Drukuj

Wspólnota Życia Chrześcijańskiego

Czy duchowość jest dla ludzi świeckich?
Czy można codzienność, pracę, obowiązki domowe łączyć z wsłuchiwaniem się w głos Boży, głębokim życiem modlitwą i apostolstwem?

 

Taki właśnie styl życia proponuje nasza Wspólnota. Jesteśmy ludźmi różnych zawodów, zainteresowań, stanów, w różnym wieku. Inspirację czerpiemy z Ćwiczeń Duchowych św. Ignacego Loyoli.

{mosloadposition advert1}

Na tych stronach można zasięgnąć nieco informacji o nas, o tym co robimy, zajrzeć do naszej biblioteczki, lub porozmawiać z nami na forum dyskusyjnym.

 

 

{mosloadposition user2}

Drukuj

Zasady Ogólne

ZASADY OGÓLNE
WSPÓLNOTY ŻYCIA CHRZEŚCIJAŃSKIEGO

Uchwalone przez Zgromadzenie Ogólne 7 września 1990
Zatwierdzone przez Stolicę Apostolską 3 grudnia 1990

WSTĘP

  1. "Trzy Osoby Boskie, widząc ludzkość rozdartą przez tak wiele grzechów, postanawiają poświęcić się całkowicie ludziom aby ich wybawić od wszelkiego zła i zniewolenia " (por. ĆD 102). Z miłości do człowieka Słowo wcieliło się i narodziło z Maryi, ubogiej dziewicy z Nazaretu. Jezus, który zamieszkał pośród ludzi, dzieląc Z nimi codzienne życie, zaprasza do ciągłego jednoczenia się z Bogiem oraz wprowadzania jedności w rodzinie ludzkiej. Ten dar Boga oraz z Nim współpraca trwa do dzisiaj i dzięki Duchowi Świętemu objawia się w każdej sytuacji świata. Dlatego my, członkowie Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego, sformułowaliśmy te Zasady Ogólne, aby pomagały nam postawę Jezusa Chrystusa, Jego wybory czynić własnymi i przez to włączyć się przez Niego, z Nim i w Nim w inicjatywę miłości Boga wiernego swoim obietnicom
     
  2. Nasza Wspólnota jest drogą życia chrześcijańskiego, stąd zasady te winny być rozumiane nie tyle według ich litery, ile w duchu Ewangelii i zgodnie z wewnętrznym prawem miłości. Prawo to, które Duch Święty wpisuje w nasze serca, wyraża się ciągle w nowy sposób, w każdej sytuacji codziennego życia. Szanuje ono niepowtarzalny charakter każdego powołania i uzdalnia do otwartości i wolności, czyniąc dyspozycyjnymi wobec Boga. Dzięki niemu jesteśmy wzywani do coraz bardziej świadomie podejmowanej odpowiedzialności za nieustanne poszukiwanie odpowiedzi na problemy naszych czasów we współpracy z Ludem Bożym i wszystkimi ludźmi dobrej woli, szerząc postęp i pokój, sprawiedliwość i miłość bliźniego, wolność i godność każdego człowieka.
     
  3. Wspólnota Życia Chrześcijańskiego jest światowym, publicznym stowarzyszeniem, którego centrum znajduje się obecnie w Rzymie. WŻCh jest kontynuacją Sodalicji Mariańskich zainicjowanych przez Jean Leunisa SJ, które po raz pierwszy zostały oficjalnie zatwierdzone przez papieża Grzegorza XII bullą Omnipotentis Dei z dnia 5 grudnia 1584 roku. Sięgając do źródeł Sodalicji Mariańskich dostrzegamy ich początek w grupach ludzi świeckich, które rozwijały się od roku 1540 w różnych częściach świata, dzięki inicjatywie świętego Ignacego z Loyoli i jego towarzyszy. Żyjemy więc naszym stylem Życia chrześcijańskiego jedności z tymi, którzy nas poprzedzili, wdzięczni za ich świadectwo i apostolską pracę. Jesteśmy w bliskiej więzi poprzez miłość i modlitwę ze wszystkimi, którzy żyli i żyją naszą duchowością, będąc naszymi przyjaciółmi i orędownikami w Kościele a zarazem wspierając realizację naszej misji.


    Część pierwsza: NASZ CHARYZMAT
     
  4. Naszą Wspólnotę tworzą chrześcijanie: mężczyźni i kobiety, dorośli i młodzież, z rożnych grup społecznych, którzy pragną bardziej naśladować Jezusa Chrystusa i współpracować z Nim w budowaniu Królestwa Bożego, rozpoznając Wspólnotę Życia Chrześcijańskiego jako swoje osobiste powołanie w Kościele. Zmierzamy do tego, aby stawać się chrześcijanami bardziej zaangażowanymi w dawaniu świadectwa tym wartościom ludzkim i ewangelicznym w Kościele i społeczeństwie, które rozwijają godność człowieka, dobro rodziny oraz integralność stworzenia. Jesteśmy szczególnie świadomi naglącej potrzeby pracy na rzecz szerzenia sprawiedliwości poprzez preferencyjną opcję na ubogich i styl życia w prostocie, wyrażający naszą wolność i solidarność z potrzebującymi. Aby przygotować naszych członków do bardziej skutecznego świadectwa oraz zaangażowania apostolskiego, szczególnie w środowiskach życia codziennego, gromadzimy we wspólnocie osoby, które odczuwają pragnienie integracji wszystkich wymiarów swego życia z pełnią wiary chrześcijańskiej zgodnie z naszym charyzmatem. Dążymy do osiągnięcia takiej jedności życia, poprzez odpowiedź na wezwania Chrystusa pojawiające się w świecie, w którym żyjemy.
     
  5. Duchowość naszej Wspólnoty jest skoncentrowana na osobie Jezusa Chrystusa i uczestnictwie w Misterium Paschalnym. źródłem jej jest Pismo święte, liturgia, rozwijająca się nauka Kościoła oraz objawianie się woli Bożej w wydarzeniach naszych czasów. W kontekście tych uniwersalnych źródeł, Ćwiczenia Duchowne św. Ignacego uważamy za źródło szczególne i charakterystyczne narzędzie naszej duchowości. Nasze powołanie wzywa, byśmy żyli taką duchowością, która otwiera i uczy dyspozycyjności na to wszystko, czego Bóg oczekuje od nas w każdej konkretnej sytuacji życia codziennego. Rozpoznajemy, że szczególnie modlitwa osobista i wspólna, rozeznanie we wspólnocie, rozeznanie indywidualne, w tym rachunek sumienia, oraz kierownictwo duchowe są ważnymi środkami do szukania i odnajdywania Boga we wszystkich rzeczach.
     
  6. Jedność z Chrystusem prowadzi do jedności z Kościołem, w którym Chrystus tu i teraz kontynuuje swoją misję zbawienia. Stając się wrażliwymi na znaki czasu i poruszenia Ducha Świętego będziemy coraz bardziej potrafili spotykać Chrystusa w każdej sytuacji i w każdym człowieku. Uczestnicząc w życiu Kościoła czerpiemy z bogactwa życia liturgicznego, rozważamy Słowo Boże, poznajemy oraz przekazujemy innym Jego naukę. Kierując się wspólnym zatroskaniem o rozwiązywanie problemów i rozwój całej ludzkości współpracujemy z hierarchią i innymi liderami Kościoła, a zarazem jesteśmy wrażliwi na sytuacją, w jakiej znajduje się Kościół we współczesnym świecie. Więź z Kościołem mobilizuje nas do twórczej i konkretnej współpracy w urzeczywistnianiu Królestwa Bożego na ziemi, wraz z gotowością pójścia i służenia wszędzie tam, gdzie potrzeby Kościoła tego wymagają.
     
  7. Dar z nas samych wyraża się w osobistym włączeniu się we Wspólnotę Światową, w dowolnie wybranej wspólnocie podstawowej. Wspólnota skoncentrowana na Eucharystii jest konkretnym doświadczeniem jedności w miłości i działaniu. Każda z naszych wspólnot jest zgromadzeniem osób w Chrystusie, częścią Jego Ciała Mistycznego. Jednoczy nas wspólne Przymierze, ten sam sposób życia i szczególna miłość do Maryi, jako naszej Matki. Odpowiedzialność za rozwój więzi wspólnotowych nie ogranicza się jedynie do wspólnoty podstawowej, ale rozszerza się na Narodową i Światową Wspólnotę Życia Chrześcijańskiego, na wspólnoty kościelne, w które jesteśmy włączeni (parafia, diecezja), na cały Kościół i na wszystkich ludzi dobrej woli.
     
  8. Jako członkowie pielgrzymującego Ludu Bożego otrzymaliśmy od Chrystusa misję świadczenia o Nim wobec ludzi poprzez postawy, słowa i czyny. Jednoczymy się z Jego misją "niesienia dobrej nowiny ubogim, głoszenia wolności jeńcom, przywracania wzroku niewidomym, uwalniania uciskanych oraz obwoływania czasu łaski Boga" (por. Iz 61,1n; 58,6). Życie nasze Ze swej istoty jest apostolskie. Teren misji podejmowanej przez WŻCh jest nieograniczony; rozciąga się zarówno na Kościół jak i świat, byśmy mogli nieść ewangelię zbawienia wszystkim ludziom i społeczeństwom, poprzez otwieranie serca na nawrócenie i walkę o przemianę zniewalających struktur.
     
  9. Każdy z nas jest wezwany przez Boga, aby wprowadzać Chrystusa i Jego zbawcze działanie w swoim najbliższym środowisku. To osobiste apostolstwo jest konieczne, aby Ewangelia ciągle rozszerzała się przenikając każdego człowieka oraz różne sytuacje i miejsca.
     
  10. Jednocześnie podejmujemy wspólne zaangażowania apostolskie w zespołach, grupach apostolskich różnego typu, inicjowanych lub wspieranych przez Wspólnotę odpowiednimi strukturami albo przez włączanie się w działalność istniejących organizacji świeckich, religijnych.
     
  11. Wspólnota dopomaga nam rozwijać apostolskie zaangażowanie w jego rożnych aspektach, uwrażliwiając na problemy najbardziej naglące i powszechne, szczególnie poprzez rewizję życia, rozeznanie indywidualne oraz rozeznanie we wspólnocie. W ten sposób pragniemy odczytywać apostolski sens każdej sytuacji życia codziennego.
     
  12. Wspólnota przynagla nas do głoszenia Słowa Bożego i pracy nad reformowaniem struktur społecznych poprzez uczestnictwo w wysiłkach wyzwalania ofiar wszelkich form dyskryminacji. Dążymy do ewangelizacji kultury. Pragniemy rozwijać ducha ekumenizmu, współpracując w inicjatywach przyczyniających się do jedności chrześcijan. Nasze zaangażowanie znajduje swe stały inspirację w Ewangelii Chrystusa ubogiego i pokornego.
     
  13. Duchowość naszej Wspólnoty jest skoncentrowana na Chrystusie, stąd rolę Maryi widzimy w relacji do jego Osoby: jest Ona wzorem naszej współpracy w misji Chrystusa. Współpraca Maryi z Bogiem rozpoczęła się od Jej "tak" w misterium Zwiastowania-Wcielenia. Jej owocna służba, którą między innymi dostrzegamy w nawiedzeniu św. Elżbiety, oraz solidarność z ubogimi, rozważana w Magnificat, ubogaca naszą motywację pełniejszego zaangażowania się na rzecz szerzenia sprawiedliwości we współczesnym świecie. Współpraca Maryi w misji Syna, trwająca przez całe Jej życie, inspiruje do pełnego oddania się Bogu, w jedności Z Maryją, która akceptując plany Boże stała się naszą Matką, Matką wszystkich ludzi. W ten sposób potwierdzamy naszą misję służenia światu, otrzymaną na chrzcie i bierzmowaniu. Czcimy Maryję, Matkę Boga w sposób szczególny i ufamy Jej wstawiennictwu w realizacji naszego powołania.


    Część druga: ŻYCIE I ORGANIZACJA WSPÓLNOTY
     
  14. Członkowie
    Przynależność do Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego zakłada osobiste powołanie. Kandydat, w czasie określonym przez Normy Ogólne jest wprowadzany w styl życia WŻCh. Czas ten pozwala kandydatowi i wspólnocie rozeznać jego powołanie do WŻCh. Wraz z podjęciem decyzji, potwierdzonej przez wspólnotę, podejmuje on czasowe przymierze i z pomocą wspólnoty rozwija życie zgodnie z celem i duchem WŻCh. Po upływie odpowiedniego czasu, określonego w Normach Ogólnych, następuje podjęcie przymierza na stałe, zakładające ciągły rozwój życia WŻCh.
     
  15. Życie wspólnoty
    Istotnymi środkami formacji i stałego wzrostu są spotkania we wspólnocie podstawowej. Regularnie odbywające się spotkania umożliwiają dzielenie się wiarą i życiem w atmosferze wzajemnego zaufania oraz rozwój zaangażowania się w misję.
     
  16. Styl życia

    a)
    Styl życia Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego wymaga od jej uczestników dążenia z pomocą wspólnoty do ciągłego rozwoju osobowego i społecznego, będącego wzrostem w wymiarze ludzkim, duchowym i apostolskim. Wyraża się to uczestnictwem w Eucharystii, ilekroć jest to możliwe; intensywnym życiem sakramentalnym; codzienną modlitwą, zwłaszcza opartą na Piśmie Świętym; rozeznaniem poprzez codzienną "rewizję życia" i, o ile to możliwe, regularnym kierownictwem duchowym; coroczną wewnętrzną odnową w oparciu o źródła naszej duchowości; i rozwojem miłości Matki Bożej.

    b) Wspólnota zmierza do współpracy z Chrystusem we wprowadzaniu Królestwa Bożego, dlatego każdy jej uczestnik jest wezwany do czynnego udziału w szeroko rozumianym apostolstwie. Stałym sposobem rozpoznawania, jak najlepiej wcielać obecność Chrystusa w świecie jest rozeznawanie apostolskie, indywidualne i we wspólnocie. Tak rozumiana misja wymaga od każdego gotowości do uczestniczenia w życiu społecznym, ekonomicznym i politycznym oraz rozwijania zdolności ludzkich, umiejętności zawodowych, aby stawać się bardziej kompetentnymi i wiarygodnymi świadkami. Ponadto wymaga to również prostoty we wszystkich aspektach życia, celem naśladowania Chrystusa ubogiego i zachowania wolności wewnętrznej w zaangażowaniu apostolskim.

    c) Każdy z członków wspólnoty bierze na siebie odpowiedzialność za uczestnictwo w spotkaniach i innych działaniach wspólnoty oraz wspomaga i zachęca innych do realizacji ich powołania, zawsze gotów do dawania i przyjmowania braterskiej rady i pomocy, tak jak w grupie "przyjaciół w Panu".
     
  17. Władze

    a)
    Światową Wspólnotą Życia Chrześcijańskiego kierują: Zgromadzenie Ogólne, które decyduje o normach i kierunkach działania oraz Rada Wykonawcza, która jest odpowiedzialna za wprowadzanie w życie decyzji Zgromadzenia Ogólnego. Ich skład i funkcje są określone w Normach Ogólnych.

    b) Wspólnota narodowa, utworzona zgodnie z Normami Ogólnymi, gromadzi osoby, które dążą do realizacji sposobu życia i misji WŻCh w danym kraju. Wspólnotą narodową kieruje Zgromadzenie Narodowe i Rada Wykonawcza. Ich zadaniem jest zapewnienie odpowiednich struktur i programów formacyjnych niezbędnych do harmonijnego rozwoju całej Wspólnoty i do owocnego uczestnictwa Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego w misji Kościoła.

    c) Wspólnoty narodowe mogą zakładać bądź zatwierdzać wspólnoty regionalne, diecezjalne oraz centra, składające się ze wspólnot podstawowych danego regionu, diecezji, miasta czy instytucji. Są one tworzone zgodnie z Normami Ogólnymi i statutem wspólnoty narodowej.
     
  18. Asystent kościelny
    Wspólnota Życia Chrześcijańskiego każdego szczebla posiada asystenta kościelnego mianowanego zgodnie z prawem kościelnym i Normami Ogólnymi. Asystent kościelny, współpracując z innymi odpowiedzialnymi za wspólnotę, jest odpowiedzialny głównie za chrześcijański rozwój życia wspólnoty, pomagając jej członkom w odkrywaniu dróg Bożych, zwłaszcza przez Ćwiczenia Duchowe. Na mocy misji powierzonej mu przez hierarchię, którą reprezentuje, jest również szczególnie odpowiedzialny za sprawy doktrynalne i duszpasterskie oraz atmosferę właściwą wspólnocie chrześcijańskiej.
     
  19. Majątek
    Wspólnota Życia Chrześcijańskiego każdego szczebla może posiadać majątek i zarządzać nim jako publiczna osoba prawna w Kościele zgodnie z prawem kościelnym i prawem cywilnym danego kraju, dotyczącym tego zagadnienia. Własność oraz zarządzanie majątkiem należy do określonej wspólnoty.


    Część trzecia: PRZYJĘCIE ZASAD OGÓLNYCH
     
  20. Zmiana Zasad ogólnych
    Zasady Ogólne wyrażają tożsamość i charyzmat Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego i jej status w Kościele, są przyjęte przez Zgromadzenie Ogólne i zatwierdzone przez Stolicę Apostolską jako podstawowy statut wspólnoty Światowej. Zmiany w Zasadach Ogólnych wymagają większości dwóch trzecich głosów Zgromadzenia Ogólnego oraz zatwierdzenia przez Stolicę Apostolską.
     
  21. Zawieszenie i wykluczenie
    Warunkiem członkostwa w WŻCH na każdym szczeblu jest akceptacja Zasad Ogólnych Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego. Jeśli członek lub wspólnota podstawowa nie przestrzegają w sposób jasny Zasad Ogólnych, to wspólnota narodowa może ich zawiesić lub nawet wykluczyć. Wspólnocie narodowej, która toleruje nieprzestrzeganie Zasad w jednej ze swych wspólnot podstawowych, grozi zawieszenie lub nawet wykluczenie ze wspólnoty światowej. W przypadku podjęcia takiej decyzji przysługuje prawo odwołania się od decyzji postanowionej na szczeblu podstawowym lub lokalnym do wspólnoty narodowej, i od decyzji na szczeblu narodowym do wspólnoty światowej.
Drukuj

Normy Ogólne

NORMY OGÓLNE
WSPÓLNOTY ŹYCIA CHRZEŚCIJAŃSKIEGO

Uchwalone przez Zgromadzenie Ogólne 7 września 1990


I. Członkostwo

1. Członkiem Światowej Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego można zostać w następujący sposób:
a) inicjując wraz z innymi prewspólnotę WŻCh, którą zaakceptuje wspólnota lokalna lub narodowa. Wspólnota przyjmująca powinna zapewnić prewspólnocie środki formacji dla jej rozwoju;
b) będąc uczestnikiem istniejącej grupy chrześcijan, która po rozeznaniu wybiera styl życia WŻCh. Grupa ta zostaje przyjęta jako wspólnota podstawowa przez wspólnotę przyjmującą (lokalną lub narodową);
c) włączając się w istniejącą wspólnotę podstawową, która jest wspólnotą przyjmującą, zapewniającą środki formacji.

2. Niezależnie od sposobu przyjęcia do WŻCh, Wspólnota zobowiązana jest wprowadzić nowe osoby w nasz stylu życia i pomóc im w odczytaniu, czy istnieją w nich możliwości i wezwanie do jego podjęcia oraz gotowość do identyfikowania się z całą Wspólnotą Życia Chrześcijańskiego. Po pewnym okresie uczestnictwa, zwykle nie dłuższym niż cztery lata i nie krótszym niż jeden rok, podejmują oni czasowe Przymierze. Aby decyzja o jego podjęciu była dojrzała, konieczne jest odprawienie w tym okresie Ćwiczeń Duchowych.

3. Przymierze czasowe trwa do chwili podjęcia przez uczestnika, po rozeznaniu, decyzji o włączeniu się na stałe w WŻCh, chyba że sam zdecyduje się wycofać ze Wspólnoty lub zostanie przez nią wykluczony. Okres pomiędzy złożeniem czasowego i stałego Przymierza zazwyczaj nie powinien trwać dłużej niż osiem lat i krócej niż dwa lata.

4. Podjęcie Przymierza na stałe dokonuje się po odprawieniu pełnych ćwiczeń duchowych udzielanych w jednej z wielu form: ćwiczeń duchowych w ciągu życia, ćwiczeń duchowych trzydziestodniowych w odosobnieniu oraz ćwiczeń duchowych odprawianych przez kilka lat.

5. Treść Przymierza oraz formę jego składania pozostawia się do opracowania Wspólnotom Narodowym. Proponuje się, aby każda wspólnota narodowa zredagowała jego wzór, zawierający wyraźną wzmiankę o akceptacji Zasad Ogólnych WŻCh.

6. Wszystko, o czym mowa powyżej, musi być rozumiane i praktykowane stosownie do wieku, kultury i innych specyficznych cech, charakterystycznych dla uczestników w danym kraju. W tym celu Wspólnoty Narodowe powinny rozwijać programy formacyjne, dostosowane do różnych grup oraz specyficznych sytuacji, w jakich mogą znaleźć się poszczególni członkowie.

7. Wspólnota Życia Chrześcijańskiego jest szczególną drogą pójścia za Jezusem Chrystusem i współpracy z Nim w urzeczywistnianiu Królestwa Bożego. Umożliwia ona realizację osobistego powołania na wiele sposobów, nie preferując żadnego. Być może niektórzy uczestnicy, w ramach bogactwa Ewangelii i tradycji Kościoła oraz jako owoc osobistego wzrastania w Chrystusie, zapragną realizować bardziej jedną bądź kilka rad ewangelicznych, podejmując prywatne śluby. Również osoby lub grupy osób, które podjęły takie śluby poza WŻCh, mogą być przyjęte do wspólnoty na tych samych zasadach, co pozostałe.

 

II. Styl życia

8. Wspólnoty narodowe i lokalne powinny znaleźć środki, umożliwiające wszystkim uczestnikom dostęp do doświadczenia Ćwiczeń Duchowych św. Ignacego, kierownictwa duchowego i innych środków rozwoju w Duchu.

9. Rozeznawanie jest najważniejszym środkiem stałego wzrostu, zarówno osobistego jak i Wspólnoty życia Chrześcijańskiego. Jest ono charakterystyczną dla nas drogą podejmowania decyzji we wszystkich sprawach życia oraz metodą podejmowania decyzji dotyczących życia wspólnoty.

10. W duchu najlepszych tradycji oraz celem zapewnienia większej skuteczności apostolstwa Wspólnota Życia Chrześcijańskiego każdego szczebla inspiruje swych członków do uczestnictwa we wspólnych programach, zadaniach. W odpowiedzi na różne, zmieniające się potrzeby wspólnota może utworzyć, tam gdzie rozpozna je jako właściwe, narodowe lub międzynarodowe systemy współpracy (networks), specjalistyczne zespoły apostolskie lub inne podobne inicjatywy.

11. Wspólnota Życia Chrześcijańskiego na każdym szczeblu, mając na uwadze pogłębianie formacji swych członków oraz innych ludzi, zgodnie z naszą tradycją, inicjuje seminaria, kursy, publikacje i inne podobne działania.

12. W celu zapewnienia wzajemnej pomocy i współpracy apostolskiej, Wspólnota Życia Chrześcijańskiego dowolnego szczebla, może afiliować inne stowarzyszenia, które pragną podjąć styl życia WŻCh, nie stając się w pełni jej członkami. Wspólnota Życia Chrześcijańskiego może również wypracować inne formy współpracy oraz więzi z osobami czy instytucjami, które częściowo są związane z naszym stylem życia i tradycją.

