażowanie w dzieła apostolskie;

  • Odprawianie ćwiczeń duchowych razem z członkami WŻCh;

  • Znajomość podstawowych dokumentów WŻCh.

 

Aby wspierać pracę Wice-Asystenta Kościelnego i Narodowych Asystentów Kościelnych, z pełnym szacunkiem sugerujemy wprowadzenie struktur dla komunikacji i wzajemnego wsparcia na poszczególnych poziomach regionalnych (np. Euroteam z Konferencją Prowincjałów Europejskich).

 

Na koniec, chcielibyśmy zwrócić uwagę na potrzebę bardziej jasnego zdefiniowania roli Asystenta Kościelnego w WŻCh. Powinno się to dokonywać i rozwijać poprzez pracę razem z Towarzystwem Jezusowym a szczególnie z obecnymi Asystentami Kościelnymi. Do tej pory było to zgodnym pragnieniem zarówno Towarzystwa Jezusowego, jak i WŻCh i będzie służyło pomocą w dokonywaniu oceny i wspieraniu bieżącej pracy Asystenta Kościelnego.



Dokument do ściągnięcia w wersji pdf Rekomendacje_Zgromadzenia_Ogólnego_WŻCh_w_Nairobi_2003.pdf

Zalecenia Zgromadzenia Światowego w Fatimie 2008


XV Zgromadzenie Ogólne

Światowej Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego

Fatima, Portugalia

12-21 sierpnia 2008 r.

 

Będąc w drodze jako Ciało Apostolskie - Nasza odpowiedź na łaskę daną nam od Boga „Wtedy Apostołowie zebrali się u Jezusa i opowiedzieli Mu wszystko, co zdziałali i czego nauczali” (Mk 6, 30).

 

Preambuła

 

My, delegaci Zgromadzenia Ogólnego Światowej WŻCh, zgromadzeni w Fatimie – Portugalii dokonaliśmy rewizji tego, jak WŻCh odpowiada na łaskę Zgromadzenia Światowego WŻCh w Nairobi, podczas którego „czuliśmy się utwierdzeni w naszym powołaniu, aby stawać się świeckim ciałem apostolskim dzielącym odpowiedzialność w misji w Kościele” (Dokument końcowy, 2003).

 

Zgromadzeni wokół Jezusa i w obecności Najświętszej Maryi – wzoru współpracy w głoszeniu Dobrej Nowiny, opowiedzieliśmy Jemu i sobie nawzajem to wszystko, czego dokonaliśmy, czego uczyliśmy innych i czego my nauczyliśmy się w drodze od czasu spotkania w Nairobi. Zgromadzenie Dwunastu wokół Jezusa stało się modelem Zgromadzenia Ogólnego Światowej WŻCh w Fatimie.

 

I Boże działanie w historii WŻCh 2003 - 2008

 

    1. W tym czasie doświadczyliśmy zarówno smutku, jak i radości, rozpaczy i nadziei, stagnacji i wzrostu, porażki i sukcesu. Chociaż nie zawsze jest łatwo odkrywać Boga działającego w naszym zagubionym świecie jesteśmy przekonani, że nasze doświadczenia, że nasza historia jest częścią Wielkiej Historii zbawczej miłości Chrystusa. Nic nie może bardziej wyrazić tej nadziei, jaką WŻCh żyje dzień po dniu, niż włączenie właśnie w Fatimie w Światową Wspólnotę WŻCh wspólnot z Kuby, Węgier i Rwandy.

 

1.2. W ten sposób nasze własne historie inspirują nas, pocieszają i jednocześnie uczą. Nade wszystko jednak to one upewniają nas, że jesteśmy gronem uczniów, apostołówpielgrzymów – jednym ludem wezwanym z różnych narodów, mówiącym językiem miłości, żyjącym tym samym stylem życia i posłanym na wspólną misję, niosąc liczne Boże dary. z Maryją możemy wołać: „Wielbi dusza moja Pana i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy (…), gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny” (Łk 1, 46-49).