13. Szczególnym wyrazem troski na poziomie światowym i narodowym, o pełną realizację drogi wzrostu WŻCh jest pogłębianie formacji animatora formacji oraz koordynatora każdej wspólnoty podstawowej.

14. Realizacja zadań dotyczących apostolstwa i formacji, o których powiedziano powyżej, zakłada współpracę z Towarzystwem Jezusowym oraz z innymi osobami, wspólnotami i instytucjami, które współuczestniczą w tradycji ignacjańskiej.

III. Życie i władze Wspólnoty

A. Zgromadzenie Ogólne

15. Najwyższą władzą WŻCh jest Zgromadzenie Ogólne. W jego skład wchodzą Rada Wykonawcza oraz delegacja każdej Wspólnoty Narodowej. Każda delegacja składa się zwykle z trzech osób, jedną z nich powinien być asystent kościelny lub jego przedstawiciel. W razie wystąpienia trudności w ustaleniu składu delegacji, głos rozstrzygający należy do Rady Wykonawczej.

16. Zgromadzenie Ogólne:
a) zatwierdza sprawozdanie z działalności oraz raport finansowy, za okres od poprzedniego do obecnego Zgromadzenia;
b) ustala politykę i kierunki działań na okres do następnego Zgromadzenia Ogólnego;

c) wytycza kierunki polityki finansowej;
d) podejmuje decyzje w sprawie proponowanych zmian w Zasadach Ogólnych i Normach Ogólnych;
e) zatwierdza utworzenie nowych wspólnot narodowych;
f) wybiera Radę Wykonawczą na okres do następnego Zgromadzenia.

17. Zgromadzenie Ogólne zbiera się zazwyczaj co cztery lata i jest zwoływane przez Radę Wykonawczą przynajmniej na dwanaście miesięcy przed jego terminem.

18. Prezydent ma prawo zwołać Zgromadzenie Ogólne w innym terminie, po konsultacji ze wspólnotami narodowymi oraz uzyskaniu pisemnej zgody jednej trzeciej wspólnot narodowych.

19. W Zgromadzeniu Ogólnym każda Wspólnota Narodowa posiada jeden głos, a decyzje są podejmowane w duchu rozeznania, większością głosów, jeśli jest kworum, które wynosi 50 procent wspólnot narodowych. W Zgromadzeniu Ogólnym Rada Wykonawcza posiada jeden głos, który przedstawia prezydent.

B. Rada Wykonawcza

20. Rada Wykonawcza jest odpowiedzialna za kierowanie Wspólnotą. Składa się ona z siedmiu osób pochodzących z wyboru, trzech osób mianowanych oraz maksymalnie dwóch osób dokooptowanych.

21. a) Członkami Rady Wykonawczej z wyboru są: prezydent, wiceprezydent, sekretarz, skarbnik, i trzej doradcy - wszyscy wybierani przez Zgromadzenie Ogólne na okres czterech lat. Mogą być oni ponownie wybierani na to samo stanowisko tylko jeden raz.
b) Członkami Rady Wykonawczej z nominacji są: asystent kościelny, wiceasystent kościelny, którym jest jezuita - przewodniczący Światowego Sekretariatu Jezuitów WŻCh w Rzymie, oraz sekretarz wykonawczy.
c) Światowa Rada Wykonawcza może, na własne życzenie, dokooptować jednego lub dwóch doradców.

22. Rada Wykonawcza jest odpowiedzialna za:
a) promowanie realizacji Zasad Ogólnych i Norm Ogólnych;
b) realizację polityki i decyzji podjętych przez Zgromadzenia Ogólne;
c) wspieranie rozwoju wspólnot narodowych, zachęcanie ich do wzajemnej pomocy i współpracy oraz popieranie ich czynnego udziału w światowej misji WŻCh;
d) zapewnienie udziału przedstawicieli WŻCh w programach współpracy międzynarodowej, wszędzie tam, gdzie to może być celowe, na przykład współpraca z Konferencją Międzynarodowych Organizacji Katolickich;
e) działanie na rzecz realizacji nauki Kościoła, zwłaszcza wskazań II Soboru Watykańskiego oraz dokumentów rozwijających jego myśl;
f) zachęcanie wspólnot narodowych, lokalnych do dzielenia się między sobą oraz z Sekretariatem Wspólnoty Światowej, doświadczeniami, materiałami formacyjnymi, środkami materialnymi oraz do wymiany personalnej;
g) rozwijanie i popieranie określonych programów, zwłaszcza tych, o których mowa w normach 10 i 11;
h) wspieranie i podejmowanie inicjatyw niezbędnych do realizacji wszystkich tych zadań.

23. Rada Wykonawcza zbiera się co najmniej raz na rok i informuje o swojej działalności wszystkie wspólnoty narodowe.

24. Na zebraniach Rady Wykonawczej decyzje są podejmowane w duchu rozeznania, większością głosów, o ile obecne jest kworum, czyli pięciu jej członków.

25. Przy Radzie Wykonawczej działa Sekretariat, którego zadaniem jest realizacja jej polityki i decyzji.

26. Sekretarza wykonawczego mianuje Rada Wykonawcza, która również określa jego prawa i obowiązki.

27. We wszystkich oficjalnych kontaktach adres Światowego Sekretariatu jest również adresem Rady Wykonawczej.

28. Kandydatury na wszystkie wybieralne funkcje winny być przesłane do Światowej Rady Wykonawczej przynajmniej na cztery miesiące przed terminem Zgromadzenia Ogólnego, podczas którego mają być przeprowadzone wybory. Kandydatury może zgłaszać każda wspólnota narodowa za pośrednictwem swojej rady wykonawczej.

29. Lista kandydatów na stanowisko prezydenta Wspólnoty życia Chrześcijańskiego jest przedłożona Stolicy Apostolskiej przynajmniej na trzy miesiące przed terminem wyborów.

C. Ustanawianie Nowych Wspólnot

30. Wspólnota Życia Chrześcijańskiego jest jedna, ale w ramach tej jednej Wspólnoty mogą powstawać grupy wspólnot narodowych wyróżniające się określonymi cechami lub więzami terytorialnymi.

31. Wspólnota Światowa oficjalnie ustanawia jedną wspólnotę narodową w danym kraju. Gdy okoliczności nie pozwalają na utworzenie jednej wspólnoty narodowej, wówczas Wspólnota Światowa może ustanowić więcej niż jedną wspólnotę w danym kraju, bądź jedną wspólnotę obejmującą więcej niż jeden kraj. Utworzenie nowej wspólnoty narodowej zatwierdza Światowa Rada Wykonawcza. Z chwilą takiego zatwierdzenia nowo ustanowiona wspólnota staje się podmiotem wszystkich praw i obowiązków członka. Decyzja Rady Wykonawczej powinna zostać potwierdzona przez Zgromadzenie Ogólne.

32. Władzą kościelną uprawnioną do zatwierdzenia wspólnoty narodowej, lokalnej bądź podstawowej jest Światowa Wspólnota Życia Chrześcijańskiego, kanonicznie zatwierdzona przez Stolicę Apostolską, za zgodą kompetentnego biskupa bądź konferencji biskupów; jeśli chodzi o wspólnoty utworzone w ośrodkach podlegających Towarzystwu Jezusowemu albo powierzonych jego odpowiedzialności, wymagana jest zgoda - zgodnie z dokumentami Stolicy Apostolskiej - Generała lub Wikariusza generalnego Towarzystwa Jezusowego, który może delegować pełnomocnictwo w tej sprawie prowincjałowi lub asystentowi kościelnemu.

33. Każda utworzona wspólnota narodowa musi akceptować:
a) Zasady Ogólne i Normy Ogólne;
b) decyzje podjęte przez Zgromadzenie Ogólne;
c) świadczenia finansowe na rzecz Wspólnoty Światowej określone przez Radę Wykonawczą.

34. Rada Wykonawcza Wspólnoty Światowej szanuje słuszne prawa i obowiązki Wspólnot Narodowych i interweniuje w sprawy poszczególnej wspólnoty narodowej jedynie w przypadku nieprzestrzegania Normy Ogólnej nr 33. Prawo wykluczenia wspólnoty narodowej ze Wspólnoty Światowej przysługuje jedynie Zgromadzeniu Ogólnemu.

D. Wspólnoty Narodowe

35. Każda wspólnota narodowa, jako wyodrębniona część Wspólnoty Światowej, ustanawia własne statuty zgodne z Zasadami Ogólnymi i Normami Ogólnymi przystosowane do etapu rozwoju, na jakim się znajduje. Statuty te winny zazwyczaj określać:
a) członkostwo we wspólnocie narodowej i zasady przyjmowanie do wspólnoty;
b) cele i środki działania wspólnoty narodowej;
c) więź z hierarchią;
d) struktury wybierania liderów i podejmowania decyzji;
e) sposób wybierania delegatów na Światowe Zgromadzenie Ogólne;
f) inne istotne sprawy, porządkujące życie wspólnoty, przyczyniające się do jej rozwoju, budujące jedność i rozwijające jej misję.
Statuty wspólnot narodowych zatwierdza Rada Wykonawcza Wspólnoty Światowej.

36. Każda wspólnota narodowa może tworzyć ośrodki regionalne, diecezjalne, parafialne bądź inne, które mogą dopomóc w jej rozwoju.

37. Wspólnoty narodowe mogą otwierać sekretariaty celem koordynacji ich życia, udzielania porad i wspierania rozwoju.

38. Wspólnoty narodowe mogą połączyć się z innymi wspólnotami celem realizacji wspólnych programów apostolskich oraz innych spraw będących przedmiotem wspólnej troski. Każda nowa struktura, wynikająca z takich inicjatyw, jeśli zamierza działać w imieniu tych wspólnot narodowych, musi posiadać jasno określony mandat, zatwierdzony przez Światową Radę Wykonawczą.

E. Wspólnoty Podstawowe

39. a) Członkowie WŻCh uczestniczą w życiu Wspólnoty na wielu poziomach. Wspólnota podstawowa (zwana również "grupą") jest miejscem, gdzie w sposób najbardziej właściwy dokonuje się rozwój życia zrodzony pod wpływem Ćwiczeń Duchowych. W naszych grupach, praktykujących taki rodzaj modlitwy i więzi, które wspierają proces integracji życia i wiary, proponuje się wszystkim jej członkom ciągłą, wspólnotową weryfikację ich rozwoju duchowego i apostolskiego.
b) Aby wspólnota podstawowa spełniała swe zadanie - jak uczy doświadczenie - powinna składać się z nie więcej niż dwunastu osób. Najlepiej gdy występuje między nimi podobieństwo takie jak: wiek, zawód, stan życia, itp. Spotkania wspólnoty powinny się odbywać co tydzień lub co dwa tygodnie, aby zapewnić ciągłość procesu rozwoju.

40. Każda wspólnota podstawowa, działająca w ramach szerszej wspólnoty (ośrodka czy kościoła, wspólnoty diecezjalnej bądź narodowej, lub innej struktury), sama określa sposób przyjmowania nowych członków, programy działania, zaangażowania apostolskie oraz treść i formę spotkań. Wszyscy członkowie regularnie uczestniczą w Eucharystii i są współodpowiedzialni za życie swojej wspólnoty oraz szerszej wspólnoty, w którą jest ona włączona. Wspólnota decyduje o wszystkich sprawach, z wyjątkiem tych, które powierzyła swoim odpowiedzialnym.

41. a) We wspólnocie podstawowej główna odpowiedzialność za koordynowanie jej życia spoczywa na wybranym przez nią koordynatorze. Koordynator ściśle współpracuje z animatorem formacji oraz posiada inne uprawnienia, jakich udzieliła mu wspólnota.
b) Animatorem formacji jest osoba odpowiednio przygotowana, znająca ignacjański proces rozwoju. Do jego zadań należy: pomoc grupie w rozeznawaniu procesów zachodzących w poszczególnych osobach i we wspólnocie; troska o realizację drogi WŻCh; pomoc wspólnocie i jej koordynatorowi w poszukiwaniu i korzystaniu z odpowiednich środków formacji potrzebnych do rozwoju grupy i wspierających realizację jej misji. Uczestnictwo animatora formacji w pełnym wymiarze życia grupy zależy od jego obiektywizmu, potrzebnego do skutecznego wypełniania tej posługi. Animatora formacji wybiera wspólnota, a zatwierdza wspólnota lokalna lub narodowa.

F. Asystent kościelny

42. Asystenta kościelnego Światowej Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego mianuje Stolica Apostolska, po przedłożeniu jej listy kandydatów na tę funkcję przez Światową Radę Wykonawczą.

43. Wiceasystentem Światowej Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego jest jezuita, przewodniczący Światowego Sekretariatu Jezuitów w Rzymie, którego mianuje na to stanowisko Generał Towarzystwa Jezusowego, po konsultacji ze Światową Radę Wykonawczą.

44. Propozycje kandydatur na funkcje asystentów kościelnych, w wymiarze narodowym, regionalnym, diecezjalnym lub innym, przedstawiają właściwe rady wykonawcze WŻCh, ale ich mianowanie należy do kompetentnej władzy. Zazwyczaj asystentem kościelnym na szczeblu narodowym, lokalnym, diecezjalnym jest ksiądz; w szczególnych przypadkach kompetentna władza może powierzyć tę funkcję każdej innej odpowiednio przygotowanej osobie, uwzględniając zadania, jakie WŻCh stawia przed swymi asystentami (ZO 14). Procedury i formalności związane z tymi nominacjami muszą być jasno określone w statucie wspólnoty narodowej.

45. Na szczeblu wspólnoty podstawowej więź z asystentem kościelnym jest zazwyczaj utrzymana za pośrednictwem animatora formacji wspólnoty podstawowej.

46. Kadencja asystenta kościelnego narodowego, lokalnego czy diecezjalnego wynosi cztery lata. Może on być ponownie mianowany na tę funkcję.

G. Zmiany Zasad Ogólnych i Norm Ogólnych

47. Propozycje zmian w Zasadach Ogólnych i Normach Ogólnych powinny być składane na piśmie do Światowej Rady Wykonawczej przynajmniej na sześć miesięcy przed terminem Zgromadzenia Ogólnego. Projekty zmian są następnie przesyłane wszystkim wspólnotom narodowym co najmniej na trzy miesiące przed terminem Zgromadzenia Ogólnego. Do ich przyjęcia wymagana jest większość dwóch trzecich głosów Zgromadzenia Ogólnego.

48. Wspólnota Światowa sama ustanawia Normy Ogólne oraz wprowadza w nich zmiany, o ile uzyskają większość dwóch trzecich głosów Zgromadzenia Ogólnego, nie obejmuje to norm 21b, 42 i 48, które dotyczą relacji ze Stolicą Apostolską.

49. Wspólnota narodowa może przeredagować tekst Zasad Ogólnych i Norm Ogólnych, tak aby był on bardziej zrozumiały, pod warunkiem zachowania istoty treści. Przeredagowany tekst musi być zatwierdzony przez Światową Radę Wykonawczą.

Drukuj

Charyzmat WŻCh

SZCZEGÓŁOWY SPIS TREŚCI

  WSTĘP
I. CZŁONEK WŻCH
  A. POSZUKIWANIE I ODNAJDYWANIE SWOJEGO OSOBISTEGO POWOŁANIA W KOŚCIELE
    1. Osobiste powołanie
    2. Powołanie chrześcijańskie
    3. Szczególne powołanie WŻCH
    4. Profil członka WŻCH
    5. Szukanie i odnajdywanie swojego osobistego powołania w WŻCH
  B. DYSPOZYCYJNOŚĆ DLA MISJI
    1. Znaczenie misji
    1.1. Misja Jezusa
    1.2. Misja Kościoła
    1.3. Sakramentalny wymiar misji
    1.4. Prorocki wymiar misji
    1.5. Życiowy wymiar misji
    1.6. Maryja, model dla misji
    2. Pole misyjne WŻCH
    3. Rozwój misji w WŻCH
    3.1. Misja osobista
    3.2. Misja grupowa
    3.3. Wspólna Misja
    4. Odnajdywanie naszej Misji w WŻCH
    4.1. Rozeznanie apostolskie
    4.2. Rozeznawanie apostolskie jako stała postawa.
    4.3. Kryteria apostolskiego rozeznawania
II. WSPÓLNOTA ŻYCIA CHRZEŚCIJAŃSKIEGO (WŻCH)
  A. PROCES CHARAKTERYSTYCZNY DLA WŻCH JAKO WSPÓLNOTY
  B. CECHY CHARAKTERYSTYCZNE DLA WSPÓLNOTY WŻCH
    1. Wspólnota życia
    2. Wspólnota w misji
    3. Wspólnota światowa
    4. Wspólnota eklezjalna
III. PRZYMIERZE Z WŻCH
  A. POWODY ZAWIERANIA PRZYMIERZA
  B. PRZYMIERZE CZASOWE
    1. Proces wiodący do Czasowego Przymierza
    2. Cel i znaczenie Czasowego Przymierza
    3. Drogi dojścia do Czasowego Przymierza
  C. STAŁE PRZYMIERZE
    1. Stałe Przymierze
    2. Publiczny Charakter Przymierza

WSTĘP

Wspólnota Życia Chrześcijańskiego jest międzynarodowym stowarzyszeniem wszystkich Chrześcijan: mężczyzn i kobiet, dorosłych i młodych ludzi, ze wszystkich społecznych uwarunkowań, którzy chcą w sposób bliższy podążać za Jezusem Chrystusem i pracować wraz z Nim dla budowania Królestwa. Członkowie tworzą małe grupy, które są częścią większych wspólnot regionalnych lub narodowych, stanowiąc JEDNĄ Wspólnotę Światową. WŻCH jest obecna na pięciu kontynentach, w prawie sześćdziesięciu krajach.

Jesteśmy przekonani, że WŻCH ma wiele do zaoferowania Kościołowi i społeczeństwu, w którym żyjemy. Rola, jaką odegrały SODALICJE MARIAŃSKIE w formacji świeckich dla służby Królestwu w czasie ponad 400 lat historii, stanowi cenne dziedzictwo dla WŻCH. Wspólnota Życia Chrześcijańskiego - nie jest tylko nową nazwą nadaną SODALICJI MARIAŃSKIEJ w roku 1967. Ze słów Ojca Paulussena wynika, że WŻCH reprezentuje ponowne odrodzenie ruchu, niemal nowy początek.

Nowa tożsamość WŻCH została wyrażona w Zasadach Ogólnych przyjętych w 1971 roku i poprawionych w roku 1990. Jednakże, od samego początku konieczne było uzupełnienie podstawowego tekstu innymi dokumentami, które dobitniej wyrażały proces formacji właściwy dla WŻCH.

W 1982 roku Wspólnota Życia Chrześcijańskiego zaprezentowała SURVEY (PRZEGLĄD) jako kluczowy dokument nadający kierunek formacji WŻCH. Dziś, odpowiednio zaadoptowany nadaje się do analizy i opisu wzrostu WŻCH w znaczeniu użytych środków i zaangażowania różnych ról na każdym etapie tego rozwoju.

Tym niemniej, istnieje potrzeba jaśniejszej prezentacji powołania naszych członków, która ubogaci plany formacyjne Wspólnot Narodowych i umocni jedność Wspólnoty Światowej. Zgromadzenie Światowe w Hong Kongu w 1994 roku było szczególnie świadome tej potrzeby i poleciło wprowadzenie planów formacyjnych (wstępnych i długofalowych) według szczególnych kryteriów.

Pierwszym krokiem było przygotowanie krótkiego dokumentu Kryteria dla Formacji WŻCH przez międzynarodową grupę roboczą. Pierwszy szkic został opracowany w świetle międzynarodowych spotkań Jezuitów i WŻCH, które odbyły się w Europie, Afryce, Ameryce Łacińskiej pomiędzy rokiem 1995 a 1996.1 W grudniu 1996 roku, został on opublikowany jako dodatek do Progressio (numer 45-46), aby Wspólnoty Narodowe mogły go wykorzystać jako dokument roboczy w przygotowaniach do Zgromadzenia Światowego w Brazylii w 1998 roku.

Przez cały rok 1997 Rada Wykonawcza (ExCo)2 otrzymywała komentarze i sugestie dotyczące tego dokumentu. Wykorzystując ten wkład, mała grupa ekspertów dokończyła dokument i zunifikowała jego styl, nadając mu obecną formę. W ten sposób, ponownie przedkładamy go Wspólnocie Światowej jako istotne wyrażenie ignacjańskiego charyzmatu, który jest naszym charakterem. Biorąc pod uwagę tyle różnych kultur, uważamy za stosowne traktować ten tekst jako "dokument roboczy", który może wzbogacić lub zostać wzbogaconym przez programy formacyjne i doświadczenia każdej Wspólnoty Narodowej. W poszukiwaniu większej wierności naszemu charyzmatowi, ratyfikowanie tego tekstu formalnie na Światowym Zgromadzeniu w Brazylii nie wydawało się użyteczne.

Prezentowany dokument jest przewidziany dla prowadzących grupy, asystentów i tych, którzy są odpowiedzialni za formację WŻCH. Ich większe doświadczenie i znajomość sposobu życia wspólnoty ułatwią każdej Wspólnocie Narodowej dostosowanie zawartości tego dokumentu do poziomu wzrostu swoich członków.

Dokument składa się z dwóch części:
1. Kryteria dla formacji WŻCH, i
2. Proces Wzrostu WŻCH i Załączniki.

Dla lepszego zrozumienia i wykorzystania dokumentu proponujemy następujące klucze dla interpretacji:

Osobisty wymiar ignacjańskiego procesu formacji (powołanie osoby)

Św. Ignacy wierzył mocno, że każde stworzenie jest oryginalnym i niepowtarzalnym dziełem Stwórcy. Każda osoba, stworzona na obraz i podobieństwo Boże, jest wolna, aby odpowiadać na Jego miłość. Te Kryteria Formacji pomagają rozpoznać tych, którzy wybrali WŻCH jako swoją drogę życia, i także to jak powinni być formowani. W bogatym doświadczeniu WŻCH, nacisk położony był głównie na wspólnotę.

Nie tracąc nic z tego bogactwa, chodzi o to, aby spojrzeć na osobę (podmiot), która ma potencjał do tego, by zacząć szkołę Ćwiczeń Duchowych i żyć zgodnie ze sposobem życia WŻCH. Droga Ignacjańska jest procesem formacji skierowanym do każdego i pomaga każdemu oddać siebie i wszystko co posiada na służbę Królestwu Bożemu.

Aby to osiągnąć, każdą osobę zachęca się do tego, by żyła w postawie dyspozycyjności, zawsze gotowa do zastanowienia się nad swoim osobistym sposobem działania i myślenia, próbując jednocześnie stale integrować doświadczenia, przemyślenia i czyny3. Aby być wiernym procesowi formacji, WŻCH pragnie ukształtować mężczyzn i kobiety, którzy w wolności ofiarują się Panu i Kościołowi, gotowi służyć gdziekolwiek będą posłani. Te kryteria tworzą odniesienie dla procesu formacji.

Tchnienie Ducha w historii WŻCH

Przy prowadzeniu Pana i Jego Ducha, formacja WŻCH była stopniowo kodyfikowana w różnych dokumentach: tych ze Zgromadzeń Światowych, w PRZEGLĄDZIE, w poprawionych Zasadach Ogólnych, a także w licznych formacyjnych materiałach i programach. Te kryteria stanowią drugą stronę historii obecności i działania Pana.4 Stąd, nie powinny być postrzegane jako dodatkowe, ale traktowane jako skromna próba podsumowania ostatnich łask, które wytyczyły naszą ścieżkę i powiodły o krok dalej w kierunku życia charyzmatem WŻCH w całej jego pełni.

Dzielenie się naszym wspólnym dziedzictwem

Historii WŻCH napisanej przez Ducha nie da się oddzielić od historii jej apostolskiego stowarzyszenia z Jezuitami i innymi zakonnymi rodzinami zainspirowanymi drogą Ignacego do większej służby i chwały Bożej. współpraca między WŻCH a Zakonem Jezuitów wzrasta z biegiem czasu.

Obecnie, po Trzydziestej Czwartej Generalnej Kongregacji Towarzystwa Jezusowego, ta współpraca może się zintensyfikować dzięki poleceniu, wydanemu przez Towarzystwo, by stworzyć Ignacjańską sieć apostolską w celu zwiększenia zasobów ludzkich i instytucjonalnych gotowych wypełniać misję Chrystusa.5

Dokumenty WŻCH powinny być czytane i stosowane w świetle tej współpracy. Są one skierowane do tych, którzy są zaangażowani w formowanie WŻCH, wielu z nich to Jezuici. Dzielimy wraz z nimi wspólne dziedzictwo Ćwiczeń Duchowych, bogactwo długiej tradycji i pragnienie poświęcenia się w misji służenia innym.

KRYTERIA DLA FORMACJI WŻCH

1. 

Ten dokument próbuje opisać specyficzny charyzmat WŻCH. Przedstawia go jako szczególne powołanie w Kościele, na które członkowie wspólnoty odpowiadają życiowym zaangażowaniem. Takie podejście wyraża zarówno prostotę, jak i bogactwo tego charyzmatu, zwracając uwagę tak na jego historyczne korzenie, jak i na późniejsze jego wzbogacenia. Nie ma to być wyczerpujące przedstawienie tematu, ani też badanie wszystkich jego aspektów.


2. 

Prezentacja oparta jest na doświadczeniu Wspólnot Narodowych, jednakże nasze podejście wychodzi daleko poza to, co obecnie przeżywa ta lub inna Wspólnota. Powołanie WŻCH i charyzmat WŻCH to ideał i wyzwanie dla każdego z nas. Zaangażowanie bardzo doświadczonych członków WŻCH jest z pewnością konieczne, aby propozycje mogły być zrealizowane w każdej Wspólnocie Narodowej. Musimy także bez ograniczeń kontynuować naszą pracę nad zadaniem odnowy, zgodnie z naszym charyzmatem, zarówno naszego osobistego życia, jak i życia naszej wspólnoty.



 

I. CZŁONEK WŻCH


 

I.A POSZUKIWANIE I ODNAJDYWANIE SWOJEGO OSOBISTEGO POWOŁANIA W KOŚCIELE


 

I.A.1 OSOBISTE POWOŁANIE


3. 

Mamy nadzieję, że wszyscy członkowie WŻCH podejmą wezwanie Chrystusa do udział w Jego misji zgodnie ze swym własnym powołaniem w Kościele. "Naszą Wspólnotę tworzą Chrześcijanie: mężczyźni i kobiety, dorośli i młodzi ludzie, ze wszystkich grup społecznych, którzy chcą w sposób bliższy podążać za Jezusem Chrystusem i pracować wraz z Nim dla budowania Królestwa, rozpoznawszy Wspólnotę Życia Chrześcijańskiego jako swoje szczególne powołanie w Kościele." (GP 4)6


4. 

Fundamentem formacji i odnowy WŻCH jest wartość każdej osoby i przekonanie, że każda osoba ma Boże powołanie, które obejmuje wszystkie wymiary jej życia. Bóg powołuje każdego. Bóg przejmuje inicjatywę, ale szanuje naszą wolność. Każdy człowiek odkrywa swoje powołanie, kiedy wsłuchuje się w nie i przyjmuje Boże pragnienia. Wołanie Boga jest osobistym powołaniem, które objawia się w naszych najgłębszych skłonnościach i w najbardziej autentycznych pragnieniach. Odpowiedź na wołanie Boże, udzielona w wolności, jest tym, co nadaje znaczenie i godność naszej egzystencji.


5. 

Rozumienie naszego osobistego życia, naszej rodziny, pracy i życia obywatelskiego jako odpowiedzi na wołanie Pana uwalnia nas od skłonności cichego godzenia się na sytuacje, w których się znajdujemy. Innym słowy, prowadzi nas to do przeciwstawiania się konformizmowi, który usiłuje narzucić nam stan i styl życia.


6. 

Każda osoba odnajduje w swoim osobistym powołaniu konkretny sposób wypełniania uniwersalnego powołania rodziny ludzkiej, którym jest powołanie do życia w łączności z Ojcem przez Syna w Duchu miłości. W wypełnianiu swojej misji, będącej pełną miłości odpowiedzią na wołanie Pana, człowiek stopniowo wypełnia swoje przeznaczenie do rozwijania pełnej łączności z Bogiem i rodziną ludzką.

 

7. 

W tym dokumencie WŻCH przedstawiona jest jako szczególne powołanie w Kościele. Jednak, może ono być rozumiane tylko w świetle fundamentalnego powołania Chrześcijan.


 

I.A.2 POWOŁANIE CHRZEŚCIJAŃSKIE


8. 

Życie chrześcijańskie jest odpowiedzią na nawoływanie Jezusa do tego, by podążać za Nim i być przemienionym przez Jego Ducha. To jest zamierzenie Ojca, który przeznaczył nas dla siebie w Chrystusie7. Chrystus zaprasza nas, aby Go naśladować w Jego życiu i śmierci poprzez przyjmowanie, z łaską Ducha, tych samych uczyć i postaw, które były w Nim i które są przedstawione w błogosławieństwach8, tak żebyśmy i my mogli przejść ze śmierci do prawdziwego życia9.


9. 

Pan zaprasza nas do intymnej relacji z Nim10 i do współdziałania z Nim w Jego misji głoszenia Dobrej Nowiny i budowania Bożego Królestwa.11


10. 

Odpowiadamy na wołanie Pana przez wiarę, przyjmując Jego słowo i dar Ducha Świętego, przez którego Ojciec poświęcił nas dla misji Chrystusa, kapłana, proroka i króla. Chrzest jest sakramentalnym znakiem włączenia do ciała Chrystusa, Kościoła, wspólnoty Jego naśladowców.


11. 

Boże powołanie jest wplecione w strukturę naszych naturalnych obdarowań i okoliczności zarówno naszej osobistej, jak i społecznej historii, która jest naszym udziałem.


12. 

Powołanie chrześcijańskie jest zaproszeniem do tego, by człowiek ponownie uporządkował swoje życie, umieszczając Jezusa w jego centrum. W chrześcijańskim powołaniu odnajdujemy inspirację do tego, by wybrać nowy styl życia, odnajdujemy siłę by nie ustawać i radość by ogłaszać Dobrą Nowinę ubogim12, by kochać i wybaczać.


13. 

W przypadku dorosłych, którzy mają już określone swoje życie rodzinne i zawodowe, pytanie jak podążać za Jezusem wpłynie, przede wszystkim, na sposób, w jaki wypełniają swoje zobowiązania a w konsekwencji do stopniowego, acz gruntownego przekształcenia ich relacji z innymi, ich stosunku do rzeczy materialnych i do samego siebie. W języku Ignacego, odpowiedź na to pytanie prowadzi do wprowadzenia poprawek lub zreformowania swojego życia.


14. 

W przypadku młodych ludzi, którzy jeszcze nie sprecyzowali jasno kim chcą zostać i co robić, pytanie jak podążać za Jezusem nie tylko doprowadza ich do nowego sposobu życia, ale także pomoże im w wolności podjąć decyzje dotyczące ich życiowych wyborów (założenie rodziny, celibat, kapłaństwo czy życie zakonne, zawód).


15. 

Powołanie jest nierozerwalnie złączone z misją. Kiedy Chrześcijanin pogłębia swoje więzy przyjaźni z Panem, Pan powierza mu misję do wypełnienia. Powołanie zaczyna się od momentu wkroczenia Boga do jego życia i wymaga czasu, by przekształcić jego serce, związując je całkowicie z Chrystusem. Misja powierzona przez Chrystusa jest głębokim, stałym i rosnącym pragnieniem wynikającym z tej więzi.13


16. 

Członkowie WŻCH rozpoznają swoje osobiste powołanie w Kościele w tej szczególnej formie Chrześcijańskiego życia. Szczególne powołanie członków WŻCH jest ściśle związane z rozeznawaniem ich apostolskiej misji, to znaczy, rodzaju posługi, którą pełnić ma każdy Chrześcijanin, aby zanieść światu Ewangelię.


 

I.A.3 SZCZEGÓLNE POWOŁANIE WŻCH


17. 

Powołanie WŻCH nadaje specyfikę uniwersalnemu Chrześcijańskiemu powołaniu co wyraża poprzez trzy główne cechy:


 

I.A.3.1 Powołanie Ignacjańskie


18. 

Charyzmat i duchowość WŻCH mają charakter ignacjański. Tak więc, Ćwiczenia Duchowe Św. Ignacego są zarówno specyficznym źródłem tego charyzmatu, jak i charakterystycznym narzędziem duchowości WŻCH14.


19. 

Zasady Ogólne podkreślają ignacjański charakter WŻCH poprzez używanie w tekście zwrotów, odnoszących się do doświadczenia Ćwiczeń lub do ignacjańskiego charyzmatu. Uwydatniają centralną rolę Jezusa Chrystusa. Ich jasne odniesienia do ignacjańskich początków działalności WŻCH i waga apostolskiego rozeznawania w otwieraniu się na najpilniejsze i najbardziej uniwersalne powołania Pana świadczą o tym, że rozeznawanie ma stać się normalnym sposobem podejmowania decyzji.


20. 

Sposób życia WŻCH jest kształtowany przez cechy Ignacjańskiej Chrystologii: surowe i proste, w solidarności z biednymi i żyjącymi na marginesie społeczeństwa, integrujące kontemplację i działanie, we wszystkich rzeczach żyjąc życiem pełnym miłości i posługi w Kościele, zawsze w duchu rozeznawania. Ta Ignacjańska Chrystologia wyrasta z kontemplacji Wcielenia, objawiającego misję Chrystusa. Wynika ona z kontemplacji Tego, który został posłany przez Ojca, by zbawić świat, który osobiście wybiera i powołuje do współpracy tych, których chce spośród wszystkich, którzy uważają się za słabych i grzeszników. Wypływa ona z naśladowania Jezusa, Wiecznego Króla, który ogołocił samego siebie15 by żyć w ubóstwie i poniżeniu, jednocząc się z Nim w Jego męce i zmartwychwstaniu, kiedy moc Ducha kształtuje Kościół jako Ciało Chrystusa.


21. 

Duchowość Ignacjańska wyjaśnia także Maryjny charakter charyzmatu WŻCH. Rola Maryi we Wspólnocie to, w efekcie, ta sama rola, jaką odgrywa w Ćwiczeniach i duchowym doświadczeniu Ignacego. Matka Jezusa jest nieustannie obecna przy boku swego Syna, będąc pośredniczką i natchnieniem, wzorem odpowiadania na wołanie Jezusa i współdziałania z Nim w Jego misji.


22. 

W świetle podstawowego doświadczenia Ćwiczeń, WŻCH ma swoją wizję integracji wiary i życia we wszystkich wymiarach: osobistym, społecznym, zawodowym, politycznym i eklezjalnym.


23. 

Duchowość Ćwiczeń umacnia znamienny charakter tego Chrześcijańskiego powołania


24. 

— Ignacjańskie magis kieruje styl naszej odpowiedzi w stronę uniwersalnego powołania do świętości, szukając "większej chwały Bożej" przez bliższe podążanie za Chrystusem16 poprzez "ofiary wyższej wartości i wagi"17.


25. 

— Ponadto, Chrystus objawia Siebie w Ignacjańskiej Duchowości jako "człowiek dla innych", a naśladowanie Go oznacza ofiarowanie siebie na służbę braciom i siostrom: wyraźnie apostolski sposób rozumienia Bożego Panowania. Członkowie WŻCH to chrześcijanie, którzy "pragną podążać za Jezusem w bliższy sposób i pracować wraz z Nim w budowaniu Królestwa"18.


26. 

— W końcu, Ćwiczenia, a stąd i nasza duchowość podkreślają eklezjalny charakter apostolskiej posługi. Jeżeli misja jest otrzymana od Chrystusa, tym bardziej uczestniczy w niej Kościół. "Jedność z Chrystusem prowadzi do jedności z Kościołem, gdzie Chrystus tu i teraz kontynuuje Swoją misję zbawienia".19


27. 

Ignacjański charakter WŻCH20 i stylu życia jej członków znajduje wyraz w regularnym praktykowaniu Ignacjańskiej drogi modlitwy, rachunku sumienia, rewizji i apostolskiego rozeznawania (osobistego i wspólnotowego), a także w częstym uczestnictwie w sakramentach.


 

I.A.3.2 Powołanie wspólnotowe21


28. 

Członkowie WŻCH przeżywają Duchowość Ignacjańską we wspólnocie. Pomoc braci i sióstr dzielących z nami to samo powołanie jest niezbędna dla naszego wzrostu we wierności naszemu powołaniu i misji. Ponadto, wspólnota sama w sobie jest elementem składowym apostolskiego świadectwa WŻCH.


29. 

"Ażeby bardziej efektywnie przygotować naszych członków do apostolskiego świadectwa i posługi w środowisku, w którym przebywają na co dzień, formujemy wspólnoty z tych, którzy bardzo pragną całkowicie złączyć swoje ludzkie życie z wiarą chrześcijańską zgodnie z naszym charyzmatem".22


 

I.A.3.3 Powołanie Świeckich


30. 

W Zasadach Ogólnych, WŻCH jest określona jako stowarzyszenie nie świeckich, ale wiernych: "Naszą wspólnotę tworzą Chrześcijanie: mężczyźni i kobiety, dorośli i młodzi ludzie, ze wszystkich grup społecznych..."23


31.. 

Z dojrzałością właściwą Stałemu Przymierzu, powołanie WŻCH, ze swoimi celami i cechami, ma szczególnie charakter świecki,: "Pragniemy osiągnąć jedność życia w odpowiedzi na wołanie Chrystusa ze świata, w którym żyjemy".24


 

I.A.4 PROFIL CZŁONKA WŻCH


32. 

Powołanie WŻCH zakłada pewne warunki, szczególnie te wymagane do odbycia Ćwiczeń Duchowych. Zdolność ta jest rozpoznawana w tych cechach, które pozwalają danej osobie spotkać Boga. Nie chodzi tu o coś już osiągniętego, jak potencjał. Aby wskazać na taką zdolność Św. Ignacy używa określenia "tener subiecto". Tener subiecto ma znaczenie dynamiczne: osoba stopniowo staje się "subiecto" (chętna/gotowa) lub, przeciwnie, niechętna; możemy poruszać się wprzód i w tył, ale nigdy nie jesteśmy statyczni, nigdy nie pozostajemy na tym samym miejscu.


33. 

Uwagi do ćwiczeń25 dają też obraz ich dorosłego uczestnika. Ten obraz jest czasami punktem, z którego wychodzimy, a czasami punktem, do którego dochodzimy. Ignacy stawia minimalne warunki niezbędne do tego, by podjąć się tej przygody, a mówiąc pełniej, rezultatów jej podjęcia. Innymi słowy, charakterystyczne rysy, które określają odpowiednią osobę, muszą w jakiś sposób być obecne na początku. Ignacy dopasowywał Ćwiczenia do każdego indywidualnie, ale jednocześnie zalecał, by kwestia wyboru osoby nie w każdym przypadku dokonywała się na oślep. Dla określania zarówno uczestnika, jak i warunków wymaganych do podjęcia Ćwiczeń Duchowych, Ignacy zakłada, że ktokolwiek chce mieć to doświadczenie, pragnie przede wszystkim "kochać i służyć Boskiemu Majestatowi".26 To są także cechy wyróżniające osobę, która jest najbardziej odpowiednia do tego, by stać się członkiem WŻCH.


34. 

Warunki, które muszą być w pewien sposób obecne na początku ignacjańskiej drogi duchowej, można podzielić na dwie kategorie cech osobowych, tj. widzianych z perspektywy tylko ludzkiej i związanych z doświadczeniem Boga.


35. 

Widziane z ludzkiej perspektywy:
— osoba zdolna stawić czoła rzeczywistości, wrażliwa na społeczne i polityczne problemy świata, w którym żyje, zdolna do komunikowania się z innymi i do świadczenia w znaczący sposób posługi wobec innych,
— posiadająca silne pragnienie do tego, by prowadzić dynamiczne, pełne pasji życie, nawet jeżeli te ideały są, przynajmniej na krótką metę, przemieszane z osobistymi ambicjami;
— nie usatysfakcjonowana swoim własnym małym światkiem, ale gotowa modyfikować swój punkt widzenia i styl życia.


36. 

Związane z doświadczeniem Boga:
— osoba poruszona pragnieniem27 spotkania i podążania za Jezusem28
— zakochana w Jezusie i Jego misji, tęskniąca za głębszą osobistą relacją z Nim, która to relacja przekierunkuje i poprawi, jeśli to konieczne potrzeby i aspiracje danej osoby oraz uzdrowi rany i słabości;
— świadoma bycia grzesznikiem, choć umiłowana i wybrana przez Chrystusa;
— otwarta na potrzeby innych, gotowa im służyć i złączyć się z tymi, którzy pragną budować świat bardziej ludzki i bardziej Boży.
— świadoma bycia odpowiedzialnym członkiem Kościoła, identyfikująca się z jego przesłaniem i zaangażowana w jego misję.


 

I.A.5 SZUKANIE I ODNAJDYWANIE SWOJEGO OSOBISTEGO POWOŁANIA W WŻCH


37. 

Formacja świeckich powinna umożliwić im jak najpełniejsze odkrycie swego powołania i jak najgłębszą gotowość do tego, aby żyć tak, by wypełnić swoją misję.29


38. 

W procesie odkrywania tego, czy dana osoba ma powołanie do WŻCH, dwie rzeczy muszą zostać wzięte pod uwagę. Po pierwsze, czy osoba pragnąca żyć tym powołaniem, posiada odpowiednie predyspozycje. Po drugie, jeżeli posiada, to jak mogą zostać one wzmocnione i jak można pomóc tej osobie rozpoznać to, że Bóg powołuje ją do przyjęcia drogi życia WŻCH. Te elementy procesu formacji WŻCH w powiązaniu z powołaniem są oparte głównie na Ćwiczeniach Duchowych.30


 

I.A.5.1 Kluczowa rola Ćwiczeń Duchowych w rozeznawaniu powołania


39. 

Rozeznanie szczególnego powołania do WŻCH dokonuje się głównie podczas Ćwiczeń Duchowych, gdzie oprócz podstawowych perspektyw determinujących wybór chrześcijańskiej drogi życia, można odnaleźć etapy rozeznawania powołania.


40. 

Ćwiczenia Duchowe są zasadnicze i niezbędne do tego, by żyć powołaniem WŻCH. Są one "źródłem i charakterystycznym narzędziem naszej duchowości".31 Stąd, bez doświadczenia Ćwiczeń, nie możemy zrozumieć, a tym bardziej żyć powołaniem WŻCH.


41. 

We wstępnie do Ćwiczeń, św. Ignacy definiuje co rozumie pod pojęciem metody, którą Bóg w nim zainspirował i dzięki której mógł pomóc wielu: "...pod pojęciem Ćwiczeń Duchowych rozumie się każdy sposób badania swojego sumienia (odprawiania rachunku sumienia), medytowania, kontemplacji, modlitwy na głos i w myślach, a także spełniania innych duchowych praktyk (działań) , jak będzie to opisane później."32


42. 

Dla św. Ignacego Ćwiczenia to różne sposoby na to, by ćwiczyć ducha. Uzasadnia to, mówiąc: "Tak jak wędrówka, spacerowanie, bieganie są ćwiczeniami dla ciała, tak Ćwiczenia Duchowe to nazwa, pod którą rozumieć można każdy sposób przygotowywania i usposobienia naszej duszy do tego, by wyzbyła się wszystkich nieuporządkowanych przywiązań; tak, gdy się ich pozbędzie, by mogła szukać i odnajdywać Bożą Wolę w takim uporządkowaniu swego życia, aby służyło dla dobra i zbawienia duszy."


43. 

Dlatego, dla św. Ignacego jasne jest to, że tak jak ciało, nie ćwiczone w odpowiednim stopniu, traci swoją zwinność i ruchliwość, tak samo i duch - potrzebuje ćwiczeń by dać z siebie, co najlepsze i zaspokoić swoją głęboką tęsknotę za napełnieniem.


44. 

WŻCH, wierna swej inspiracji duchowej, pragnie, by jej członkowie byli zwinni w duchu, ciągle ćwiczący się w słuchaniu Bożego wezwania i odpowiadający na nie natychmiastowo całym swym jestestwem.


45. 

Doświadczenie całości Duchowych Ćwiczeń, wymaga, według św. Ignacego, około miesiąca, spędzonego w ciszy, rozmawiając tylko z przewodnikiem lub duchowym towarzyszem. W takim kontekście, możliwe jest dla uczestnika doświadczenie, proponowanych przez św. Ignacego, różnych sposobów modlitwy, badania samego siebie i kontemplacji, przemyśleń i wyciągania "korzyści", a w końcu - uwrażliwienia na to, czego oczekuje Bóg w kwestii powołania i apostolskiej działalności.


46. 

W ciągu czterech tygodni Ćwiczeń, stanąwszy jako grzesznik w obliczu miłującego Boga, uczestnik podążą za osobą Jezusa Chrystusa, z którym wzrasta w zażyłości, gotowy naśladować Jezusa, w tym jaki jest i co czyni, akceptując wszystkie tego konsekwencje.


47. 

Już w czasach św. Ignacego, a tym bardziej we współczesnych okolicznościach życia, często nie jest możliwym, szczególnie dla osób świeckich, uczestniczenie w Ćwiczeniach przez trzydzieści dni. Z tego powodu Ćwiczenia mogą być dostosowane do różnych uwarunkowań każdej osoby, podzielone na krótsze etapy lub odbywające się w trakcie codziennego życia, ale bez opuszczenia żadnego z etapów ignacjańskiego procesu. Dawane w ten sposób mogą również być prawdziwie ignacjańskim doświadczeniem.


48. 

Po przeżyciu Ćwiczeń Duchowych, ich głównym owocem staje nowy styl życia. Doświadczenie bliskości z osobą Jezusa i Jego drogą życia, uczenie się rozeznawania poruszeń Ducha w codziennym życiu oraz stawania się "komtemplatywnym w działaniu" -wszystko to przekształca styl życia człowieka, sprawiając, że on i jego działanie stają się bliższe pragnieniom Pana, zmierzającym ku temu, by utwierdzać Jego panowanie.


49. 

WŻCH ma nadzieję, że jej członkowie to ludzie modlitwy, zdolni do wsłuchiwania się w pragnienia Pana, zdolni do tego by spośród wielu życiowych powołań, wybrać to, które będzie najbardziej odpowiednie dla umacniania Bożego panowania. Z tego względu, WŻCH stawia do ich dyspozycji szkołę Ćwiczeń Duchowych, które według listu Ignacego do Manuela Miona są: "najlepszą rzeczą, jaką byłem w stanie wymyślić, doświadczyć i zrozumieć w tym życiu po to, by pomóc ludziom, aby dawali z siebie jak najwięcej, a także by przynosili pożytek i pomoc innym."33


50. 