 

II Żyć głębiej i działać skuteczniej jako Ciało Apostolskie

Łaski Fatimy 2008

 

2.1. Pięć wyraźnych znaków nadziei i wyzwań wyróżniło się pośród wielu łask otrzymanych w Fatimie:

  • Wierność kierunkom wytyczonym w Nairobi

  • Jedność w różnorodności

  • Wezwanie do życia jako świecka wspólnota prorocka

  • Głębsza identyfikacja z Chrystusową misją głoszenia Dobrej Nowiny ubogim

  • Rozszerzenie i pogłębienie współpracy w sieci apostolskiej

 

2.2. Wierność kierunkom wytyczonym w Nairobi. Przyglądając się historii WŻCh po Zgromadzeniu Ogólnym w Nairobi dostrzegamy w niej działanie łaski Bożej i wierność wspólnoty światowej kierunkom tam wytyczonym. Na każdym poziomie naszym wysiłkom przyświeca wyraźnie jeden cel, jakim jest: żyć głębiej i działać skuteczniej jako Ciało Chrystusa, ponieważ „życie nasze ze swej istoty jest apostolskie” (ZO 8). Dowodem wierności wspólnoty jest położenie nacisku na Ćwiczenia Duchowne jako „źródło szczególne i charakterystyczne narzędzie naszej duchowości” (ZO 5). Ta wierność kierunkom wyraża się także poprzez: wysiłki zmierzające do poprawy skuteczności naszej formacji, podkreślenie roli odpowiedzialnych w misji i znaczące przykłady współpracy wewnątrz i na zewnątrz wspólnoty. w szczególności na poziomie światowym, w ramach Kościoła i przy ONZ, WŻCh jest obecne w sposób wiarygodny. Współpraca pomiędzy WŻCh a Towarzystwem Jezusowym także znacząco wzrasta. Mamy spore doświadczenie w realizacji dynamiki procesu: rozeznanie – posłanie – wspieranie – rewizja. Jednakże Zgromadzenie przyznaje, że można tę praktykę rozwinąć i stosować ją bardziej konsekwentnie. w formacji duchowej powinno się temu poświęcić więcej uwagi.

 

2.3. Jedność w różnorodności. Zgromadzenie mocno podkreśla zarówno jedność, jak i różnorodność Światowej WŻCh. Wzrasta świadomość, że to właśnie jest charakterystyczne dla naszego charyzmatu, jest mocną stroną i podstawą twórczego prowadzenia misji. Dzięki tej jedności w różnorodności „teren misji podejmowanej przez WŻCh jest nieograniczony” (ZO 8).

 

2.4. Zgromadzenie uznaje, że nie zawsze jest łatwo pogodzić jedność z różnorodnością. Ponieważ nasza wspólna misja stale rozwija się, a nasza rzeczywistość staje się coraz bardziej złożona, dlatego jedynie lepsze zrozumienie naszego charyzmatu uzdolni nas do przekraczania różnic między nami. Zatem żyjąc głębiej naszym charyzmatem, będziemy także działać skuteczniej jako Ciało Apostolskie. Wyraźniejsze przyłączenie się do WŻCh, które wyraża się przez zawarcie Przymierza (ZO 7), wydaje się dla Wspólnoty Światowej szczególnie istotne na jej obecnym etapie rozwoju.

 

2.5. Zgromadzenie uznaje, że indywidualistyczna kultura i szczególne uwarunkowania społeczne czy historyczne niektórych wspólnot mogą rodzić opór wobec Przymierza w WŻCh. Jest ono przekonane, że apostolska siła Ciała zależy od głębi naszego zaangażowania w styl życia właściwy WŻCh, jak to zostało określone w ZO 12. Dlatego wzywa do przeprowadzenia rewizji znaczenia Przymierza w WŻCh, zarówno czasowego jak i stałego. w ten sposób jak „ojciec rodziny, który ze swego skarbca wydobywa rzeczy nowe i stare” (Mt 13, 53), Zgromadzenie zachęca Wspólnotę Światową do ponownego odkrycia Przymierza, które jest zaproszeniem do osobistej wędrówki duchowej i podjęciem rozeznanego powołania do życia w Ciele Apostolskim.

 

2.6. Zgromadzenie uznaje także, że trudności w przekazywaniu doświadczenia Przymierza w ramach Ciała Apostolskiego wynikają z różnorodności kultur, w których żyjemy i posługiwania się różnymi językami. Dlatego zapraszamy Wspólnotę Światową do ciągłego dialogu i refleksji na temat języka i form, poprzez które się wyrażamy.