Ćwiczenia Duchowe nie mogą być traktowane przez członków WŻCH jako opcja, co można przejść lub nie, czy jako doświadczenie jednorazowe, które raz przeżyte, należy do przeszłości. Są one podstawą, ożywiającym doświadczeniem istotnym dla samego powołania. Doświadczeniem, do którego należy zawsze wracać, i którego wpływ na każdą osobę powinien być wciąż pielęgnowany i odnawiany.


51. 

Ćwiczenia nie są doświadczeniem, dzięki któremu życie apostolskie osiąga swój punkt kulminacyjny; są one raczej doświadczeniem inicjalnym, a zarazem decydującym o osobistym apostolskim wyborze, który będzie realizowany przez resztę życia.


 

I.A.5.1.1 Poziomy Bożego powołania


 

* OJCOWSKIE powołanie do życia: łaska bycia człowiekiem


52.. 

Kiedy Ojciec stwarza nas, powołuje nas, mężczyzn i kobiety, do tego, by żyć na obraz i podobieństwo Boże34, do tego, byśmy byli płodni i rozmnażali się, abyśmy zapełnili ziemię i uczynili ją sobie poddaną i rozpoznali dobro, które leży u podłoża wszystkich rzeczy. Nowy Testament objawia godność człowieka, który stworzony w Chrystusie, jest powołany do życia Bożego w jedności z Ojcem, przez Syna, w Duchu miłości.


53. 

Zasada i Fundament przypominają nam, że jesteśmy powołani do dialogu, rozpoznając dary i obecność Bożą we wszystkim - czy w zdrowiu czy w chorobie, w bogactwie czy w ubóstwie - i do odpowiadania, jak Jezus, z chwałą, czcią i służbą.35


54. 

Pierwszy Tydzień prowadzi nas do tego by stanąć w obliczu zarówno Bożego planu dla nas, jak i rzeczywistści grzechu i śmierci, a także znamiennych cech naszego osobistego i wspólnotowego życia. W Dialogu Miłosierdzia rozpoznajemy i pokornie uznajemy naszą grzeszność, aby później, pełni zaufania i wdzięczności, przyjąć przebaczenie Boże, które zbawia nas przez Jezusa Chrystusa. Doświadczenie miłości Chrystusa, który umarł na krzyżu, by dać nam nowe życie w Jego Duchu, zachęca uczestników by zadali sobie pytanie: "Co ja mogę zrobić dla Chrystusa?" i kontynuowali to do Drugiego Tygodnia.


55. 

Każdego dnia rozwijamy nasz życiowy dialog poprzez rachunek sumienia, w którym uznajemy dobrodziejstwa otrzymane dzięki rzeczom, ludziom, wydarzeniom.36 Jest to sposób życia dzień po dniu Kontemplacją Pomocną do Uzyskania Miłości, która zmusza nas do poszukiwania: "wewnętrznego poznania tylu i tak wielkich dóbr otrzymanych (od Boga), aby... móc we wszystkim miłować jego Boski Majestat i służyć Mu".37


 

* JEZUS CHRYSTUS powołuje nas do tego, by być z Nim i naśladować Go


56. 

Doświadczenie bycia zbawionym przez Jezusa i uwolnionym od niewoli grzechu38, wzbudza w nas pragnienia całkowitego oddania się na Jego służbę i słuchania Jego wołania zapraszającego do pracy z Nim w umacnianiu Jego Panowania.39 Faktycznie, wieczny Król wzywa nas, abyśmy pozostali i pracowali z Nim, podążali za Nim w Jego cierpieniu i w Jego chwale. Bycie z Jezusem i praca z Nim w budowaniu Jego Królestwa to jedyny i niepodzielny wybór. Podążanie za Panem oznacza pragnienie poznawania Go lepiej, kochania Go bardziej i podążania za Nim bliżej w Jego misji.40 To jest cel wszystkich Kontemplacji w Ćwiczeniach Duchowych.


57. 

Ten wybór Chrystusa i pracy z Nim dla Jego Panowania, w Ignacjańskiej Duchowości, oznacza wybór Chrystusa w pełni. Znać, kochać i służyć Jego braciom i siostrom oznacza kochać bardziej i bliżej podążać za Chrystusem, który jest "prawdziwym życiem".41 Oznacza to także wywyższanie Go i przyczynianie się do pojednania wszystkiego z Nim i w Nim, tak, aby Ojciec był wszystkim we wszystkich.42


58. 

WŻCH jest całkowicie przepełniona pragnieniem podążania za Jezusem Chrystusem i coraz bliższego współdziałania z Nim dla umacniania Jego Panowania.43 * DUCH ŚWIĘTY porusza nas do większej wierności w podążaniu za Chrystusem


59. 

Ignacy był nauczycielem, który uczył się z doświadczenia. Jego Duchowość nie jest oparta na abstrakcyjnych zasadach doskonałości, ale na konkrecie Boga, bliskiego i transcendentnego, którego doświadczamy w życiu. Ci, którzy odbywają Ćwiczenia, muszą się przygotować do podjęcia najważniejszej decyzji, "znalezienia takiego stanu życia, który Bóg nam proponuje"44, używając bardzo konkretnej metodologii kontemplowania życia Chrystusa, w tym samym czasie będąc uważnymi i czujnymi na swoje własne uczucia i wewnętrzne poruszenia, przez które Duch Św. mówi do nich i ich porusza.


60. 

Doznawanie pocieszeń i strapień, i rozeznawanie różnych duchów45 odgrywa fundamentalną rolę w ignacjańskich wyborach. Rozmyślania i Reguły poświęcone dokonywaniu wyboru46 skierowane są na wyjaśnianie tych doświadczeń, prowadząc przez to do rozeznawania. Jest ono zawsze związane z bieżącymi doświadczeniami, a nie z abstrakcyjnymi życzeniami. Ignacy jest usatysfakcjonowany, gdy "bez żadnego pośrednika, Stwórca może bezpośrednio działać ze swoim stworzeniem a stworzenie - ze swoim Stwórcą i Panem".47


 

I.A.5.1.2 Etapy rozeznawania powołania


61. 

Ignacy mówi o dokonywaniu rozsądnego i dobrego "wyboru stylu życia i stanu". Ten wybór powinien być naszą wolną i wspaniałomyślną odpowiedzią na "powołujące wołanie" Boga. Ignacy pokazuje nam w jaki sposób mamy oddawać się do dyspozycji wewnętrznie, słuchać wołania Pana i jak zachowywać się zależnie od sposobu, w jaki Bóg daje się słyszeć.


62. 

Możemy rozróżnić dwa cele:
— rozeznawanie "stanu życia": życie świeckie (w WŻCH lub gdzie indziej), kapłaństwo lub życie zakonne.
— rozeznawanie "stylu życia"48.

Kluczowym elementem w tym rozeznawaniu jest relacja pomiędzy daną osobą, a kontekstem środowisk, w których żyje, tj.: rodzina, przyjaciele, wspólnota, studia, praca... Nie każdy kontekst jest właściwy dla osobistego wzrostu, ani dla wzrostu w wolności, potrzebnego do tego, by rozeznać styl życia. Konieczne jest, by ułatwić to rozeznanie, zawężając je do wyboru pośród stylów życia umożliwiających rozwój. Często, rozwój przekształca się w stagnację z powodu braku troski na pierwszych etapach.


63. 

Rozeznawanie powołania jest procesem, podzielonym na etapy, które warto przechodzić i rozumieć. Te etapy nie są liniowe, ale następuje pomiędzy nimi dynamiczny ruch łaski i wolności.


64. 

Po pierwsze, powinniśmy mieć właściwe usposobienie, poprzez przyjmowanie właściwych duchowych postaw, które są warunkiem dokonania dobrego wyboru:
— Przyjmowanie kryteriów Chrystusa49
— Podejmowanie decyzji zgodnie z wolą Bożą50
— Skoncentrowanie naszych uczuć na Bogu, poprzez umiłowanie Jezusa wolnym i gorącym sercem:


65. 

— w "pierwszym rodzaju (stopniu) pokory", dokonując podstawowego wyboru: "...że we wszystkim będę posłuszny prawu Bożemu, tak dalece, że choćby wchodziłoby w grę moje własne życie na tej ziemi, nawet nie brałbym pod rozwagę przekroczenia takiego przykazania... które by mnie obowiązywało pod grzechem śmiertelnym"51


66. 
— w "drugim rodzaju (stopniu) pokory", czując się oddzielonym i wolnym w stosunku do wszystkich rzeczy stworzonych, do tego stopnia, że w żadnym razie nie jestem stanie wyobrazić sobie popełnienia grzechu powszedniego, wyrażającego się w świadomym opieraniu się Bożemu powołaniu nawet w małej rzeczy.52

67. 
— w "trzecim rodzaju (stopniu) pokory", poszukując magis, coraz bardziej identyfikując się z Duchem ubogiego i poniżonego Chrystusa.53

68. 

Z drugiej strony, musimy uważnie szukać objawienia się woli Pana:
— poprzez zastanawianie się, w Jego obecności, nad celami wyboru, a także nad korzyściami i wadami każdego wyboru w świetle wiary;
— poprzez pozostanie czujnym na poruszenia różnych duchów i ich skutki (pocieszenia i srapienia) dla rozeznania drogi, w kierunku której Bóg nas pociąga,
— poprzez żarliwą modlitwę do Pana o poznanie Jego woli


 

I.A.5.1.3 Przygotowanie i potwierdzenie wyboru dokonanego w czasie Ćwiczeń Duchowych


69. 

Według tradycji ignacjańskiej, Ćwiczenia Duchowe stanowią najlepszy czas dla rozeznawania naszego powołania. Ignacy rozumiał, że nie możemy odbyć Ćwiczeń, z zamiarem dokonania wyboru co do naszego stanu, bez dobrego przygotowania. Przygotowanie może trwać przez rozsądny okres czasu, ale nie powinno przeciągać się tak, żeby dokonanie wyboru nie stało się już niemożliwe. Chociaż, Trzeci i Czwarty tydzień Ćwiczeń są już czasem potwierdzania wyboru dokonanego w drugim tygodniu, dobrze jest mieć czas potrzebny do potwierdzenia i wyraźniejszego zobaczenia powołania Pana, przez to, co dzieje się z nami wewnętrznie i zewnętrznie w kontakcie ze światem.


70. 

W okresie przygotowawczym, jak i w okresie potwierdzającym nasz wybór, Ignacy zachęca nas do stawania w różnych sytuacjach, które on nazywa doświadczeniami i próbami, a także do tego, by w tym wszystkim mieć duchowe wsparcie ze strony kogoś, kto może pomóc nam w rozeznaniu powołania Pana.


 

I.A.5.2. Sens prób i doświadczeń


71. 

Jako przygotowanie do Ćwiczeń związanych z dokonaniem wyboru, te doświadczenia są nie tylko prawdziwą posługą, ale mogą one, przede wszystkim, stworzyć danej osobie korzystne warunki do stawania się świadomą nowych wezwań Pana. Jako przygotowanie i potwierdzenie wyboru, ważne jest, aby zwrócić uwagę na duchowe poruszenia i ich rezultaty, jak sugeruje św. Ignacy po raz drugi dla dokonania dobrego wyboru.54


72. 

W tych doświadczeniach, które mogą poruszyć nas głęboko55, pragniemy stawać się wrażliwymi na wolę Pana, zarówno we wspólnocie, jak i przez wspólnotę. Ta wrażliwość przygotowuje nas, a jej konsekwencje umacniają nas w wyborze, którego dokonaliśmy.


73. 

Niektóre możliwe obszary doświadczeń:
— Doświadczenie otwarcia się na świat cierpienia i ubóstwa,
— Uczestniczenie w apostolskich działaniach i posłudze w sytuacjach, które różnią się od tych codziennych, bezpiecznych sytuacji, abyśmy mogli zobaczyć swój charakter i słabości, a przede wszystkim - nauczyli się żyć, dając siebie w darze.
— Podejmowanie studiów i programów formacyjnych z czystym zamiarem apostolskim: by "pomóc duszom..."
— Szkoła modlitwy jako przygotowanie do doświadczenia Ćwiczeń, zaczynająca się duchowym przewodnictwem, uczestniczeniem w rekolekcjach i lekkich Ćwiczeniach.


74. 

Charakter wyboru zależał będzie od etapu rozeznawania powołania, do którego dana osoba dotarła. Stąd, ważne jest, by mieć na uwadze wiek osoby rozeznającej swoje powołanie do WŻCH. Dla dorosłych świeckich, z już określonym stanem życia, zaproponowane doświadczenia będą inne od tych proponowanych młodym ludziom, których rozeznawanie powołania dotyczyć będzie stanu ich życia.


 

I.A.5.3 Prowadzenie duchowe


75. 

Prowadzenie duchowe nie polega na proszeniu o radę, a tym bardziej na pytaniu co należy robić. Chodzi tu o dzielenie się z kimś naszymi doświadczeniami, aby lepiej słyszeć, co Bóg mówi i czego od nas oczekuje. W szczególnych przypadkach, kierownik duchowy może zaproponować wyjaśnienie lub radę, ale powinny być one raczej wyjątkiem niż regułą. Duchowe prowadzenie jest niezbędną częścią szukania i odnajdywania swego prawdziwego powołania.56 Jest szczególnie przydatne przed i po rocznych Ćwiczeniach.


 

I.B DYSPOZYCYJNOŚĆ DLA MISJI


 

I.B.1 ZNACZENIE MISJI


 

I.B.1.1 MISJA JEZUSA57


76. 

W Ewangeliach, szczególnie w Ewangelii św. Jana, Jezus jest przedstawiony jako Ten, który został posłany przez Ojca. Bycie posłanym jest dokładnie tym, co nadaje sens Jego życiu i Jego obecności pomiędzy nami tak, że nie potrafimy zrozumieć osoby Jezusa inaczej jak przez misję, jaką Ojciec Mu powierzył. Z drugiej strony, misja nie była czymś, co należało do Jezusa, ale był to dar, otrzymany od Ojca.58


77. 

Jezus wypełnia Swoją misję w całkowitej Jedności z Ojcem.59. Z tego powodu najbardziej intymną rzeczywistością Jezusa jest bycie Synem. Jego życie należy do Ojca, zostało Mu dane przez Ojca.60 To jest życie, które on przekaże ludzkości, dlatego wierzący będą tymi, którzy żyją życiem Syna.61


78. 

Misja Jezusa Syna jest tym, co Ojciec Mu powierzył. Jezus wie, że nie jest właścicielem tej misji. On nie przyszedł na ten świat "sam dla Siebie", ale po to, by przeprowadzić swoją misję, ponieważ Ojciec i On stanowią jedno i żyją w pełnej jedności z Duchem (Bóg jest Trójcą i Jednością).62


79. 

Dokładnym celem tej misji będzie to, że wszyscy mężczyźni i kobiety, umiłowani przez Ojca, staną się jedno z Trójjedynym Bogiem: już teraz jesteśmy powołani do życia pełnią samego Boga.63 Jezus jest Tym, który przynosi dobrą nowinę, ale i jednocześnie, sam jest tą nowiną.64


 

I.B.1.2 MISJA KOŚCIOŁA


80. 

Kościół jest "zgromadzeniem wszystkich tych, którzy w wierze patrzą na Jezusa jako na autora zbawienia i źródło jedności i pokoju", "założony i zbudowany przez Boga, by być widzialnym znakiem tej zbawczej jedności".65 Kościół jest sakramentem zbawienia w konkretnej historii naszego świata.66


81. 

Dzięki działaniu Ducha Świętego, Kościół reprezentuje ręce i stopy Jezusa Zmartwychwstałego i Żyjącego. Kościół realizuje tę samą misję co Syn, jest sakramentem misji Syna. Kościół, poruszony przez Ducha, wędruje przez historię w kierunku pełni jedności wszystkich w Chrystusie, w tym samym Duchu, w kierunku pełni życia z Ojcem. Gdyby nie misja Syna, Kościół byłby niczym, straciłby swoje znaczenie.67


 

I.B.1.3 SAKRAMENTALNY WYMIAR MISJI


82. 

Jezus jest sakramentem miłości Ojca; Kościół, sakrament Jezusa, jest życiem i zbawieniem dla całej ludzkości. Powołanie Ojca, zrodzone z miłości, jest realizowane i jest skuteczne w Jezusie i Jego misji; powołanie Jezusa, do miłości, jest realizowane i jest skuteczne w Kościele i Jego misji. Owa misja Kościoła rozwija się w misji tych, którzy zostali powołani i zebrani przez miłość Ojca do Kościoła.


83. 

Chrześcijanin jest osobą ujętą przez miłość Boga. To związanie z Panem (powołanie) przybierze konkretną formę, rozwinie się i będzie skuteczne wtedy, gdy Chrześcijanie otrzymają Ducha i będą posłani - na misję - do świata w Kościele i przez Kościół.


84. 

W zgodzie ze specyfiką każdego charyzmatu, który powstaje w Chrześcijańskiej wspólnocie, Kościół powierza misję Jezusa wszystkim Chrześcijanom. Aby była to prawdziwie misja, musi być ona wyrażona za pomocą wyraźnych znaków. Misja powierzona przez Ojca jest realizowana przez nas, ciało Jezusa. Misja powierzona przez Jezusa jest realizowana przez członków Kościoła. Misja każdego wierzącego i każdej grupy wierzących, wspólnoty i lokalnego kościoła dokonuje się przez widzialne znaki proporcjonalne (odpowiednie) do każdej sytuacji. Każdy eklezjalny charyzmat będzie wyrażał swoją "misyjność" na swój własny specyficzny sposób.68


85. 

Misja oznacza to, że ktoś posyła i że ktoś jest posłany, by wypełnić misję Jezusa w Kościele i przez Kościół.


 

I.B.1.4 PROROCKI WYMIAR MISJI


86. 

Misja Jezusa jest wyjaśniona i rozumiana na kartach Nowego Testamentu jako misja prorocka. Jezus jest "prorokiem" w całym tego słowa znaczeniu69, który przez Swoje słowa i zachowanie (słowo + czyn) wykonuje misję, którą Ojciec Mu powierzył. Misja nie jest tylko sposobem myślenia lub sposobem bycia w świecie, ale przejawia się w specyficznych czynach70 i słowach71. Apostołowie Jezusa są powołani do tego, by zachowywać się jak prorocy, zgodnie z tym, czego Jezus uczy.72


87. 

Każdy Chrześcijanin jest poświęcony73 dla misji prorockiej. To jest sens namaszczenia w rycie chrztu.74 Duch Święty namaszcza osobę, która jest chrzczona i opieczętowuje ją nie dającą się zetrzeć pieczęcią.75 Mając to namaszczenie, Chrześcijanin może powtórzyć słowa Jezusa: "Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski od Pana"76 Stąd, przez obmycie chrztem i namaszczenie krzyżmem, osoba ochrzczona jest włączona w misję Jezusa Chrystusa, naszego Zbawiciela i Mesjasza.77


 

I.B.1.5 ŻYCIOWY WYMIAR MISJI


88. 

Bycie Chrześcijaninem oznacza bycie uczniem i dlatego wiąże się z otrzymaniem misji prorockiej, misji, która ma wiele wymiarów. Czasami, najważniejszą rzeczą jest mówienie o nadziei i znaczeniu życia mężczyznom i kobietom naszego świata, jednakże z pewnością w wielu przypadkach będzie to także oznaczać krytykę i mówienie czegoś na głos bez obaw. To determinuje nasz sposób życia, myślenia, podejmowania życiowych wyzwań w kontekście: rodzinnym, społecznym, politycznym i zawodowym. Stąd, nie chodzi o to, abyśmy po prostu byli tam obecni; Chrześcijanie są tam jak prorocy, aby czynami i słowami obwieszczać obecność Bożego Panowania..


 

I.B.1.6 MARYJA, MODEL DLA MISJI


89. 

W Bożym planie, Maryja odegrała kluczową rolę, sprawiwszy, że misja Syna stała się możliwa.78 Maryja została wybrana przez niezmierzoną miłość Boga. Została wezwana (powołanie) i posłana, by wypełnić misję narodzenia Syna dla naszego świata.


90. 

Maryja przyjęła wezwanie i natychmiast wyruszyła (działanie), by obwieścić dobrą nowinę (słowo) Elżbiecie. Przyjęcie tej tajemnicy zaważyło na całym jej życiu.79 Ona była, przede wszystkim, pierwszą, która uwierzyła, pierwszą chrześcijanką.80 W Maryi, nadzieje i pragnienia na zbawienie, które ubodzy pokładali w Bożej miłości, zostają wypełnione. Maryja była "ubogą Jahwe" (Służebnicą Pańską)81, która pośrodku swego prawdziwego ubóstwa, położyła swoją nadzieję tylko w Bogu. Jej styl życia, ubogi i prosty, był gestem proroczym.82


 

I.B.2 POLE MISYJNE WŻCH


91. 

Stosownie do kierunku nadanego przez Sobór Watykański II, misja świeckich w WŻCH nie jest rozumiana restrykcyjnie (w ograniczającym ją sensie) lub poprzez stwarzanie dychotomii (dwoistości). Pole misyjne WŻCH jest nieograniczone. Rozpościera się na Kościół i świat, poprzez służbę jednostek i społeczności, poprzez wysiłek docierania do serca każdego, aby zmienić niewłaściwe struktury, przynosząc Ewangelię do każdej osoby, każdej sytuacji i okoliczności.83


92. 

Mając na uwadze świecki charakter powołania WŻCH, a także dzisiejszą sytuację na świecie, naznaczoną poważną strukturalną niesprawiedliwością i marginalizacją dużej części rodziny ludzkiej, która żyje w ubóstwie i nędzy, posługa, do jakiej przede wszystkim powołana jest WŻCH, w świetle swego preferencyjnego wyboru ubogich, jest promowanie sprawiedliwości.


93. 

To miłość Boża nakłania nas jako członków WŻCH do tego, by zmieniać świat tak, by dzieci Boże mogły żyć z godnością. Powinniśmy starać się zobaczyć Jezusa w każdym mężczyźnie i w każdej kobiecie, ponieważ Jezus identyfikuje się z każdym, a szczególnie z tymi najbardziej potrzebującymi.84 Zaangażowanie w sprawę wolności i sprawiedliwości ma dla nas sens tylko tak długo, jak długo Duch Chrystusa motywuje to, jako wyraz wiary i miłości.


94. 

Praca dla sprawiedliwości przybiera różne formy w zależności od uwarunkowań regionalnych i kulturowych, różnych sytuacji społeczno-ekonomicznych. Ten priorytet musi się uwidaczniać w naszym stylu i standardzie życia. W Ćwiczeniach Duchowych prosimy o łaskę podążania za Jezusem, ubogim i poniżonym, i mamy nadzieję otrzymać tę łaskę od Pana. Stąd, uwierzyć w Jezusa oznacza naśladować Go bliżej; mieć udział w Jego ubóstwie oznacza żyć życiem wiary, które promuje sprawiedliwość i trzyma stronę biednych. Prosty styl życia zabezpiecza naszą apostolską wolność, wyraża naszą solidarność z ubogimi i czyni naszą wiarę wiarygodną. Ten wybór nie może pozostać na gruncie teoretycznym. Ignacy, mówiąc o ubóstwie, prosi Jezuitów, mówiąc, że "...wszyscy powinni, kiedy tylko nadarzy się okazja, odczuć choć niektóre z jego efektów".85


95. 

Stąd, promowanie sprawiedliwości jest częścią integralną szerszego kontekstu ewangelizacji, ogłaszania Jezusa Chrystusa i Jego panowania.


 

I.B.3 ROZWÓJ MISJI W WŻCH


96. 

Jako wspólnota, WŻCH otrzymuje określony charyzmat (ignacjański), by służyć misji Kościoła. Wyraża się to w posyłaniu jej członków na misje, owoc wspólnotowego apostolskiego rozeznawania, określonych form apostolstwa. Nie jest łatwo tego dokonać, ale pewnym jest, że ci, którzy wybrali charyzmat ignacjański są przede wszystkim apostołami misji Kościoła i dlatego są wysyłani przez wspólnotę, która dzieli z nimi to szczególne powołanie. Mają prawo wiedzieć, że wspólnota wyraźnie ich posyła i towarzyszy zarówno apostolskiemu rozeznawaniu, jak i misji w miarę jej rozwoju.


 

I.B.3.1 MISJA OSOBISTA


97. 

W relacji z innymi, czujni na znaki czasu, Ci, którzy są gotowi, zostają poruszeni ku temu, by otworzyć swoje serca na potrzeby mężczyzn i kobiet tego świata. Z tego kontaktu z rzeczywistością wyrastają osobiste powołania, prowadzące do określonych sposobów naśladowania Pana.


98. 

Zaproszenie, by podążać za Nim (powołanie) będzie się konkretyzować w miarę jak będziemy osobiście odpowiadać na te powołania. Początkowe powołanie, by podążać za Jezusem znajdzie swoje rozwinięcie w konkretnych działaniach. Jednak, aby te działania stały się misją, potrzeba by wspólnota przyjęła to powołanie, udzieliła pomocy i rozeznała, i ostatecznie, wysłała każdego na misję.86 W tym znaczeniu być może poprawniej było by mówić o osobistym zaangażowaniu w misję Kościoła.


99. 

Dla każdego członka WŻCH, różne konteksty ich świeckiego życia, jak: rodzina, polityka, zawód, wspólnota, Kościół lokalny, są głównymi obszarami działania.87


 

I.B.3.2 MISJA GRUPOWA


100. 

Działanie może dokonywać się nie tylko na poziomie osobistym, ale także na poziomie grupowym stosownie do okoliczności i w odpowiedzi na potrzeby zauważone przez członków wspólnoty. Te apostolskie działania są także wyrazem osobistego powołania, jakie każdy otrzymał od Pana. W tym przypadku wspólnota, w ten czy inny sposób, zmierzać będzie do przełożenia działania, które przyjmuje i rozeznaje, na misję. Stąd, mówić możemy o grupowym zaangażowaniu w misję Kościoła. Praca w zespole, z łaską Boga, będzie bardziej efektywna pod względem apostolskim.


101. 

Kiedy instytucje Kościelne staną się świadome swojej niewystarczalności, zapragną współpracować ze sobą na rzecz misji Jezusa, i zapragną także współpracy z innymi stowarzyszeniami wierzących lub niewierzących, którzy chcą służyć ludziom w potrzebie. Dla Chrześcijan, misja Kościoła może często oznaczać współudział z wierzącymi i niewierzącymi, na poziomie osobistym i grupowym.


 

I.B.3.3 WSPÓLNA MISJA


102. 

Wspólną misją WŻCH jest misja, którą Jezus jej powierzył jako stowarzyszeniu w Kościele. Ta misja jest odpowiedzią, której WŻCH pragnie udzielić, na wielkie potrzeby i aspiracje dnia dzisiejszego. Jest to sposób ogłaszania Dobrej Nowiny o Bożej miłości w obecnym czasie w historii. Wspólna Misja ukonkretnia się poprzez rozpoznawanie apostolskich priorytetów i kierunków działania.


103. 

Nie oznacza to , ze wszyscy członkowie WŻCH muszą robić to samo. To misja jest wspólna, natomiast zadania są różne. Jest tak nie tylko z powodu korzeni (pochodzenia) misji, ale także z uwagi na jej ukierunkowanie. My wszyscy, każdy na swój własny sposób, podążamy za tymi samymi celami i mamy te same priorytety. Możemy zatem mówić o wspólnym zaangażowaniu w misje kościoła.


 

I.B.4 ODNAJDYWANIE NASZEJ MISJI W WŻCH


104. 

W ignacjańskim procesie formacji, punktem wyjścia jest realny świat. Wszyscy zaproszeni są do tego, by doświadczać bólu, ubóstwa i "udręczenia"88 tego świata. Jest to szczególnie prawdziwe w przypadku młodych ludzi. Ignacy używa klasycznego terminu do określenia tego rodzaju doświadczenia. Mówi on o "próbach".89 Te doświadczenia dotykają tych, którzy je przeżywają, pozwalając im zobaczyć świat nowym wzrokiem. Te próby są jak "sakramenty", które dogłębnie znaczą osobę (pozostawiają trwały ślad). Warto, by WŻCH poszukiwała rzeczywistych dróg doświadczania świata w ten sposób.


105. 

Ten "chrzest rzeczywistości" wychodzi ponad zwykłą społeczną analizę; dzięki niemu uzyskać można szczególną wrażliwość na znaki czasu.


106. 

Z drugiej strony, aby znaleźć naszą misję w WŻCH, ważne jest by być gotowym do służby lokalnemu i powszechnemu Kościołowi. W ten sposób zawsze działał Ignacy i jego towarzysze.


107. 

Będąc zawsze czujnym na znaki czasu i gotowym, by służyć Kościołowi, człowiek jest wrażliwy na określone powołania, które poprzez osobiste i wspólnotowe rozeznanie apostolskie, przekształcają się w misję. Musimy jednak pamiętać, że pierwszym krokiem w rozeznawaniu, uzdalniającym nas do wolnego wyboru z miłości, jest postawa ignacjańskiej obojętności.


108. 

Cały proces rozeznawania, przez który "szukamy" woli Boga dotyczącej naszej misji, wymaga zwrócenia szczególnej uwagi na nasze osobiste i grupowe relacje, z pomocą zarówno osobistego kierownika duchowego, jak i animatora formacji grupy.


 

I.B.4.1 ROZEZNANIE APOSTOLSKIE


109. 

Apostolskie rozeznanie oznacza, że dojrzały chrześcijanin we wszystkich swoich zaangażowaniach: w rodzinie, pracy, w różnych sposobach, w jakie Bóg objawia swoją wolę w kwestiach zawodowych, społecznych, dotyczących Kościoła, zwraca w sposób rozsądny i przemyślny swoją uwagę na Ducha Św. Cel jest jeden: szukanie i odnalezienie Bożej woli co do naszej misji. Aby odnaleźć swoją misję, potrzeba, aby nasze serca zapłonęły takim samym ogniem, jaki płonie w Sercu Chrystusa.90 Co więcej, musi być to coś nam znanego. Mówiąc krótko, ważne jest, by być gotowym wybierać większą chwałę Bożą i dobro uniwersale. Kiedy proces rozeznawania dokonuje się we wspólnocie - jest to charakterystyczne dla WŻCH - następujące elementy powinny być obecne:


 

I.B.4.1.1 Modlitwa osobista i wspólnotowa


110. 

Od początku do końca, rozeznawanie jest drogą modlitwy. Pamiętając o tym, że zostaliśmy stworzeni, "by chwalić, czcić i służyć Bogu, naszemu Panu"91, "potrzebujemy modlitwy i rozeznania osobistego i wspólnotowego,... by szukać i odnajdywać Boga we wszystkich rzeczach".92 Z "wielką odwagą i hojnością"93 chcemy prosić naszego Pana o dary dyspozycyjności i poznania Jego woli w świecie, w którym żyjemy. Ta prośba staje się ważną częścią naszej codziennej osobistej modlitwy, powtarzamy ją także na naszych wspólnotowych spotkaniach poprzez cały proces rozeznawania.


 

I.B.4.1.2 Patrzeć na świat, w którym żyjemy


111. 

Rozpoznajemy świat jako miejsce naszego spotkania z Bogiem. Z tego powodu, nawiązujemy kontakt z tymi, którzy nas otaczają, by odkryć tam powołanie Pana. Ponieważ obszar naszej potencjalnej misji nie jest ograniczony94, nie możemy zawężać naszego patrzenia na świat, gdy pragniemy poznać naszą misję. Bóg mówi do nas w naszej wspólnocie, poprzez jej obecną sytuację i historię, w Kościele i w naszym kraju.95 W ten sposób możemy widzieć Go działającego przez nas w naszym osobistym apostolstwie96, a także w zespołowych czy grupowych apostolstwach.97 Potrzeby, jakie widzimy dzisiaj w Kościele i w świecie także stanowią wezwaniami Pana. Chcemy odpowiedzieć na to lepiej, wiedząc, że "miłość powinna przejawiać się bardziej w czynach niż słowach."98


 

I.B.4.1.3 Nasz ignacjański charyzmat


112. 

Jako wspólnota jesteśmy w pełni świadomi tego, że nasze wspólne powołanie, nasz charyzmat i styl rozeznawania pochodzą z Ćwiczeń Duchowych i są wyrażone w Zasadach Ogólnych WŻCH. Nasze życie traci sens, jeżeli nie jest życiem i poszukiwaniem "we wszystkim przez wszystko większej chwały i czci Boga, Pana naszego" (ĆD 189). Pamiętajmy, że "życie nasze jest ze swej istoty jest apostolskie" i że "teren misji podejmowanej przez WŻCH jest nieograniczony". "Jako członkowie pielgrzymującego Ludu Bożego otrzymaliśmy od Chrystusa misję świadczenia o Nim wobec ludzi poprzez postawy, słowa i czyny."99


 

I.B.4.1.4 Duchowe poruszenia


113. 

Św. Ignacy nauczył się rozpoznawać wewnętrzne i duchowe poruszenia. W swojej autobiografii pisze, że będąc jeszcze w domu Loyoli: "jego oczy były lekko otwarte i zaczął zachwycać się różnicą i rozmyślać nad tym, zauważając z doświadczenia, że niektóre myśli czyniły go smutnym, inne radosnym. Pomału zaczął rozpoznawać różnicę pomiędzy duchami, które się poruszały; jedne od diabła, drugie od Boga".100


114. 

Potem w Manresie, podczas swego doświadczenia Duchowych Ćwiczeń, pogłębił świadomość tej różnicy w poruszeniach duchowych, a także tego jak ją interpretować, aby poznać wolę Pana. Uformowani w szkole Ćwiczeń Duchowych, codziennie możemy pogłębiać nasze zrozumienie i stawać się bardziej świadomymi oraz uczyć się pewniejszego interpretowania tych wewnętrznych poruszeń (ruchów), które powstają, gdy rozejrzymy się wokół siebie. To uzdalnia nas do tego, by wiedzieć czego Bóg pragnie od nas, zarówno indywidualnie jak i wspólnotowo.


 

I.B.4.1.5 Proces grupowy


115. 

Tego rodzaju wewnętrznych poruszeń będzie doświadczał każdy członek wspólnoty na modlitwie i w codziennym życiu. Będą one także częścią doświadczenia, którą dzielimy się otwarcie. Świadomość tego i umiejętność interpretacji tych poruszeń na płaszczyźnie duchowej uzdolni nas do stwierdzenia czy nasze reakcje, na otaczający nas świat, prowadzą nas ku większej służby i chwały dla Boga.


116. 

Zakłada to, że grupa jest głęboko zakorzeniona we wzajemnym zaufaniu i że z pomocą przewodnika, może stać się wrażliwa na dynamiczne procesy, jakie zachodzą w niej samej. Stała otwartość na innych, poprzez słuchanie, staje się istotna przy jednoczesnym unikaniu dyskusji, jeżeli proces rozeznawania wyraźnie do tego nie wzywa.


117. 

Te elementy są niezbędne do apostolskiego rozeznawania i stosowne było by, żeby były obecne przez cały proces. Jak powiedzieliśmy, stałe wsparcie ze strony dobrego animatora formacji jest niezbędne. W podobny sposób jak w osobistym apostolskim rozeznawaniu, wskazane jest, by mieć wsparcie ze strony doświadczonego przewodnika duchowego.


 

I.B.4.2 ROZEZNAWANIE APOSTOLSKIE JAKO STAŁA POSTAWA.


118. 

W taki czy inny sposób te elementy obecne są w życiu członka WŻCH, dla którego życie apostolskim rozeznawaniem jest postawą, do której przywykł. Owocem "Kontemplacji Pomocnej do Uzyskania Miłości" na końcu Ćwiczeń101 jest: "wewnętrzne poznanie tylu i tak wielkich dóbr otrzymanych (od Boga), abym w pełni przejęty wdzięcznością mógł we wszystkim miłować jego Boski Majestat i służyć mu." Poruszony przez tak wielką miłość, św. Ignacy zaprasza nas do tego, byśmy zawsze szukali większej świadomości obecności Boga i Jego działania w naszym życiu.


119. 

Z tego powodu rachunek sumienia jest jednym z najistotniejszych działań, dzięki którym apostolskie rozeznawanie staje się częścią nas.102 W Ćwiczeniach proponowane są różne rodzaje rachunku sumienia. Wśród nich znajduje się Rachunek Sumienia Ogólny (lub rewizja dnia), która pomaga nam "miłować i służyć we wszystkim", pamiętając, że "miłość powinna bardziej przejawiać się w czynach niż w słowach". Dla Ignacego, codzienna rewizja jest prawdziwą rozmową (spotkaniem) przepełnioną uniżoną wdzięcznością i wypełnioną wiarą, zaufaniem i miłością.103


120. 

Zrozumiałe jest, że ten, kto praktykuje to "duchowe ćwiczenie" jest apostołem, który pracował z samym Jezusem przez cały dzień, rozmyślając o Królestwie: "Ktokolwiek zechciałby pójść za Mną..."104 i który u schyłku dnia pragnie jak "ktoś, kto rozmawia z przyjacielem"105 omówić to, co Bóg zrobił przez cały ten czas. Na dzień, który ma się zacząć, jest modlitwa o łaskę życia tak, by w każdej chwili mieć udział w misji Jezusa.


121. 

Stąd, dla tych, którzy idą śladami apostoła, pragnąc podążać za Panem, rachunek sumienia jest całkowicie niezbędną pauzą, która pozwala spojrzeć na ich podróż z perspektywy i zebrać siły, by przystąpić do następnego etapu z odnowioną energia i jasnością. Wierne praktykowanie rachunku sumienia jest niezbędne dla formacji "bycia przemyślnym w działaniu", która pomaga szukać i odnajdywać Boga we wszystkich rzeczach.


 

I.B.4.3 KRYTERIA APOSTOLSKIEGO ROZEZNAWANIA


122. 

Zasady Ogólne WŻCH podkreślają potrzebę apostolskiego rozeznawania.106 Proponują także szereg, zainspirowanych przez św. Ignacego, kryteriów wyboru naszych posług i szczególnych misji. Wszystko, co pochodzi od Ignacego, w tym przypadku apostolskie rozeznanie, jest naznaczone słowem "magis" (bardziej skuteczny). Gorliwość o większą chwałę Bożą uzdolniła go do szukania najskuteczniejszych środków pomagania innym.


123. 

Rozeznanie najbardziej odpowiednich środków dokonuje się w Duchu Chrystusa. Dokonuje się poprzez naszą kontemplację życia Jezusa, przy pomocy zasad rozeznawania, które z wewnętrznych poruszeń pochodzą od tego samego Ducha. Te zasady zostały już wspomniane w paragrafie dotyczącym wyboru naszego osobistego powołania. Jest to proces, który angażuje serce nie mniej niż głowę. Ignacy proponuje pewne racjonalne kryteria (Trzy pory, w których można dokonać wyboru rozsądnego i dobrego ĆD 175) z zamiarem odkrycia największej posługi, którą można świadczyć na rzecz bliźniego w konkretnych okolicznościach.


124. 

Ignacjańskie kryteria apostolskiego rozeznania można znaleźć nie tylko w Ćwiczeniach Duchowych, ale przede wszystkim w Autobiografii, gdzie przedstawiony jest osobisty rozwój i zachodzące procesy, a także w Listach, w których Ignacy proponuje strategie do określonych celów i przedkłada środki ich osiągnięcia. W Konstytucjach Towarzystwa Jezusowego107 Ignacy podaje systematyczną prezentację kryteriów wyboru posługi.108 Te kryteria mogą pomóc nam w WŻCH określić naszą własną apostolską misję109, na przykład, to, że członkowie WŻCH powinni być otwarci na to, co jest bardziej naglące powszechne.

 


 


 

II Wspólnota Życia Chrześcijańskiego (WŻCH)


125. 

WŻCH jest powołana przede wszystkim do tego, by być wspólnotą Chrześcijańską posiadającą określoną liczbę swoich własnych cech i charakterystyk. By lepiej zrozumieć cechy wyróżniające WŻCH jako wspólnotę, na początku przyjrzymy się pobieżnie specyficznemu procesowi, przez który wspólnota wzrasta i dojrzewa, a później, bardziej szczegółowo, roli jaką odgrywa on we wzroście i dojrzałości jej członków.


 

II.A PROCES CHARAKTERYSTYCZNY DLA WŻCH JAKO WSPÓLNOTY


126. 

Nasza wiara pokazuje, że Bóg powołuje nie tylko osoby, ale posyła także wspólnoty zarówno duchownych, jak i świeckich, jak np.: WŻCH.


127. 

Tak więc, przyjmując Ćwiczenia Duchowe za "szczególne źródło" naszej duchowości, WŻCH jako grupa doświadcza wielu łask podobnych do tych, jakie przeżywa na swej drodze jednostka. Wspólnota przechodzi przez momenty obietnic, powołania, poruszania się naprzód z pewnością i nadzieją. Przechodzi także okresy kryzysu: momenty, w których czuje się daleko od Boga, ale do Niego powraca i czuje się na nowo przyjęta. Przeżywa okresy odnawiania się miłości Bożej, w pojednaniu i wzajemnej akceptacji, a także okresy rozeznawania powołań od Pana, by wzrastać, stając się rozeznającą wspólnota apostolską.


128. 

Zwykle zaczyna się od wspólnoty przyjaciół w Panu. Ten pierwszy cel nadaje grupie kierunek i stwarza niezbędne podstawy dla rozwoju wspólnoty. Aby wspólnota mogła doświadczać bogactwa "przyjaciół w Panu" od samego początku, ważne jest by prawdziwe doświadczenie Boga było w niej zawsze żywe.110


129. 

Po wstępnym etapie, kiedy to wspólnota jest pełna nadziei, mogą przyjść momenty kryzysów i napięć, a nawet zbiorowego grzechu. Wtedy, ważne jest, by animator formacji pomógł członkom grupy zobaczyć i przeżyć te momenty jako chwile wzrostu, oczyszczenia i pojednania z i w Chrystusie (Pierwszy tydzień Ćwiczeń).


130. 

Dzięki takiemu doświadczeniu we wspólnocie zaczyna rozwijać się nowe pragnienie: być zjednoczonym z Chrystusem w Jego misji dla świata i kierować swoim osobistym życiem coraz bardziej w świetle wyborów Chrystusa (Drugi tydzień Ćwiczeń i dalsze). Kontakt z ubóstwem, marginesem i innymi bolesnymi sytuacjami w naszym świecie oraz częste praktykowanie kompletnych lub dostosowanych do osoby Ćwiczeń Duchowych, staje się niezbędne. Są to momenty rozeznawania powołania (dla młodych ludzi - wybór stanu życia, zawodu, itd., a dla dorosłych - reforma życia), a później otwierania się wspólnoty i jej członków na nieustanne apostolskie rozeznawanie w podążaniu za Chrystusem.


131. 

W ten sposób wspólnota staje się wspólnotą apostolską, którą tworzą dorośli, "którzy pragną bardziej naśladować Jezusa i współpracować z Nim w budowaniu Królestwa Bożego, rozpoznając Wspólnotę Życia Chrześcijańskiego jako swoje osobiste powołanie w Kościele"111, w konsekwencji, zawierając z nią Stałe Przymierze. Członkowie grupy będą pomagać sobie nawzajem w podtrzymywaniu swojej apostolskiej gorliwości i w świadczeniu takiej jakości posługi, jakiej Kościół od nich oczekuje.


132. 

Nie jest to tylko wspólnota apostołów, to znaczy osób bardziej lub mniej zaangażowanych w swoją własną indywidualną misję, ale jest to raczej apostolska wspólnota, w której członkowie, mimo że poświęceni swoim własnym zadaniom, dzielą razem swoje życie i sposób, w jaki każdy z nich wypełnia swoją misję. Rozeznają oni także wspólnie cel i treść misji każdej osoby. Są one posłane przez wspólnotę i, z jej pomocą, oceniają jak naśladują Chrystusa, posłanego przez Ojca.


133. 

Na etapie dorosłości, normalnie najważniejszą misją jest "rodzina". Czas poświęcony wspólnocie będzie rygorystycznie prowadzony. Spotkania i wydarzenia są tak zaprogramowane, żeby zawsze mieć na celu "misję". Rytm wspólnoty nie może być taki sam jak we wcześniejszych etapach, kiedy to jej członkowie byli formowani (z ludzkiego, zawodowego i chrześcijańskiego punktu widzenia). Na tym etapie niezbędna jest wyobraźnia i elastyczność.


 

II.B CECHY CHARAKTERYSTYCZNE DLA WSPÓLNOTY WŻCH


 

II.B.1 WSPÓLNOTA ŻYCIIA


134. 

"Aby przygotować naszych członków do bardziej skutecznego świadectwa oraz zaangażowania apostolskiego, szczególnie w środowiskach życia codziennego, gromadzimy we wspólnocie osoby, które odczuwają pragnienie integracji wszystkich wymiarów swego życia z pełnią wiary chrześcijańskiej, zgodnie z naszym charyzmatem."112


135. 

Powołanie ma charakter wspólnotowy. Przeżywane jest przy wsparciu wspólnoty. Zaangażowanie jednostki we Wspólnotę Światową jest wyrażone poprzez konkretną wspólnotę podstawową, dowolnie wybraną113, w której skład wchodzi maksymalnie dwanaście osób, ogólnie z podobnych środowisk.114 Każdy członek takiej wspólnoty przyjaciół w Panu jest powołany, by towarzyszyć jej członkom w rozeznawaniu ich osobistych powołań i żyć jako współpracownik w misji Chrystusa.115 Można powiedzieć, że wspólnota jest szczególnym sposobem, w jaki WŻCH wdraża Duchowość IIgnacjąńską i posługę apostolską w życiu swoich członków.116


136. 

WŻCH jest "wspólnym zgromadzeniem w Chrystusie, komórką w Jego mistycznym ciele", która oparta jest na wierze i wspólnym powołaniu, bardziej niż na naturalnym pokrewieństwie. "Jednoczy nas wspólne przymierze, ten sam sposób życia i szczególna miłość do Maryi, jako naszej Matki."117


137. 

Sama wspólnota, na tyle, na ile jedność pomiędzy członkami i innymi osobami jest wyrażona przez grupę, daje świadectwo Dobrej Nowiny o Chrystusie przed światem.


138. 

Z pewnymi wyjątkami, członkowie grupy nie dzielą wspólnie dóbr, ani nie żyją pod jednym dachem. WŻCH jest jednak wspólnotą życia i jako taka jest "jednością w miłości i działaniu"118, ponieważ jej członkowie:
— podążają za tym samym szczególnym powołaniem w Kościele, konsekwentnie dostosowując do tego swoją drogę życia,119
— dzielą się problemami, aspiracjami, planami i różnymi aspektami swego życia i pomagają sobie nawzajem w ten sposób, by w pełni przeżyć swoją wiarę Chrześcijańską,120
— pomagają sobie nawzajem w duchowych i materialnych potrzebach; w duchu solidarności,
— podejmują wspólną misję pomimo różnego pochodzenia społecznego, wieku, charakteru czy zadań.121


139. 