 

2.7. Wezwanie WŻCh do stawania się świecką wspólnotą prorocką. „Nasza misja w znaczeniu biblijnym i tradycji Kościoła musi być misją prorocką, spełnianą w imię Boga i pod Jego kierownictwem. Możemy zadać sobie ważne, znaczące pytanie: Czy potrafimy być rzeczywiście proroczy?” - patrząc oczami Boga, słuchając Jego uszami, czując Jego sercem i mówiąc Jego słowem, „słowem pełnym współczucia dla tych, którzy cierpią… i słowem przemiany i solidarności z tymi, którzy działają na rzecz cierpiących?” (konferencja o. A. Nicolasa, światowego asystenta kościelnego WŻCh wygłoszona podczas Zgromadzenia Ogólnego – przyp. tłumacza). Otrzymaliśmy to wezwanie jako określoną łaskę Fatimy 2008, znajdując inspirację i pocieszenie w słowach o. asystenta: „to jest czas na wspólnoty prorockie... - i czuję, że zdecydowanie zmierzacie w tym kierunku”.

 

2.8. Zgromadzenie odpowiada na to wezwanie pytaniem: w jakich kwestiach Duch Boży przynagla Światową WŻCh, aby stawała się wspólnotą prorocką?

 

2.9. Zgromadzenie potwierdza trzy ważne pragnienia, które zostały wyrażone po raz pierwszy w Itaici: „wspierać życie rodzinne jako podstawę w budowaniu Królestwa Bożego; towarzyszyć młodym ludziom na drodze do życia pełnego sensu i integrować działalność zawodową oraz inne nasze prace z wiarą chrześcijańską” (Końcowe Zalecenia, Itaici). Zgromadzenie obserwuje wzrastające znaczenie „rodziny WŻCh”, która żyje razem, jak jedna rodzina, stylem życia WŻCh, jako wyrażenie „odczuwania pragnienia integracji wszystkich wymiarów swego życia z pełnią wiary chrześcijańskiej, zgodnie z naszym charyzmatem” (ZO 4). Słuchaliśmy również innych wezwań do stawania się prorockimi świadkami w takich aspektach jak: godność stworzenia, poszanowanie środowiska naturalnego, wizja kobiety w społeczeństwie i Kościele, której wzorem jest Maryja, Matka Boża; dialog ekumeniczny i międzyreligijny.

 

2.10. Głębsza identyfikacja z Chrystusową misją głoszenia Dobrej Nowiny tym, którzy są „wykluczeni” i „obcy”. Kiedy Jezus uleczył córkę kobiety kananejskiej (Mt 15, 21–28) została ogłoszona: „nowa, chrześcijańska era, gdzie wszyscy są postrzegani i traktowani jak bracia i siostry” (homilia, o. A. Nicolas). w czasie trwania Zgromadzenia coraz wyraźniejsze stawało się dla nas wezwanie do większej integracji z Chrystusową misją głoszenia Dobrej Nowiny tym, którzy są „wykluczeni” i „obcy”. Uznajemy pilną potrzebę podzielenia się doświadczeniem Ćwiczeń Duchowych z tymi, którzy żyją na marginesie życia społecznego i zaproszenia ich do naszych wspólnot, nawet jeśli konieczne będzie dostosowanie programu formacji i naszego sposobu życia do ich rzeczywistości.

 

2.11. Rozszerzenie i pogłębienie współpracy w sieci apostolskiej. w końcu zastanawiając się nad doświadczeniem współpracy Wspólnoty Światowej z innymi kościelnymi organizacjami przy ONZ i poza nią, a w szczególności współpracy z Towarzystwem Jezusowym, Zgromadzenie dostrzega pilną potrzebę poszerzania i pogłębiania sieci wspólnego rozeznania i działania na poziomie światowym, regionalnym, narodowym i lokalnym.

 

    1. Zgromadzenie w Nairobi wezwało WŻCh do większej współpracy z Towarzystwem Jezusowym i do bardziej klarownego zdefiniowania ról w naszych wzajemnych relacjach. Zgromadzenie w Fatimie z wdzięcznością uznaje tę współpracę i nasze pragnienie jej dalszego wzrostu, nie tylko pomiędzy poszczególnymi jezuitami i członkami WŻCh, lecz również pomiędzy WŻCh i Towarzystwem Jezusowym jako Ciałami Apostolskimi. Trzy ważne dokumenty przedstawiają zarys naszych wzajemnych relacji i podają wskazówki do dalszego rozwoju: Współpraca WŻCh – Towarzystwo Jezusowe (dodatek do Dokumentu z Nairobi); Stosunki pomiędzy WŻCh a Towarzystwem Jezusowym w Kościele; Rola Asystenta Kościelnego. Zalecamy naszym wspólnotom zapoznanie się z tymi dokumentami. Natomiast naszych braci Jezuitów zachęcamy - może przez naszych kościelnych asystentów - do bliższego zorientowania się w treści tych dokumentów. Dzięki temu nasza współpraca może być bardziej owocna.

 

III Poszerzanie wiedzy i ukierunkowanie działania:

Zalecenia Zgromadzenia

 

3.1. W odpowiedzi na łaski przedstawione powyżej Zgromadzenie wyróżniło siedem zagadnień, które pomogą nam lepiej zrozumieć znaki czasu i pokierować apostolskimi działaniami, a mianowicie:

  1. natura naszego Apostolskiego Ciała i sposoby jego działania;

  2. członkostwo: wzrost liczby członków i ich różnorodność;

  3. Przymierze: zaangażowanie w styl życia WŻCh;

  4. formacja powiązana ściśle z większą możliwością uczestniczenia w Ćwiczeniach Duchowych;

  5. odpowiedzialni;

  6. inicjatywy w sieci apostolskiej powiązane ściśle ze współpracą na linii Towarzystwo Jezusowe - WŻCh – Kościół;

  7. współodpowiedzialność za sprawy finansowe

 

3.2. Natura naszego Apostolskiego Ciała i sposoby jego działania. Chociaż znaki potwierdzają, że WŻCh staje się Ciałem Apostolskim, to jednak podczas Zgromadzenia pojawiły się liczne pytania będące wyrazem naszej różnorodności. Nie można jeszcze podać jasnego opisu czy też definicji świeckiego Ciała Apostolskiego, ponieważ jest to nowy sposób naszego bycia w Kościele. Powstają również pytania o relacje pomiędzy wspólną misją a rozeznanymi zaangażowaniami poszczególnych członków. Proces ten wymaga cierpliwości; pytania są wyzwaniem, z którym mamy żyć. Zgromadzenie uznaje dynamikę: rozeznanie posłanie wspieranie – rewizja, funkcjonującą na wszystkich poziomach - lokalnym, narodowym i regionalnym - jako sposób budowania Ciała Apostolskiego.

 

3.3. w świetle naszej rzeczywistości Zgromadzenie zaleca, aby:

  1. włączyć dynamikę: rozeznanie posłanie wspieranie – rewizja w programy

formacyjne narodowe i lokalne

  1. dzielić się informacją, materiałami formacyjnymi i osobistym doświadczeniem na wszystkich szczeblach, aby w ten sposób wszyscy członkowie bardziej się identyfikowali z naszym nowo powstałym Ciałem Apostolskim

 

3.4. Członkostwo: różnorodność i wzrost liczby członków. Oczywiste jest, że członkostwo jest podstawą nie tylko w dążeniu do bycia skutecznym Ciałem Apostolskim, ale także dla samego istnienia WŻCh i jego rozwoju. Chociaż członkostwo powinno być zawsze rozeznane jako osobiste powołanie (ZO 10), czujemy się wezwani do proponowania WŻCh jako sposobu życia dla ludzi wszystkich stanów, o różnym statusie społecznym i w różnym wieku, wychodząc także naprzeciw tym, którzy są często pominięci w życiu społecznym i kościelnym.

 

    1. W związku z tym Zgromadzenie zaleca, aby wspólnoty:

  1. na wszystkich szczeblach stawały się bardziej widoczne na zewnątrz poprzez prorocką postawę szerzenia sprawiedliwości i wspierania biednych;

  2. ukazywały wartość WŻCh jako wspólnoty dla ludzi świeckich, którzy uczestniczą w misji Kościoła, prowadząc apostolstwo w świecie;

  3. promowały doświadczenie Ćwiczeń Duchowych wśród ludzi świeckich i zapraszały ich do kontynuowania tego doświadczenia w WŻCh;

  4. twórczo poszukiwały nowych członków w środowiskach innych niż dotychczas i wyjaśniały nasz charyzmat w języku, który jest dla nich bardziej przystępny;

  5. promowały i wspierały WŻCh wśród rodzin, które chcą żyć duchowością WŻCh jako komórka rodzinna.