Proces formacji WŻCH pociąga za sobą wzajemną pomoc członków wspólnoty zmierzającą w kierunku apostolskiego i duchowego wzrostu, poprzez usiłowanie integracji wiary i życia. Wspólnota jest miejscem, gdzie dokonuje się rozwój życia zrodzonego pod wpływem Ćwiczeń Duchowych tak, że członkowie wspólnoty będą lepiej przygotowani do apostolskiego świadczenia i posługi.


140. 

Wspólnota WŻCH wspiera ludzki, duchowy i apostolski rozwój każdego ze swych członków, szczególnie poprzez:
— działania apostolskie realizowane przez wspólnotę podstawową i jej zaangażowanie we wspólną misję,
— świadectwo życia jej członków, szczególnie dorosłych,
— działania (zajęcia) formacyjne takie jak: wspólna modlitwa, ogólny rachunek sumienia, rozeznawanie wspólnotowe i praca zespołowa,
— życie grupy i pracę zespołową pomagającą utrzymać postawy wewnętrznej wolności i otwartości na innych, zdolności, do tego, by rozumieć i przebaczać, zdolności do wyrzekania się swoich własnych pragnień i wrażliwości na potrzeby innych oraz gotowości, by na nie odpowiadać,
— służbę na rzecz lokalnej, regionalnej, narodowej i światowej wspólnoty.


141. 

Najbardziej konkretnym wyrazem wspólnotowego życia są spotkania, które powinny odbywać się co tydzień lub co dwa tygodnie. Regularność jest niezbędna dla prawdziwego wzrostu w grupie.124 W czasie tych spotkań mają miejsce ważne elementy formacji i działań WŻCH, odpowiednie dla wspólnoty, która żyje misją i która jest zaangażowana w posługę apostolską. Więzy grupowe są umacniane poprzez lepsze poznanie siebie nawzajem i poprzez wzajemne gesty miłości i służby.


142. 

Życie WŻCH skoncentrowane jest na Eucharystii. To właśnie dlatego, wszyscy członkowie wspólnoty uczestniczą cyklicznie we wspólnym świętowaniu Eucharystii125, wyrażając przez sakrament tę intymną łączność, która oparta jest na Chrystusie i Kościele.


 

II.B.2 WSPÓLNOTA W MIISJII


143. 

Życie w misji jest szczególną drogą dla WŻCH. Wszystko, czym wspólnota jest i co robi nabiera sensu poprzez misję samego Kościoła.126 WŻCH jest wspólnotą w misji, czyli wspólnotą apostolską.


 

II.B.2.1 Misja zawsze wspólnotowa


144. 

Nawet jeżeli posługa apostolska jest świadczona indywidualnie, służba zawsze stanowi część misji otrzymanej w WŻCH. Misja ma zawsze charakter wspólnotowy.


145. 

To właśnie bycie posłanym przez Kościół nadaje sens misyjny apostolskim zadaniom i humanitarnej służbie członków WŻCH. Wspólnota Światowa, włączona w życie i misję Kościoła, jest podstawowym pośrednikiem naszej misji. Otrzymujemy tę misję w naszej lokalnej i narodowej wspólnocie.


146. 

Ponadto, misja jest misją wspólną, gdyż jest owocem wspólnotowego rozeznania na poziomie lokalnym, narodowym lub światowym. Dzięki wspólnocie, osobiste rozeznanie jest uzupełniane rozeznaniem wspólnotowym.


147. 

Mała grupa lub wspólnota lokalna jest niezbędna do naszego rozeznania misji. Ta grupa nie zawsze jest miejscem, gdzie podejmowane są wszystkie inicjatywy i nie koniecznie rozporządza środkami na wspieranie niektórych apostolskich działań. Na poziomie Światowej lub Narodowej Wspólnoty, potrzebne są takie struktury, jak Zgromadzenie Ogólne czy Rady Wykonawcze, dla podejmowania przez WŻCH bardziej powszechnych apostolskich priorytetów oraz konkretnych planów działania i współpracy.


 

II.B.2.2 Apostolskie rozeznanie wspólnotowe


148. 

Apostolskie wspólnotowe rozeznanie jest drogą realizacji tego, co Sobór Watykański II określił rozpoznawaniem znaków czasu, składa się to z następujących etapów:
— wspólnota jest czujna i zdolna otworzyć się na innych, słyszeć ich najgłębsze pragnienia i rozpoznawać najpilniejsze potrzeby tak, by odkryć najbardziej naglące i powszechne zadania, które powinny zostać podjęte oraz zaproponować bardziej efektywne, radykalne i globalne rozwiązania tych problemów.
— wspólnota modli się o łaskę gotowości. W tej modlitwie, otrzymujemy owoc wspólnoty, która pragnie być czujna i otwarta na Ducha wzywającego nas do służby i posyłającego nas na misje. Ta osobista modlitwa jest dzielona wraz z grupą.
— wspólnota, która rozważa, posyła i potwierdza naszą misję, jest w stanie podejmować decyzje, dokonywać wyborów i przyjmować apostolskie zadania w które, w taki czy inny sposób, zaangażowani są wszyscy członkowie grupy.


 

II.B.3 WSPÓLNOTA ŚWIIATOWA


 

II.B.3.1 Powszechny charakter WŻCH


149. 

Wspólnotowy charakter WŻCH odzwierciedla napięcie, które znaleźć można pomiędzy tym co jest indywidualne, a tym co jest powszechne, pomiędzy wspólnotą lokalną, a wspólnotą światową. WŻCH to przede wszystkim dzielenie się życiem na poziomie lokalnym, choć posiada ona także swój wymiar powszechny.


150. 

Podążając za wspólnotowym rozeznaniem, które zaczęło się na Zgromadzeniu w Rzymie w 1979 roku i zakończyło w Providence w roku 1982, Światowa Federacja zdecydowała o przekształceniu się w jedną wspólnotę światową prowadzoną przez Zgromadzenie Ogólne, którego spotkania są szczególnymi momentami, kiedy to wspólnota rozeznaje misję WŻCH.


151. 

Na początku, grupa związana z O. Jean Leunis SJ, założyła Kongregację Mariańską. W miarę jak wzrastała liczba grup, zostali oni przyłączeni do głównej wspólnoty w Rzymie (1574 r.) zwanej "Prima Primaria". W 1953 roku, Mariańskie Kongregacje zostały połączone w Światową Federację.


152. 

W roku 1967 Zasady Ogólne zostały zatwierdzone, a odnowienie ducha wyrażone zostało poprzez zmianę nazwy na Światową Federację Wspólnot Życia Chrześcijańskiego. W roku 1982, Zgromadzenie Światowe w Providence zatwierdziło przekształcenie w jedną jedyną Wspólnotę Światową, żyjąca we wspólnotach lokalnych. Każdy członek WŻCH należy, przede wszystkim, do Wspólnoty Światowej poprzez swoją szczególną wspólnotę. "Dar z samych siebie wyraża się w osobistym włączeniu się we Wspólnotę Światową w dowolnie wybranej wspólnocie podstawowej."127


153. 

Stąd, powszechność WŻCH jest widoczna w naszej jednej wspólnocie światowej. Ten uniwersalny wymiar powinien być reprezentowany przez każdego członka i w każdej wspólnocie podstawowej, ponieważ jest to zakorzenione w naszej teologii i jest istotnym elementem naszej IIgnacjańskiej Duchowości.


 

II.B.3.2 Teologiczne korzenie powszechności WŻCH, Trójca, Jezus i świat


154. 

Zasady Ogólne mówią nam o Trzech Osobach Boskich, które widząc ludzkość rozdartą przez tak wiele grzechów, postanawiają poświęcić się całkowicie ludziom, aby wybawić ich od wszelkiego zła i zniewolenia.128 Ta zbawcza inicjatywa wyrażona została we Wcieleniu Syna i wzbudza - jak łaska - w członkach WŻCH pragnienie uczestnictwa w misji Jezusa Chrystusa.


155. 

Im głębiej żyjemy naszą wiarą w Jezusa, tym głębsze będzie nasze pragnienie łączności ze wszystkimi mężczyznami i kobietami, wykraczające poza małą wspólnotę po, to by dosięgnąć "wszystkich ludzi dobrej woli"129, tak jak Trójca uczyniła to w Chrystusie. Na Światowym Zgromadzeniu w Rzymie w 1979 roku zostało powiedziane:
— Jesteśmy powołani do zrozumienia najgłębszego znaczenia wspólnoty. Nasza wspólnota powołana jest do tego, by odzwierciedlać Boża rodzinę. Bóg jest wspólnotą.
— Członkowie WŻCH mają widzieć świat, do którego są posłani, na sposób Trójcy, i wypełnić w swoim życiu zadanie, które Wieczny Król pragnie zrealizować w historii każdego.130


 

II.B.3.3 Wspólnota w służbie światu


156. 

"Odpowiedzialność za rozwój więzi wspólnotowych... rozszerza się na Narodową i Światową Wspólnotę Życia Chrześcijańskiego, na wspólnoty kościelne, w które jesteśmy włączeni (parafia, diecezja), na cały Kościół i na wszystkich ludzi dobrej woli."131


157. 

W czasie Światowego Zgromadzenia w Rzymie w 1979 r., dokonano wspólnotowego rozeznania, które doprowadziło do decyzji przekształcenia Światowej Federacji Wspólnot Życia Chrześcijańskiego w jedną Wspólnotę Światową. Główne powody, które doprowadziły do takiego wyboru, były następujące:
— zaangażowanie i wrażliwość na potrzeby całej ludzkości.132
— otwartość na ludzi z innych krajów i kultur.133
— potrzeba jedności wizji i działania w obliczu problemów świata.134
— bycie gotowym na to, co jest najbardziej naglące i najbardziej powszechne. Jako członkowie WŻCH jesteśmy przeznaczeni do niczego, ale gotowi na wszystko. Podczas, gdy inne stowarzyszenia w Kościele podejmują szczególne apostolskie zadania, WŻCH pozostaje, by służyć, odpowiadając na wszystkie potrzeby Kościoła i świata, jakiekolwiek one są.135
— wzajemne ubogacanie się wspólnot.136


 

II.B.4 WSPÓLNOTA EKLEZJALNA


 

II.B.4.1 Podstawy eklezjalnego charakteru WŻCH


158. 

WŻCH narodziła się i wzrasta w Kościele i z Kościoła bierze swoją tożsamość i powszechność. Ta żywa relacja z Kościołem oparta jest na jedności z samym Chrystusem. Jedność z Chrystusem prowadzi do jedności z Kościołem, w którym Chrystus tu i teraz kontynuuje swoją misję zbawienia.137


159. 

WŻCH, na każdym poziomie, służy ludowi Bożemu. Przez samo swoje istnienie w Kościele, WŻCH przyczynia się do promowania:
— Kościoła, w którym człowiek znajduje komunię w różnorodności charyzmatów i posług, a także wspólną odpowiedzialność za wypełnianie misji Chrystusa;
— Kościoła, który sam w sobie nie stanowi końca, ale "otrzymuje misję by ogłaszać i utwierdzać pośród całego ludu Panowanie Chrystusa i Boga. Staje się on tu na ziemi zadatkiem tego Królestwa."138


 

II.B.4.2 Relacja WŻCH z Kościołem


160. 

a. Wierność przesłaniu Chrystusa.
WŻCH pragnie pogłębiać swoje rozumienie Ewangelii poprzez życie wiarą, która została nam przekazana przez apostołów, zinterpretowana i chroniona przez Kościół i strzeżona przez jej magisterium.


161. 

b. Udział w życiu Kościoła:
WŻCH nie istnieje w odizolowaniu od reszty Chrześcijańskiej wspólnoty (parafii, diecezji, Kościoła narodowego i powszechnego). Przeciwnie, jest integralną częścią tej wspólnoty i to znajduje swój wyraz:
— w życiu liturgicznym i sakramentalnym, które skoncentrowane na Eucharystii, jest "konkretnym doświadczeniem jedności w miłości i działaniu."139
— w codziennym życiu Kościoła, poprzez uczestniczenie w działalności Kościoła i efektywne, pełne miłości identyfikowanie się z jego potrzebami i problemami oraz wspieranie jego rozwoju.


162. 

c. Współpraca z misją Kościoła.
Otrzymawszy swoją misję w Kościele i od Kościoła, WŻCH, zgodnie ze swoimi dyrektywami i pasterskimi priorytetami, ofiarowuje ludowi Bożemu i jego pasterzom dar swojej apostolskiej posługi oraz swój bogaty i oryginalny charyzmat w duchu rozeznania i wspólnej odpowiedzialności.


163. 

d. Solidarność.
WŻCH pragnie, w duchu wspólnoty, być szczególnie otwartą na ludzi ubogich, z marginesu, wyrzutków społecznych, mówiąc krótko, na tych, którzy w Kościele i w świecie potrzebują w sposób szczególny pomocy i środków utrzymania: WŻCH jest gotowa dzielić się z nimi tym, co ma i wcielać tę postawę w swój sposób życia.

 




 

III Przymierze z WŻCH


 

PRZYMIERZE W ZASADACH I NORMACH OGÓLNYCH.


164. 

"Przynależność do Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego zakłada osobiste powołanie. Kandydat, w czasie określonym przez Normy Ogólne jest wprowadzany w styl życia WŻCH. Czas ten pozwala kandydatowi i wspólnocie rozeznać jego powołanie do WŻCH. Wraz z podjęciem decyzji, potwierdzonej przez wspólnotę, podejmuje on Czasowe Przymierze i z pomocą wspólnoty rozwija życie zgodne z celem i duchem WŻCH. Po upływie odpowiedniego czasu, określonego w Normach Ogólnych, następuje podjęcie Przymierza na Stałe."140


165. 

"Niezależnie od sposobu przyjęcia do WŻCH, Wspólnota zobowiązana jest wprowadzić nowe osoby w nasz styl życia i pomóc im w odczytaniu, czy istnieją w nich możliwości i wezwanie do jego podjęcia oraz gotowość do identyfikowania się z całą Wspólnotą Życia Chrześcijańskiego. Po pewnym okresie uczestnictwa, zwykle nie dłuższym niż cztery lata i nie krótszym niż jeden rok, podejmują oni Czasowe Przymierze. Aby decyzja o jego podjęciu była dojrzała, konieczne jest odprawienie w tym okresie Ćwiczeń Duchowych."141


166. 

"Przymierze Czasowe trwa do chwili podjęcia przez uczestnika, po rozeznaniu, decyzji o włączeniu się na stałe w WŻCH, chyba że sam zdecyduje się wycofać ze wspólnoty lub zostanie przez nią wykluczony. Okres pomiędzy złożeniem Czasowego i Stałego Przymierza zazwyczaj nie powinien trwać dłużej niż osiem lat i nie krócej niż dwa."142


167. 

"Podjęcie Przymierza na Stałe dokonuje się po odprawieniu pełnych Ćwiczeń Duchowych udzielanych w jednej z wielu form (w ciągu życia, miesięczne w odosobnieniu oraz odprawiane przez kilka lat).143


 

III.A POWODY ZAWIERANIA PRZYMIERZA


 

Jest wiele powodów zawierania przymierza, najważniejsze z nich to:


168. 

1 - Fundamentalna Teologia Trynitarna. Przymierze w WŻCH ma swoje korzenie w Bogu. Zasada i Fundament naszego przymierza opiera się na tym, że Bóg ustanawia trwałe przymierze ze Swoim ludem. Pan pierwszy podejmuje to przymierze w stały i widoczny sposób. Bóg przez całą historię był nieustannie wierny swemu przymierzu, co poświadczył swymi uwalniającymi czynami. Ale to właśnie we Wcieleniu pokazuje nam "bez cienia wątpliwości" największy i nieodwołalny znak jego przymierza.144


169. 

2 - Podstawa antropologiczna: Ludzie nie są czystego ducha i potrzebują wyrazić swoje najgłębsze doświadczenia za pomocą zmysłów. Nasz relacja z tajemnicą Boga jest najlepiej wyrażona w widzialnych, sakramentalnych znakach. Jesteśmy, równocześnie, częścią czasów, w których żyjemy, tak wiec nasze duchowe i apostolskie doświadczenia są przez nas przeżywane właśnie w tych czasach. Dlatego, Czasowe i Stałe Przymierze jest postrzegane przez zmysły. Stałe Przymierze oznacza, że w granicach czasu, określamy naszą odpowiedź stosownie do wiernej miłości Boga i pełni tajemnicy Chrystusa, który pojednał wszystko ze sobą.145


170. 

3 - Podstawa wspólnotowa - Kościół.. Nie żyjemy naszym powołaniem czy misją jako odosobnione jednostki. Żyjemy nimi we wspólnocie i przed tą wspólnotą przyjaciół i towarzyszy w Panu ogłaszamy, że jesteśmy w Kościele i z Kościołem. Wspólnota ma prawo, by patrzeć, słuchać, odczuwać i doceniać nasze zaangażowanie. To pomaga nam żyć zgodnie ze sposobem życia, do którego się zobowiązaliśmy.146


171. 

Stąd, nasze przymierze ma w wolności przedstawić nas przed Panem i Jego ludem, i być widzialnym znakiem tego, co przeżyliśmy i dostrzegliśmy w naszych sercach. Jest to gest w pewien sposób podobny do małżeńskich zaręczyn. Ogłaszając przed Bogiem i naszymi towarzyszami to, że poświęciliśmy siebie duchowości, drodze życia i misji, potwierdzamy przed nimi nasze rozeznanie i dar z samych siebie. Ogłaszamy publicznie, że Wspólnota Życia Chrześcijańskiego jest ciałem, w którym my żyjemy tym charyzmatem, którym Duch Pana nas obdarzył.


 

B. PRZYMIERZE CZASOWE


 

III.B.1 PROCES WIODĄCY DO CZASOWEGO PRZYMIERZA


172. 

Lektura Zasad Ogólnych i Norm Ogólnych pokazuje, że istnienie Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego wywodzi się z powoływania przez Pana każdego członka indywidualnie i że to powołanie jest apostolskim i powszechnym powołaniem przeżywanym w Kościele i we wspólnocie lokalnej.


173. 

Akcent położony na powołanie może, lepiej niż cokolwiek innego, zainspirować pierwsze kroki w WŻCH. Nowych członków "wspólnota zobowiązana jest wprowadzić w styl życia WŻCH i pomóc im w odczytaniu, czy istnieją w nich możliwości i wezwanie do jego podjęcia." 147


174. 

Powołanie postrzegane jest na początku jako mglista i rozproszona tęsknota, która, mimo wszystko, jest wystarczająco silna, by zachęcić daną osobę do nawiązania kontaktu z WŻCH. Kiedy osoba ta po raz pierwszy staje się członkiem wspólnoty, zapoznaje się ze stylem życia i wzrostem w WŻCH.148 Wprowadzanie w styl życia dokonuje się stopniowo, jako część procesu formacyjnego, w czasie którego duchowe kierownictwo149 odgrywa ważną rolę.


175. 

Na etapie wzrostu, osoba musi podjąć pewne decyzje: uczestniczyć w dniach skupienia, być we wspólnocie lokalnej, uczęszczać regularnie na spotkania grupy, spotykać się z kierownikiem duchowym, brać udział w działaniach apostolskich, podjąć Ćwiczenia Duchowe lub krótsze cztero- lub ośmiodniowe rekolekcje, itp. Podejmując te decyzje, kandydat stopniowo angażuje się w styl życia WŻCH. Na swojej drodze doświadczy on różnych emocji, które pozwolą mu odkryć czy to jest właściwa droga pogłębiania jego więzi z Bogiem. Wspólnota, ze swej strony, pomaga danej osobie pogłębiać postawę rozeznawania, zachęcając ją do dalszych kroków w kierunku wzrostu i przymierza.


176. 

Nadchodzi szczególna chwila, w której osoba musi rozważyć na modlitwie czy droga, której się uczyła i którą była prowadzona przez jakiś czas (1-4 lat zgodnie z NO 2) jest prawdziwym powołaniem i łaską od Boga. Ten moment rozeznania może nastąpić spontanicznie lub może być odpowiedzią na specjalne zaproszenie.


 

III.B.2 CEL I ZNACZENIE CZASOWEGO PRZYMIERZA


177. 

Przymierze Czasowe jest wyrażeniem pragnienia życia zgodnie ze sposobem życia WŻCH.150 To przymierze oznacza poszukiwanie powołania, do którego Pan powołuje daną osobę, a także do rozeznania tego powołania.


178. 

W przypadku osób, które mają już niezbędną gotowość (dyspozycję), rozeznawanie powołania odbywa się na dwóch poziomach:
— Wybór stanu życia przez tych, którzy jeszcze tego nie zrobili (życie zakonne, oczywiście, wyklucza Stałe Przymierze z WŻCH);
— Poprawa i reforma własnego stylu życia, dla tych którzy już podjęli decyzję odnośnie swojego stanu życia.151


179. 

Rozeznawanie powołania nie przesądza o ostatecznym powołaniu do WŻCH, ale pozostaje otwarte na jakikolwiek stan życia, do którego jesteśmy powołani zgodnie z wolą Bożą. Ten proces, przeżyty na sposób WŻCH, oznacza, że osoba należy już do wspólnoty, z którą związała się czasowym przymierzem, nawet jeżeli jej osobiste powołanie nie zostało jeszcze w sposób jasny określone.


180. 

Ważnym aspektem tego rozeznawania jest pytanie "czy chcę i pragnę" szukać i odnajdywać wolę Boga w swoim życiu i podążać za Jego wołaniem? To pociąga za sobą wciąż pogłębiające się doświadczenie Boga pielęgnowane przez Ćwiczenia Duchowe, z pomocą wspólnoty, dla większej służby. Dana osoba rozeznaje czy WŻCH jest tą drogą, na której Bóg pragnie ją widzieć i czy jest "otwarta, wolna i gotowa" wyruszyć w tę podróż z "dobrze rozważona decyzją" w kierunku apostolskiego stylu życia.


181. 

Etap odkrywania powołania otwarty jest na różne możliwości. Osoba żonata/zamężna, na przykład, może zadać sobie pytanie czy jest powołana do życia stylem życia WŻCH w swoim życiu małżeńskim. Młodzi ludzie zadadzą sobie pytanie do jakiego stylu życia (świeckiego, zakonnego, czy duchownego) są powołani. Spora liczba dorosłych i młodych ludzi poczuje się powołana do życia zgodnie ze stylem życia WŻCH. Inni odkrywają, że ich motywacja przyłączenia się była raczej towarzyska lub pozorna i przyznając, że nie pragną kontynuować dalej tej drogi, szukają innych dróg przynależności do Kościoła.


182. 

Dla tych młodych i dorosłych ludzi, którzy doszli do wniosku, że wspólnota odpowiada na ich najgłębsze aspiracje, etap ten przynosi odnowione zaangażowanie w drogę WŻCH.


183. 

Stąd, "Czasowe Przymierze", zawarte z i we wspólnocie oraz przez nią przyjęte, jest wyrazem postanowienia danej osoby, by szukać woli Bożej angażując metody Ignacjańskie, a także propozycję wspólnoty dotyczącą własnego ignacjańskiego procesu formacji.


184. 

Ważne jest by "Czasowe Przymierze" nie zostało zredukowane do zestawu obowiązków, ale winno być raczej naszą pełną miłości odpowiedzią "w duchu Ewangelii i zgodnie z wewnętrznym prawem miłości"153 do Boga, który pierwszy nas umiłował.