 

3.6. Przymierze: zaangażowanie w styl życia WŻCh. Jak już wyjaśniono, przekonanie, że apostolska siła Ciała zależy od głębi zaangażowania na naszej drodze życia, skłoniło Zgromadzenie do ponownego spojrzenia na znaczenie czasowego i stałego Przymierza w WŻCh.

 

3.7. Dlatego Zgromadzenie poleca, aby:

a) wspólnoty narodowe oceniły swoje aktualne podejście do Przymierza w WŻCh;

b) Światowa Rada Wykonawcza udostępniła dokumentację, która oceni obecnie istniejącą praktykę we wspólnotach narodowych i określi na podstawie istniejących materiałów klarowną koncepcję powołania, Ciała Apostolskiego i Przymierza.

 

3.8. Formacja powiązana ściśle z większą możliwością uczestniczenia w Ćwiczeniach Duchowych. Uwaga musi być skierowana na przystosowanie formacji do różnych etapów życia, różnych warunków społecznych i sytuacji kulturowych, do rodzin oraz do młodych członków. Musi ona być przystosowana do zmieniającej się rzeczywistości wewnątrz i na zewnątrz WŻCh. Dlatego Zgromadzenie zaleca, aby:

a) udostępnić jak najszybciej poprawione „Wskazówki dla formacji. Proces wzrostu w WŻCh”;

b) rozwinąć formację ukierunkowaną na misję i współodpowiedzialność finansową, szczególnie przez pogłębienie praktyki procesu: rozeznanie – posłanie – wspieranie – rewizja;

c) udostępnić dla wszystkich wspólnot narodowych pomoce formacyjne, materiały i ekspertyzy, np. przez rozwój centrum dzielenia i centrum dystrybucji.

 

3.9. Doświadczenie Ćwiczeń Duchowych. Razem z naszymi Zasadami Ogólnymi Ćwiczenia Duchowe stanowią jeden z trzech filarów naszego charyzmatu. Jesteśmy świadomi, że istnienie zróżnicowanych warunków społecznych i kulturowych wzywa do kreatywności i elastyczności w proponowaniu tego doświadczenia większej liczbie osób. Dlatego Zgromadzenie zaleca, aby:

a) zachęcać do takiej kreatywności;

b) informować odprawiających ĆD o tym, że są one szczególnym źródłem i charakterystycznym narzędziem naszej duchowości oraz konstytutywnym elementem naszej drogi życia;

c) zachęcać do formacji kierowników duchownych (szczególnie świeckich) i wspierać ich korzystając ze współpracy z Towarzystwem Jezusowym.

 

3.10. Odpowiedzialni. Podążając śladami Jezusa Chrystusa, WŻCh pragnie odpowiedzialnych, którzy będą służyć swoim wspólnotom i którzy mogą wspomagać proces: rozeznanie – posłanie – wspieranie – rewizja. Zgromadzenie wyraża swoją wdzięczność za różne formy pełnienia posługi odpowiedzialnego w WŻCh, za zakres i jakość pomocy formacyjnych oraz za dary, które wielu członków WŻCh wnosi do wypełniania tej posługi. Zgromadzenie dostrzega również konieczność troski o rozwój odpowiedzialnego i konieczność zachęcania odpowiednich ludzi do podejmowania tej roli, a także wagę wspierania ich.

 

3.11. Dlatego Zgromadzenie zaleca, aby:

a) Wspólnota Światowa kontynuowała objaśnianie charakteru posługi odpowiedzialnego w WŻCh oraz specyfikę różnych form jej pełnienia;

b) Światowa Rada Wykonawcza uczyniła bardziej przystępnymi moduły z Międzynarodowego Spotkania Formacyjnego w Rzymie do wykorzystania przez wspólnoty narodowe;

c) Wspólnota Światowa znalazła osoby obdarzone zdolnościami do pełnienia posługi odpowiedzialnego tak, aby można było w razie potrzeby skorzystać z ich pomocy.