185. 

Ćwiczenia Duchowe św. Ignacego odgrywają kluczową rolę w rozeznawaniu powołania. Na tym etapie formacji, Czasowe Przymierze pielęgnuje w osobach właściwe usposobienie potrzebne do dobrego przeżycia Ćwiczeń, nie zapominając o ich apostolskim powołaniu.


 

III.B.3 DROGI DOJŚCIA DO CZASOWEGO PRZYMIERZA


186. 

Ważne jest, aby ci, którzy zawierają przymierze znaleźli sakramentalny wyraz (znak, który czyni to, co oznacza) swojego pragnienia szukania i odnajdywania woli Bożej, przy użyciu metod ignacjańskich i towarzyszeniu ze strony wspólnoty. Jednocześnie, wspólnota lokalna zobowiązuje się towarzyszyć im i zachęcać, proponując metody ignacjańskie. Ważne jest także, by uczynić wyraźne odniesienie do ich zaangażowania we Wspólnotę Światową, ciało apostolskie w Kościele.


187. 

Przymierze Czasowe może zostać wdrożone na różne sposoby. Pierwszy z nich to roczne spotkania dla tych, którzy byli w WŻCH przez kilka lat. Na tych spotkaniach mogliby oni zostać zaproszeni do rozmyślania nad ważnością Czasowego Przymierza. W ten sposób rozeznanie zostanie niejako wywołane i ci, którzy chcą złożyć swoje Przymierze Czasowe mogą wybrać najlepszy sposób jego wyrażenia (okazja, forma i formuła). Inny sposób, to ustalona każdego roku, jako Narodowa czy Regionalna tradycja, formuła i stały termin (np.: Światowy Dzień WŻCH, Święto Niepokalanego Poczęcia, Pięćdziesiątnica), w którym ci, którzy pragną, wyrażą swoje Czasowe Przymierze.


188. 

W dobrze pokierowanym procesie WŻCH, ten czas wyraźnego rozeznawania Czasowego Przymierza jest nieunikniony. Jeżeli tak nie jest, to mogą być tego trzy powody: ? proces zatrzymuje się na pewnym etapie i zaczyna się powtarzać; ? przymierze nie jest właściwie rozumiane, ma niewłaściwe znaczenie lub konotację; ? trudności rodzą się ze sposobu, w jaki przymierze jest wyrażane i celebrowane.


189. 

Naszym wyzwaniem na dzisiaj jest znalezienie widocznych, eklezjalnych znaków tego czym próbujemy żyć i w co wierzyć, które to znaki wyrażają teologiczny i duchowy punkt widzenia zgodny z naszą formacją.


 

III.C STAŁE PRZYMIERZE


190. 

Stałe Przymierze, w procesie powoływania członka WŻCH, odpowiada etapowi pełnego apostolskiego życia: kiedy osobiste powołanie jest przeżywane jako misja apostolska. Rozwijanie i wyrażanie wszystkich powołań jest misją. Osoby, które składają Stałe Przymierze to ci członkowie wspólnoty, którzy zakończyli już swój proces rozeznawania, ofiarowali siebie i przyjęli styl życia WŻCH.


191. 

Przymierze Czasowe w WŻCH jest związane z procesem formacyjnym i odpowiada wołaniu Wiecznego Króla i "dokonaniu wyboru". Stałe Przymierze wypływa ze sposobu życia WŻCH i jest w zgodzie z ufnym poddaniem się Kontemplacji Pomocnej do Uzyskania Miłości. Przymierze wyrazić można słowami "Zabierz, Panie, i przyjmij..." jako odpowiedź na przymierze Boga, który 1) dał mi wiele; 2) zamieszkuje we mnie, dając mi istnienie i rozumienie; 3) działa i pracuje dla mnie; 4) daje mi patrzeć jak wszystkie dobra i dary zstępują z góry... jak od słońca wychodzą promienie, jak ze źródła - wody, tak od Boga pochodzi moc, dobroć, sprawiedliwość, miłosierdzie i pragnienie potrzebne do tego, by żyć przymierzem.154


192. 

Przymierze Stałe jest kulminacją naszego powołaniowego rozeznawania, w której wyrażamy nasze pragnienie odkrywania Bożej woli i wypełniania jej w naszym apostolskim życiu, w odpowiedzi na nasze szczególne powołanie i naszą gotowość bycia posłanymi na misje.155


 

III.C.1 STAŁE PRZYMIERZE


193. 

Zamiast postrzegać stałe Przymierze jako ryzykowną decyzję, która ogranicza naszą przyszłą wolność, ważne jest, by zauważyć, że to wewnętrzna wolność jest podstawą tej decyzji i jednym z jej owoców. Prawdziwa wolność istnieje wtedy, gdy ludzie są w stanie pokierować swoim życiem zgodnie ze swoimi najgłębszymi pragnieniami. Stąd, są oni wolni o tyle, o ile są w stanie żyć według tych głębokich pragnień, które Duch Pański obudził w ich sercach.


194. 

Nasze wolne czyny nie są oparte tylko na mocy naszej woli, ale są czynami aktami wiary i nadziei. Ta radykalna jakość naszego przymierza nie jest tak bardzo oparta na naszych możliwościach, jak na "wolności, ku której wyswobodził nas Chrystus i w której mamy trwać." 156


195. 

Dlatego też, kiedy członkowie WŻCH dochodzą do wniosku, że ogłaszanie Chrystusa i Jego Dobrej Nowiny światu, który ich otacza jest tym, czego "chcą i pragną, i taka jest ich dobrze rozważona decyzja"157, wiedzą oni, że Bóg skieruje ich kroki w długą podróż. Wolność, by poświęcić siebie nie oznacza jedynie gotowości dokonywania wyborów. Oznacza dokładnie dawanie siebie, poddawanie się Bogu i całkowite Jemu zaufanie.


196. 

To właśnie w tym duchu modli się Ignacy: "Zabierz, Panie, i przyjmij całą wolność moją, pamięć moją i rozum, i wolę mą całą, cokolwiek mam i posiadam. Ty mi to wszystko dałeś - Tobie to, Panie, oddaję. Twoje jest wszystko. Rozporządzaj tym w pełni wedle swojej woli. Daj mi jedynie miłość twą i łaskę, albowiem to mi wystarcza."158 Nasza wolność pochodzi z Bożej miłości i jest Jemu ofiarowywana. Bóg pierwszy nas umiłował i pierwszy oddał samego Siebie dla nas.


 

III.C.2 PUBLICZNY CHARAKTER PRZYMIERZA


197. 

Składając świadectwo przed WŻCH, zawierający przymierze proszą Pana o łaskę, by mogli dać hojną odpowiedź na Jego wierność. Poprzez uczynienie tego na forum wspólnoty, proszą o pomoc: aby wspólnota towarzyszyła im w ich podróży. Zewnętrzny wyraz tej wewnętrznej ofiary w pewien sposób nadaje temu sakramentalny charakter.


198. 

Dla reszty wspólnoty, publiczne celebrowanie przymierza rodzi pewien sakramentalny wymiar. Jest to widzialny znak Ducha pracującego w każdym członku, prowadząc go do większego zaangażowania w jego misję. Jest to także znak budujący i umacniający wspólnotę w naśladowaniu Jezusa Chrystusa, posłanego przez Ojca. W duchu wiary, publiczne przymierze członka wspólnoty jest zaproszeniem do "odłożenia wszelkiego ciężaru i wytrwania" w służbie Temu, który powołał nas do wspólnoty, cały czas "patrząc na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala." 159


199. 

To jest czas na potwierdzenie naszego Wyboru, by zapewnić silne zaangażowanie w misję i posługę.160 Ćwiczenia Duchowe powinny odgrywać kluczową rolę w procesie życia misją, pomagając nam naśladować, w coraz doskonalszy sposób, ubogiego i pokornego Chrystusa.161


200. 

Na tym etapie formacja powinna być postrzegana jako "formacja ciągła" tak, żebyśmy zawsze byli "w dobrej apostolskiej formie" i przez to zawsze gotowi, by dać najbardziej odpowiednią odpowiedź na pytanie: Co mam zrobić dla Chrystusa?

 


 Przypisy:

1. W języku angielskim: Włochy, sierpień 1995, Filipiny, kwiecień1997, Australia, lipiec 1997.
W języku hiszpańskim: Argentyna, październik 1995; Peru, styczeń 1996; Hiszpania, kwiecień i listopad 1996; Meksyk, październik 1996; Republika Dominikany, maj 1998.
W języku francuskim: Zair, lipiec 1995; Egipt, styczeń 1996; Kamerun, sierpień 1996; Wybrzeże Kości Słoniowej, sierpień 1996.

2. Światowa Rada Wykonawcza WŻCH z Sekretariatem w Rzymie

3. Odnośnie paradygmatu ignacjańskiego polecamy przeczytanie "Pedagogika ignacjańska - podejście praktyczne", dokument przygotowany w 1993 r. przez Międzynarodową Komisję dla Apostolatu Edukacyjnego Towarzystwa Jezusowego, ICAJE.

4. Wśród dokumentów zawartych w dodatkach możesz rozważyć te, które odnoszą się do historii i pochodzenia WŻCH.

5. Dokument "Współpraca ze świeckimi w misji", z 34 Kongregacji Towarzystwa Jezusowego jest zawarty w dodatkach.

Przypisy:

6. "Zasady Ogólne Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego" przyjęte przez Światowe Zgromadzenie w Guadalajara '90, potwierdzone przez Stolicę Apostolską w grudniu tego samego roku. Cytat pochodzi ze sparafrazowanej wersji używanej w Anglii i Walii i innych anglojęzycznych krajach.

7. "W Nim [w Chrystusie] bowiem wybrał nas przed założeniem świata (...). Z miłości przeznaczył nas dla siebie jako przybranych synów przez Jezusa Chrystusa" (Ef 1, 4-5)

8. Mt 5, 3-12

9. "...przez poznanie Jego [Chrystusa]: zarówno mocy Jego zmartwychwstania, jak i udziału w Jego cierpieniach - w nadziei, że upodabniając się do Jego śmierci, dojdę jakoś do pełnego powstania z martwych." (Flp 3, 10-11)

10. "...nazwałem was przyjaciółmi, albowiem oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem od Ojca. Nie wyście mnie wybrali, ale ja was wybrałem..." (J 15, 15-16)

11. "Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam" (J 20, 21)

12. Łk 4, 14-21

13. "I ustanowił Dwunastu, aby Mu towarzyszyli, by mógł wysyłać ich na głoszenie nauki..." (Mk 3,14)

14. "Nasze powołanie wzywa nas do życia tą duchowością, która otwiera nas i czyni nas gotowymi do robienia wszystkiego, czego pragnie Bóg w każdej konkretnej sytuacji naszego codziennego życia" (Zasady Ogólne 5)

15. List do Filipian 2, 7

16. Zasady Ogólne (ZO) 4

17. Ćwiczenia Duchowe (ĆD) 97, 104, itp.

18. Zasady Ogólne 4

19. Zasady Ogólne 6

20. Ignacjańskie dziedzictwo można porównać do wspaniałego drzewa zasadzonego w ogrodzie Kościoła. Głównym konarem jest niewątpliwie Towarzystwo Jezusowe, ale droga ignacjańska nie jest synonimem słowa Jezuici. Z duchowości Ćwiczeń korzystają także inne zakonne i świeckie grupy, z których każda we właściwy sobie sposób wyraża tę lub inną cechę ignacjańskiego charyzmatu. Właśnie wśród tych grup specjalne miejsce należy się Kongregacjom Mariańskim, które były poprzedniczkami WŻCH.

21. Ten wymiar powołania WŻCH jest szczegółowo opisany w części (nr 125-163)

22. Zasady Ogólne 4

23. Zasady Ogólne 4

24. Zasady Ogólne 4. W 1946 r. Papież Pius XII powiedział: "Wierni, a dokładnie świeccy wierni, znajdują się na linii frontu życia Kościoła, dla nich Kościół jest podstawą ożywienia życia społeczeństwa. Dlatego też, oni, w szczególności, powinni mieć do końca jasną świadomość nie tylko przynależności do Kościoła, ale także świadomość bycia Kościołem" (AAS 38, 1946, str.149)

Sobór Watykański Drugi podejmuje ten temat w sposób następujący: " Świecki charakter jest właściwy i w sposób szczególny przynależy świeckim... Jednak świeccy, przez swoje powołanie, szukają Królestwa Bożego przez angażowanie się w sprawy doczesne i porządkowanie ich zgodnie z planem Bożym. Oni żyją w świecie, to znaczy, są zaangażowanie w każde świeckie zajęcie czy zawód. Żyją w zwykłych warunkach rodzinnych i społecznych, z których utkana jest pajęczyna ich życia. Bóg powołuje ich w tych miejscach, by przez doskonalenie wypełniania swych funkcji i prowadzenia przez ducha ewangelii, mogli pracować dla uświęcania świata na zasadzie zaczynu. W ten sposób mogą ogłaszać innym Chrystusa, szczególnie przez świadectwo życia lśniącego wiarą, nadzieją i miłosierdziem. Świeccy zaangażowani są we wszelkiego rodzaju sprawy doczesne. Stąd, ich specjalne zadanie - oświecać i organizować te sprawy w taki sposób, by mogły być zawsze zaczęte, rozwinięte i utrzymane według woli Chrystusa, na chwałę Stwórcy i Odkupiciela."(LG 31)

Natomiast papież Jan Paweł II napisał: "Świat staje się miejscem i środkiem dla świeckich wiernych, w którym i przez który mogą wypełniać swoje Chrześcijańskie powołanie, ponieważ świat sam w sobie jest przeznaczony do tego by wychwalać Boga Ojca w Chrystusie. Sobór jest w stanie wskazać właściwy i szczególny sens Bożego powołania, skierowanego do świeckich wiernych. Nie są oni powołani do tego, by porzucać pozycję, jaką mają w świecie... przeciwnie, [chrzest] powierza im powołanie, które dokładnie dotyczy ich sytuacji w świecie... Stąd, dla wiernych świeckich, obecność i działanie w świecie nie jest tylko antropologiczną i socjologiczną rzeczywistością, ale także, w szczególny sposób, rzeczywistością teologiczną i eklezjalną." (Christifideles Laici 15)

25. ĆD 1-20.

26. ĆD 233.

27. Pragnienia są bardzo ważne dla Św. Ignacego. Dla niego bycie człowiekiem oznacza zdolność posiadania pragnień. Dla Ignacego, zdolność danej osoby do wzrastania w świętości i przynoszenia owocu apostolskiej pracy zależy od siły jej pragnienia.. Dla św. Ignacego pragnienie stanowi siłę napędową życia, które uzdalnia osobę do tego by pragnąć, marzyć, działać i kochać. Człowiek jest kimś, kto posiada pragnienie sprawiedliwości, pokoju i miłości: pragnienie Boga. Im bardziej człowiek pielęgnuje swoją wewnętrzna zdolność do posiadania pragnień, ty, bardziej jest on przygotowany do bycia napełnionym przez Boga. Stąd, dla św. Ignacego, ci, którzy posiadają silne pragnienia, chociażby wciąż byli grzesznikami, są odpowiednimi osobami do podjęcia Ćwiczeń. Dla Ignacego, duchowe życie nie polega na przestrzeganiu zasad i wskazówek, ale na posiadaniu pragnień, które Bóg może pielęgnować i wypełniać.

28. Konstytucje 102

29. Christifideles Laici 58.

30. Celem Ćwiczeń jest: "przezwyciężyć samego siebie i uporządkować swoje życie" (ĆD 21); "badać i poszukiwać w jakim rodzaju i w jakim stanie życia Boski Majestat pragnie, aby Mu służyć" (ĆD 135); są one szkołą uczącą nas słuchać wołania Bożego i pomagającą na nie odpowiedzieć, czyniącą nas coraz bardziej gotowymi do ciągłego słuchania Bożego głosu, przekształcającą nasze całe życie na wspaniałomyślną odpowiedź dla Pana, który nas powołuje i posyła. Ćwiczenia przygotowują nas do życia związanego z powołaniem i odpowiadaniem na nie.

31. Zasady Ogólne 5

32. ĆD 1.

33. 16 listopad 1536 r.

34. Rdz 1, 26-30

35. ĆD 23.

36. ĆD 43.

37. ĆD 233-234.

38. ĆD 53. Pierwszy tydzień Ćwiczeń jest zwykle nazywany "tygodniem grzechu". Było by właściwiej nazwać go "tygodniem miłosierdzia". W rzeczywistości, pierwszy tydzień jest skoncentrowany na doświadczeniu Boga jako Zbawiciela i Odkupiciela, i spojrzeniu na siebie jako na kogoś, kto zgrzeszył i zostało mu przebaczone. To objawienie przychodzi w osobie ukrzyżowanego Chrystusa (ĆD 53). Stojąc przed Nim, Ignacy uczy nas zadawać pytania: Co zrobiłem? Co robię? Co będę robił dla Chrystusa? Dla tych, którzy byli zagubieni i zamknięci w ciemnej otchłani jaźni, zbawienie jest drogą wyjścia poza swojego ja, podrożą w kierunku innych. Grzech, w którym się zagubiliśmy, do którego byliśmy przykuci, teraz rozbrzmiewa jako ofiara wolności i zbawienia, wołanie Wiecznego Króla. Odpowiedź na to, przepełniona nie tylko oceną i rozsądkiem, ale całkowitym oddaniem, jest drogą do stawania się wolnym.

39. ĆD 95.

40. ĆD 104.

41. ĆD 139.

42. 1 Kor 15, 28

43. Zasady Ogólne 4.

44. ĆD 135

45. ĆD 176.

46. ĆD 135-168; 169-189.

47. ĆD 15.

48. ĆD 189.

49. Dwa Sztandary (ĆD 136-148)

50. Trzy pary ludzi (ĆD 149-157)

51. ĆD 165.

52. ĆD 166.

53. ĆD 167.

54. ĆD 176.

55. "wewnętrzne odczuwanie i smakowanie rzeczy" (ĆD 2).

56. Duchowe przewodnictwo zakłada przede wszystkim obustronne zaufanie, które przejawia się w otwartości serca na duchowego przewodnika i wymaga całkowitej dyskrecji. Ważne jest, aby przewodnik odniósł się dokładnie do Adnotacji (ĆD 1-20), by zaznajomić się z procesem duchowego wzrostu i wymaganiami apostolskiego powołania. Istotne jest, by promowane były: sprawiedliwość i dialog międzykulturowy, jako istotne wymiary ewangelizacji, złączone z osobistym życiem.

57. Punktem wyjścia dla misji jest relacja z Jezusem. Jezus jest obecny, nie tylko w naszych własnych sercach, ale także w Swoim Ciele, którego komórką jest nasza lokalna grupa WŻCH. Ponadto, On jest obecny w tych, do których jesteśmy posłani - rodzina, przyjaciele, miejsce pracy, szersze grono wspólnoty, szczególnie ci, znajdujący się w potrzebie. Co za tym idzie, misja urzeczywistnia się i dodaje nam energii, gdy trzykrotna obecność Jezusa wzmacnia się i oddziałuje na siebie - Jezus obecny w naszych sercach, Jezus obecny w grupie WŻCH, Jezus obecny w tych, do których jesteśmy posłani.

58. "z nieba zstąpiłem nie po to by pełnić swoją wolę, ale wolę Tego, który mnie posłał..." (J 6, 38; J 4, 34; 5, 30; 9, 4-5, 14, 24)

59. "A Ten, który mnie posłał, jest ze mną..."(J 8, 29; 3, 35; 17, 7-8; 5, 19)

60. "Podobnie jak Ojciec ma życie w sobie, tak również dał Synowi: mieć życie w sobie samym" (J 5,26)

61. "Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja żyję przez Ojca, tak i Ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie" (J 6, 57)

62. J 10, 30, 38; 11,41-42; 13,1-3; 13,9; 14,20; 16,28

63. "...aby miłość, którą Ty Mnie umiłowałeś, w nich była I Ja w nich" (J 17, 21, 24, 26)

64. "Ja jestem drogą, prawdą i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze mnie" (J 14, 6)

65. Lumen Gentium 9

66. LG 1

67. J 17, 7

68. Charyzmat świeckich stowarzyszeń wyraża się poprzez bycie posłanym na misję w drodze wspólnotowego rozeznawania i poprzez konkretne formy działania. Co się tyczy charyzmatu życia zakonnego, wyraża ono swoją misję poprzez rozeznanie związane ze ślubami posłuszeństwa. W obydwu przypadkach, zakłada się poszukiwanie woli Bożej i wypełnianie misji Kościoła.

69. "... potężny w czynie i słowie...ten, który miał wyzwolić Izraela" (Łk 24,19-21; Łk 4,24; Łk 7,16; 13,33; 24,19; Mk 1,22; 6,2; Mt 16,14; 21,11-14).

70. "Jezus udzielił im władzy nad duchami nieczystymi, aby je wypędzali i leczyli wszystkie choroby i wszelkie słabości. (Mt 10,1)

71. "Ojcze, uświęć ich w prawdzie. Słowo Twoje jest prawdą ... proszę i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć we Mnie" (J 17,17, 20; Mk 6,30)

72. Mt 10,40-42

73. Konsekracja (poświęcenie) oznacza, że Bóg bierze we władanie to, co jest przeznaczone dla określonej misji. W Starym Testamencie (ST) królowie byli poświęcani Bogu poprzez namaszczanie głowy oliwą.

74. "Wszechmogący Boże...Namaszczam Cię krzyżmem zbawienia, abyś włączona/y w lud Boży wytrwał/a w jedności z Chrystusem, kapłanem, prorokiem i królem na życie wieczne" (Rytuał chrztu, namaszczenie olejem świętym)

75. 2 Kor 1, 21-22.

76. Łk 4, 18-19; Iz 61, 1-2.

77. ChL 13.

78. Zasady Ogólne (ZO) 9.

79. Łk 2, 19 i 51.

80. Łk 1, 45

81. Taki jest sens Magnifikatu, który zbiera i podsumowuje oczekiwania wszystkich ubogich (Łk 1, 46-56). Zostało to zainspirowane przez pieśń Anny, młodej kobiety, która ufała jedynie działaniu Boga (1Sm 2, 1-10)

82. Łk 10, 21; Mt 11, 25-27; Mt 10, 4

83. ZO 8.

84. Mt 25, 31-46.

85. Konstytucje 287 (ZO 4 i 8)

86. Wszystkie misje prorockie przechodzą taki proces. Bóg niespodziewanie wkracza do życia i serca tego, którego pragnie posłać, by służył Jego ludziom (powołanie). Następnie, poprzez duspozycję serca i potrzeby innych, prorok znajdzie swoją misję i wypełni ją za pomocą określonych gestów i znaków.

87. Cytując Jana Pawła II z Apostolskiej Adhortacji Christifideles Laici wymieniamy kilka obszarów działania:

"Uświadamianie sobie i innym nienaruszalnej godności każdej osoby ludzkiej stanowi istotne, a poniekąd centralne i jednoczące zadanie tej posługi na rzecz rodziny ludzkiej, do sprawowania której Kościół, a w nim katolicy świeccy, są powołani... Chociaż z tytułu swojej misji i odpowiedzialności wszyscy ludzie są wezwani do tego, by uznając osobową godność każdej ludzkiej istoty, bronić jej prawa do życia, owo zadanie spoczywa w szczególny sposób na niektórych świeckich: rodzicach, wychowawcach, pracownikach służby zdrowia i osobach sprawujących władzę gospodarczą i polityczną." (ChL 37 i 38)

"Małżeństwo i rodzina stanowią pierwszą płaszczyznę społecznego zaangażowania katolików świeckich. Zadania w tej dziedzinie można w sposób właściwy wypełnić tylko wówczas, gdy jest się przekonanym o jedynej i niezastąpionej wartości rodziny dla rozwoju społeczeństwa." (ChL 40)

"Miłość okazywana i służąca osobie nigdy nie może być oderwana od sprawiedliwości: tak jedna, jak i druga - każda na swój sposób - wymagają pełnego i rzeczywistego uznania praw osoby, której podporządkowane jest społeczeństwo ze wszystkimi swoimi strukturami i instytucjami."