 

3.12. Inicjatywy w sieci apostolskiej i działanie na rzecz solidarności. Zgromadzenie wysłuchało z uwagą wezwania do większej solidarności pomiędzy wspólnotami narodowymi i do skuteczniejszej odpowiedzi na znaki czasu. Doświadczenie grup roboczych przy ONZ, prac w sieci apostolskiej i solidarna współpraca pokazują większą efektywność wspólnych akcji w promowaniu sprawiedliwości i ludzkiej godności. Są to cenne lekcje, pomocne w tworzeniu światowych, regionalnych i lokalnych projektów. Dlatego Zgromadzenie zaleca, aby:

a) wyznaczyć „Światowego Koordynatora ds. Inicjatyw Apostolskich i Wsparcia” w celu ułatwienia wspólnych akcji i działań w ramach sieci apostolskich. Mogłaby to być rola przyjęta przez członka Światowej Rady Wykonawczej;

b) każda wspólnota narodowa wyznaczyła osobę do kontaktów, która by dostarczała informacji i odpowiedzi na potrzeby międzynarodowych zadań apostolskich;

c) każda wspólnota narodowa aktywnie współpracowała tam, gdzie to możliwe, w sprawach międzynarodowych z grupami roboczymi przy ONZ;

d) wspólnoty narodowe rozważyły wspólne działania jako skuteczny środek popierania solidarności między wspólnotami na świecie.

 

3.13. Inicjatywy w sieci apostolskiej powiązane ściśle ze współpracą na linii Towarzystwo Jezusowe – WŻCh – Kościół (przyp. tłumacza)

Część druga tego dokumentu proponuje specyficzne kryteria służące zacieśnieniu współpracy pomiędzy Towarzystwem Jezusowym a WŻCh, których nie musimy tutaj powtarzać.

 

3.14. Współodpowiedzialność finansowa. Zgromadzenie wysłuchało jasnego sprawozdania

Światowej Rady Wykonawczej na temat jej trudnej sytuacji finansowej, a także sytuacji kilku wspólnot narodowych. Współodpowiedzialność finansowa jest istotnym wyrazem naszej przynależności do jednej Wspólnoty Światowej i koniecznym środkiem do stawania się Ciałem Apostolskim. Odpowiedzialność za siebie nawzajem jest podstawowym aspektem życia wspólnoty. Rozpoznajemy potrzebę rozwijania już istniejących i szukania nowych sposobów finansowania wydatków, zarówno na działalność wspólnoty, jak i na specjalne inicjatywy apostolskie. Aby zachęcić członków WŻCh do uznania finansowej współodpowiedzialności, Zgromadzenie zaleca, aby Światowa Rada Wykonawcza:

a) poprosiła każdą wspólnotę narodową, aby podjęła większą odpowiedzialność za gromadzenie i dzielenie się informacją finansową;

b) ustaliła 5-letnie plany finansowe;

c) ustanowiła fundusz apostolski dla projektów wspólnot narodowych;

d) postarała się o profesjonalną ekspertyzę tam, gdzie to jest potrzebne;

e) zaproponowała strategię redukcji deficytu finansowego Światowej Rady Wykonawczej jako specyficzny projekt dla Światowej WŻCh;

f) rozważyła dla wspólnot narodowych opracowanie wskazań dotyczących finansowego udziału członków wspólnoty.

 

 

IV. Zakończenie

 

4.1. Orientacje i rekomendacje naszkicowane w dokumencie końcowym Zgromadzenia poprzedzają protokół Zgromadzenia, który przekaże pełną relację na temat spostrzeżeń, propozycji i projektów wniesionych podczas Zgromadzenia.

 

4.2 Niech wszyscy członkowie Wspólnoty Światowej „zachowają te rzeczy w swych sercach” (Łk 2, 51) tak, abyśmy mogli żyć głębiej i działać efektywniej jako Ciało Apostolskie, wędrując z ubogim i pokornym Chrystusem przez ludzkie dzieje i bardziej identyfikując się z Jego misją (ZO 8).


Dokumen do ściągnięcia w wersji pdf Dokument_kocowy_Zgromadzenia_Oglnego_w_Fatimie_2008 pdf








 

Wspólnota Życia Chrześcijańskiego w Polsce
ul. Rakowiecka 61, 02-532 Warszawa
NIP: 5213137346, REGON: 017235359
tel.: +48 733 734 777
e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
nr konta: 22 1020 1013 0000 0202 0328 6929