"Aby ożywiać duchem chrześcijańskim doczesną rzeczywistość służąc - jak zostało powiedziane - osobie i społeczeństwu, świeccy nie mogą rezygnować z udziału w "polityce", czyli w różnego rodzaju działalności gospodarczej, społecznej i prawodawczej, która w sposób organiczny służy wzrastaniu wspólnego dobra;... prawo i obowiązek uczestniczenia w polityce dotyczy wszystkich i każdego; formy tego udziału, płaszczyzny, na jakich on się dokonuje, zadania i odpowiedzialność mogą być bardzo różne i wzajemnie się uzupełniać. Ani oskarżenia o karierowiczostwo, o kult władzy, o egoizm i korupcję, które nierzadko są kierowane pod adresem ludzi wchodzących w skład rządu, parlamentu, klasy panującej czy partii politycznej, ani dość rozpowszechniony pogląd, że polityka musi być terenem moralnego zagrożenia, bynajmniej nie usprawiedliwiają sceptycyzmu i nieobecności chrześcijan w sprawach publicznych."..."Ponadto polityka na rzecz osoby i społeczeństwa przyjmuje jako stały kierunek postępowania obronę i promocję sprawiedliwości, rozumiane jako "cnota", w której wszyscy winni być wychowywani i jako "siła" moralna, która wspiera zaangażowanie na rzecz praw i obowiązków każdego i wszystkich, mając za podstawę osobistą godność ludzkiej istoty." (ChL 42)

W kontekście radykalnych przemian zachodzących w świecie gospodarki i pracy świeccy muszą przede wszystkim angażować się w rozwiązywanie bardzo poważnych problemów rosnącego bezrobocia, walczyć o jak najszybsze położenie kresu licznym niesprawiedliwościom wynikającym z niewłaściwej organizacji pracy, zabiegać o to, by miejsce pracy stało się miejscem wspólnoty osób cieszących się poszanowaniem ich podmiotowości i prawa do uczestnictwa, walczyć o rozwój nowej solidarności pomiędzy tymi, którzy uczestniczą we wspólnej pracy oraz o stworzenie nowego typu przedsiębiorstw, o zrewidowanie systemów handlowych i finansowych, a także o zmianę systemu wymiany technologicznej. (ChL 43)

"Jest rzeczą konieczną, by każdy katolik świecki miał zawsze żywą świadomość tego, że jest "członkiem Kościoła", czyli osobą, której dla dobra wszystkich powierzone zostało oryginalne, niezastąpione i ściśle osobiste zadanie. Na tle tego stwierdzenia wypowiedź Soboru o niezbędnej potrzebie indywidualnego apostolstwa świeckich jawi się w całej pełni swojego znaczenia: "Apostolstwo indywidualne, którego przeobfitym źródłem jest życie prawdziwie chrześcijańskie (por. J 4, 14), stanowi początek i warunek wszelkiego apostolstwa świeckich, również zrzeszonego, i nie można go niczym zastąpić. Do tego rodzaju apostolstwa, zawsze i wszędzie owocnego, a w niektórych okolicznościach jedynie przydatnego i możliwego, są wezwani i zobowiązani wszyscy świeccy, jakiegokolwiek stanu, chociaż nie mają sposobności lub możności współpracować w stowarzyszeniach" (.SOBÓR WAT. II, Dekr. o apostolstwie świeckich Apostolicam actuositatem, 16)." (ChL 28)

88. ĆD 203

89. By zrozumieć ingnacjański proces formacji, nie wystarczy znać Ćwiczenia. Ignacy proponuje serię doświadczeń, a pierwsze z nich to " Ćwiczenia duchowe przez mniej więcej miesiąc"... "po drugie, służba w szpitalach",..."po trzecie, bycie pielgrzymem przez następny miesiąc bez pieniędzy",...i "po czwarte, ćwiczenie siebie w różnych poniżających i upokarzających służbach",..."po piąte, przekazywanie Chrześcijańskiej Doktryny innym nieokrzesanym (dziwnym) osobom." (Konstytucje 65-59). Oczywiście, tego nie da się zastosować w WŻCH, ale była to niejako intuicja Ignacego. Ignacy miał przed oczami ogołoconego Jezusa jako klucz do zrozumienia misji zbawienia" (Flp 2, 1 nn)

90. Łk 12, 49; Flp 2, 5

91. ĆD 23

92. ZO 5

93. ĆD 5

94. ZO 8

95. Zobacz, co zostało powiedziane na temat "prób" przez św. Ignacego.

96. ZO 8a

97. ZO 8b

98. ĆD 230

99. GP 8

100. Autobiografia 8

101. ĆD 230-237.

102. Podstawową dynamikę Duchowych Ćwiczeń stanowi stałe powołanie do rozmyślania w modlitwie nad wszystkimi osobistymi doświadczeniami, aby móc rozróżnić gdzie Duch Boży nas prowadzi. Ignacy uważał refleksję nad ludzkimi doświadczeniami za niezastąpiony środek rozróżniania ich ważności, ponieważ bez rozważnych przemyśleń możemy mieć jedynie zwodniczą iluzję, a bez czujnej uwagi, ważność indywidualnego doświadczenia może zostać pomniejszona lub zminimalizowana. Tylko po odpowiednim zastanowieniu się nad doświadczeniem i uwewnętrznieniu jego ważności i implikacji tego czym żyjemy, możemy posuwać się z wolnością i pewnością w kierunku właściwej decyzji na drodze, którą kroczymy. Będzie to sprzyjało pełnemu i zintegrowanemu rozwojowi osoby, która pragnie wypełnić wiernie misję otrzymaną od Boga. Dla św. Ignacego, refleksja jest centralnym (głównym) punktem w przechodzeniu od doświadczenia do działania. Ta nieustanna wzajemna relacja doświadczenia, refleksji i działania jest kluczowa w ignacjańskim procesie formacji.

103. Niektóre rodzaje rachunku sumienia proponowane w Ćwiczeniach to: "Piąta Addycja (do) Modlitwy" (ĆD 77), "Pierwszy sposób modlitwy", który można traktować jako modlitwę do rachunku sumienia (ĆD 241), "Rachunek sumienia szczegółowy" (ĆD 24-31) i Rachunek sumienia w Ćwiczeniach i Dodatkach (ĆD 90, 160, 207), "Rachunek sumienia ogólny" (ĆD 32-43). Popatrz także w dodatkowych materiałach "Rewizja Dnia".

104. ĆD 95

105. ĆD 54

106. "Wspólnota dopomaga nam rozwijać zaangażowanie apostolskie w jego różnych aspektach, uwrażliwiając na problemy najbardziej naglące i powszechne, szczególnie przez Rewizję Życia, rozeznanie indywidualne oraz rozeznanie we wspólnocie. W ten sposób pragniemy odczytywać apostolski sens każdej sytuacji życia codziennego." (ZO 8). "Wspólnota zmierza do współpracy z Chrystusem we wprowadzaniu Królestwa Bożego, dlatego każdy jej uczestnik jest wezwany do czynnego udziału w szeroko rozumianym apostolstwie. Stałym sposobem rozpoznawania, jak najlepiej wcielać obecność Chrystusa w świecie jest rozeznanie apostolskie, indywidualne i we wspólnocie." (ZO 12b).

107. Konstytucje 618, 622...

108. Uniwersalne i najbardziej trwałe dobro to: "myśleć globalnie i działać lokalnie", innymi słowy "zakładać struktury bardziej aniżeli jednorazowe wydarzenia", rozwijając działania i posługi, które mogą być odtworzone i powtórzone przez uczestników:

Największa potrzeba i przynaglenie: iśc tam, gdzie nie ma nikogo innego, gdzie ci, którzy powinni, być niewiele lub wcale nie troszczą się o swoje obowiązki.

Największe dobro: formacja "multiplikatorów" (tych, którzy będą pomnażać), stworzenie sieci komunikacji ze świadomością tego, ze jesteśmy jedną globalną rodziną.

109.ZO 8c

110.0 "Wyraża się to uczestnictwem w Eucharystii, ilekroć jest to możliwe; intensywnym życiem sakramentalnym; codzienną modlitwą, zwłaszcza opartą na Piśmie Świętym; rozeznaniem poprzez codzienną "rewizję życia" i, o ile to możliwe, regularnym kierownictwem duchowym; coroczną wewnętrzną odnową w oparciu o źródło naszej duchowości; i rozwojem miłości Matki Bożej." (ZO 12a)

111. ZO 4.

112. ZO 4.

113. ZO 7.

114. NO 39b

115. ZO 12c.

116. ZO 11.

117. ZO 7.

118. ZO 7.

119. ZO 4 i 7.

120. ZO 12c.

121. ZO 8.

124. NO 39b.

125. NO 40.

126. ZO 4 i 8.

127. ZO 7.

128. ZO 1.

129. ZO 7.

130. ZO 4.

131. ZO 7.

132. "Musimy mieć większą wrażliwość na potrzeby innych. Powszechny wymiar WŻCH jest wyzwaniem i ideałem, który zachęca nas do większego zaangażowania się w każdy sposób, ponieważ wszyscy jesteśmy jednakowo cenni w oczach Bożych. Członek WŻCH i jedna mała grupa, która ma swoją uniwersalną wizję, otwiera się na misję Chrystusa, która rozszerza się na wszystkich." (Rzym 1979).

133. "Jako członkowie Wspólnoty Światowej, jesteśmy powołani do nawiązywania bliskich więzi z osobami z innych kultur, pokonując wszelkie uprzedzenia i otwierając nasze oczy na poglądy ludzi z innych krajów i interesując się tymi, którzy mieszkają poza naszymi granicami, by odkryć bogactwo życia, jakie tkwi w każdym z nas." (Rzym 1979)

"Świat potrzebuje świadectwa wspólnoty opartej na miłości, która przekracza granice narodowe" (ibid).

134."Jako cześć Kościoła, WŻCH powołana jest do przyjęcia globalnej odpowiedzialności w podążaniu za tymi samymi celami i posiadaniu tych samych wizji świata, pomimo różnic." (Rzym 1979)

"Jako wspólnota światowa, zjednoczona w obliczu wspólnych problemów, jesteśmy w stanie dać najbardziej odpowiednią odpowiedź." (ibid)

135. "Teren misji podejmowanej przez WŻCH jest nieograniczony; rozciąga się zarówno na Kościół, jak i świat, byśmy mogli nieść ewangelię zbawienia wszystkim ludziom" ZO 8.

136. "Ta powszechność zaprasza nas do ubogacania siebie nawzajem poprzez dzielenie się naszą duchowością, naszymi programami formacyjnymi, duchową percepcją i zasobami. Do takiego poziomu, do jakiego każdy członek i każda wspólnota żyje w swoim wymiarze powszechnym, możemy zobaczyć narodowe problemy obiektywnie i otworzyć jeszcze bardziej na potrzeby całego stowarzyszenia" (Rzym 1979).

137. ZO 7.

138. Lumen Gentium 5

139. ZO 7.

140. ZO 10

141. Normy Ogólne (NO) 2

142. NO 3

143. NO 4

144. 2 Kor 1, 19-20

145. Łk 9, 62; Rz 12, 1

146. Mt 6, 14-16, 1 Tes 1, 6-10, Hbr 10, 23-25.

147. NO 2.

148. ZO 12

149. NO 41b

150. NO 39a

151. ĆD 189

153. ZO 2.

154. ĆD 235-237

155. ZO 8c.

156. Gal 5, 1.

157. ĆD 98.

158. ĆD 234.

159. Hbr 12, 1-4.

160. ZO 11.

161. 161 ZO 8d.

 

Drukuj

Nasza Wspólna Misja - dokumnet końcowy Zgromadzenia Ogólnego w Itaici 1998

WŻCh, listem Chrystusowym napisanym przez Ducha Bożego,
posłanym do dzisiejszego świata
 
NASZA WSPÓLNA MISJA
 
Ten dokument jest owocem pracy XIII Zgromadzenia Ogólnego Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego w Itaici 1998. Prezentuje wspólną misję, która została rozeznana przez delegatów; został on zredagowany przez upoważnioną do tego komisję, poprawiony i przyjęty przez całe Zgromadzenie. Przedstawiamy go wszystkim wspólnotom narodowym i lokalnym oraz członkom indywidualnym i asystentom kościelnym WŻCh na całym świecie.
Obecne XIII Zgromadzenie jest kontynuacją wszystkich poprzednich, a w szczególności ostatnich czterech Zgromadzeń Światowych. w Loyoli 1986, stało się oczywistym, że jako wspólnota światowa jesteśmy wspólnotą dla misji. w Guadalajara 1990 poczuliśmy się jako ciało apostolskie posłani dla przynoszenia owoców. w Hong Kongu 1994 rozpoznaliśmy i połączyliśmy w całość kontekst, z którego i do którego jesteśmy posłani. Obszar świata, w którym i do którego jesteśmy posłani. w Itaici zdefiniowaliśmy naszą misję w kontekście dzisiejszego świata.
Misja WŻCh pochodzi od Osoby Chrystusa, który zaprasza nas do przyłączenia się do Niego w misji przemieniania świata ku pełni Królestwa Bożego. On wzywa nas, abyśmy odnajdywali się w centrum doświadczeń świata i tam otrzymywali Boży dar w obfitości.
Przyglądając się łaskom otrzymanym przez ostatnie cztery lata, rozpoznajemy w nich działanie Chrystusa i Jego miłość oraz pełni wdzięczności za tyle dobra, które otrzymaliśmy w naszym życiu w WŻCh, ofiarujemy samych siebie, aby podążać za Jezusem i z Nim pielgrzymować pracować, podobnie jak św. Ignacy.
Rozpoznając najbardziej palące potrzeby dzisiejszego świata próbujemy oddać siebie samych zgodnie z zamierzeniem, jakie Pan ma wobec nas tu i teraz.
Biorąc pod uwagę istniejące potrzeby jesteśmy świadomi naszych ograniczeń, słabości, naszych blasków i cieni, naszej grzeszności. Widzimy jednak, że jest dużym dobrem podjęcie wysiłku, aby kontynuować misję na różne sposoby. Podejmujemy, więc naszą misję z wiarą, że Pan wybrał nas, tak jak św. Ignacego, nie dlatego, że jesteśmy silni, ale dlatego, ze "wystarczy nam Jego miłości i łaski”.
W procesie rozeznania, który rozpoczął się już w naszych wspólnotach narodowych rozpoznajemy cztery dziedziny naszego życia, które mieszczą się w ignacjańskim charyzmacie:
 
Chrystus i wzrost życia chrześcijańskiego, Chrystus i kultura, Chrystus i rzeczywistość społeczna, Chrystus i życie codzienne.
W procesie tym rozpoznaliśmy trzy tereny misji i zespół środków potrzebnych dla jej realizacji.
Po pierwsze, chcemy wnieść wyzwalającą moc Chrystusa w naszą rzeczywistość społeczną.
Po drugie, chcemy odnaleźć Chrystusa w każdym przejawie kultury i pragniemy, aby Jego laska prześwietlała wszystko, co wymaga przeobrażenia.
Po trzecie, chcemy żyć zjednoczeni z Chrystusem, aby On mógł przenikać wszystkie dziedziny naszego codziennego życia w świecie.
Te trzy tereny naszej misji były przeniknięte przez to źródło duchowe, które nas inspiruje i uzdalnia do misji: Ćwiczenia Duchowe, które pomagają nam we wzroście życia chrześcijańskiego.
Dodatkowo powinniśmy zająć się Mlasną formacją ku misji, aby nasza wspólnota ['odstawowa stawała się bardziej skutecznym narzędziem ku misji.
Zachęcamy, aby czytając ten dokument nie tylko czytać go od strony intelektualnej, poszukując w nim informacji, ale dostrzec zawarte w nim wielkie pragnienie Światowego WŻCh zgromadzonego na tym Zjeździe. Zapraszamy wszystkich do włączenia się do naszego pielgrzymowania, aby Chrystus stawał się wszystkim we wszystkich. Tego gorąco pragniemy i w to angażujemy się z całego serca.
 
CHRYSTUS i RZECZYWISTOŚĆ SPOŁECZNA
 
Być po stronie ubogich: nasza osobista więź z Bogiem, która wyrasta z ĆD. jest inspiracją, która zapala nas do zaangażowania się w walkę o sprawiedliwszy świat. Przywołujemy tu prorocze stanowisko Kościoła występującego zarówno przeciwko samej nędzy, jak i wszystkim jej przyczynom. Zakorzenieni w Chrystusie i Jego miłości do nas, chcemy dokonać opcji na rzecz ubogich, nie w sposób abstrakcyjny, ale podejmując gruntowną analizę, przyjmując odpowiedzialną i skuteczną postawę wobec panującej nędzy i jej przyczyn. Jesteśmy wzywani w naszym życiu wspólnotowym do wzajemnego zachęcania się do patrzenia na świat i pracy w nim z perspektywy ludzi biednych, tak, aby rosła w nas zdolność spotykania ich, wiedza, gdzie oni żyją w naszym społeczeństwie i jakie są najlepsze formy uczestniczenia w ich zmaganiach. Jesteśmy również wzywani do zrewidowania naszego własnego życia w tej perspektywie.
 
  1. Na rzecz świata bardziej sprawiedliwego
Potrzebujemy zaangażować się przeciwko mocy złych struktur społecznych i politycznych, które są utrwalone w systemach międzynarodowych.
Tak jak przyczyny ubóstwa i niesprawiedliwości są ze sobą związane i przekraczają granice państwowe, tak my, członkowie WŻCh jesteśmy wezwani, by świadczyć o wspólnocie w skali światowej, która uzdalnia swoich członków do stawania się prorokami sprawiedliwości i nadziei, oraz do zajęcia odważnej postawy, by przynieść światu więcej sprawiedliwości. Jesteśmy gotowi do tworzenia sieci, aby podejmować działania społeczne: chcemy stać się równie energiczni w działaniach społecznych jak energiczny jest dzisiaj świat biznesu.
Pragniemy uczestniczyć w różnych gremiach na płaszczyźnie narodowej i międzynarodowej, wyrażając tam głos najuboższych w sprawach takich, jak np. problem zadłużenia międzynarodowego. Wszyscy jesteśmy wezwani na różne sposoby do czynnego udziału w strukturach ekonomicznych, politycznych i społecznych nie tylko z punktu widzenia krytyki, ale także wnosząc konkretne propozycje rozwiązań. Do tego uzdalnia nas wspólnota tak, abyśmy mogli prawdziwie uwierzyć, że potrafimy pracować na rzecz zmiany grzesznych struktur.
Troszczymy się o godność Bożych stworzeń, obdarzonych wszelakim błogosławieństwem. Cenimy zdrowe relacje w każdej dziedzinie życia ludzkiego - w rodzinie, w pracy, w życiu publicznym i kościelnym. Bardzo cenimy także kulturę dialogu w wewnątrz rodziny ludzkiej.
 
  1. Świadectwo naszego sposobu życia
Uznajemy, że naszym głównym wkładem w świat jest życie w pełni zgodne z naszym powołaniem, indywidualnym i wspólnotowym, tak jak jest ono wyrażone w Zasadach Ogólnych.
Czujemy się szczególnie powołani do życia w solidarności z wszystkimi poszukując prostoty życia, każdego dnia poszukując głębszego nawrócenia do Boga i dzielenia się żywym doświadczeniem Ćwiczeń Duchowych św. Ignacego.
Wierzymy, że jednym z najważniejszych elementów naszego wkładu w dzisiejszy świat, zwłaszcza w rozwiązywanie konfliktów oraz w podejmowanie właściwych decyzji we wszystkich dziedzinach życia, jest proces rozeznawania i zdolność słuchania oraz umiejętność dialogu, której się uczymy w naszej wspólnocie.
 
  1. Rola profetyczna w świecie
Czujemy, że WŻCh jest powołana do tego, aby stawiać opór wzrastającemu konsumpcjonizmowi oraz indywidualizmowi a także wynikającej z tego erozji kulturowej.
Nasza duchowość wyrabia w nas postawę aktywnej twórczości, a to z kolei daje nam odwagę przyjąć postawę krytyczną wobec kultury, gdy staje się to konieczne.
Nie chcemy być prorokami "wypalonymi" w świecie, lecz radować się obecnością w nim Chrystusa i często do niego wracać, by ożywiać naszą istotową więź z Panem. Musimy także się uczyć, jak mamy światu służyć jako zaczyn w sposób cichy i głęboki, promując i realizując sprawiedliwe relacje w rodzinie, w miejscu pracy, w życiu publicznym i kościelnym.
 
  1. Formacja poprzez doświadczenie i działanie
WŻCh nosi w sobie potrzebę działania. WŻCh potrzebuje programu formacji, który by pomógł stawać się aktywnym w świecie. Potrzeby społeczne, z którymi pragniemy się zmierzyć wymagają naszej formacji. Ale zaangażowanie się nie może czekać aż formacja osiągnie swój kres. Od samego początku mamy uczyć się być kontemplatywnymi w działaniu, doświadczać życia w sytuacjach wyzysku i ubóstwa oraz promować model: widzieć - ocenić - działać w naszych programach formacyjnych.
Pragniemy rozwinąć aktywną, rozwojową, stałą i dostosowaną do lokalnych potrzeb formację przez Ćwiczenia Duchowe oraz znaleźć różne sposoby dzielenia się ich bogactwem z innymi w różnych okolicznościach życia.
 
  1. Sieci i współpraca
Jesteśmy przeświadczeni, ze stoimy dzisiaj wobec wielkiej szansy współpracy z innymi i znalezienia elastycznych oraz dynamicznych struktur, które gwarantowałyby skuteczność naszej służby w świecie. Pragniemy współpracować wewnątrz WŻCh oraz poza nią, pokornie przyłączając się do innych, by pomóc im w ich inicjatywach. Dostrzegamy szczególne wezwanie, by tak czynić w przypadku Towarzystwa Jezusowego w wielu różnorodnych dziedzinach zgodnie z lokalnymi realiami oraz osobistymi umiejętnościami: edukacja, uchodźcy, troska społeczna, organizacje pozarządowe, itd.
 
 
CHRYSTUS i KULTURA
 
Spotkaliśmy Chrystusa w Ewangelii i postanowiliśmy za Nim podążyć. Błogosławieństwem naszego życia jest dar, którym obdarza nas własna kultura, tworząc w nas własną unikalną tożsamością, ale także doznajemy ubogacenia poprzez wzajemną wymianę kulturową. Zarazem nie zgadzamy się na zło, które niszczy osoby i rozbija wspólnotę, a które może zostać wyrządzone przez grzech obecny w każdej kulturze. Ponadto, współczesna kultura globalna w swoim dążeniu do unifikacji, zdaje się oddziaływać negatywnie, niszcząc unikalność każdej kultury zamiast pozytywnie jednocząc ludzi różnych kultur w jednym świecie szanującym wkład własny każdej kultury. Z takiej perspektywy, angażujemy się na rzecz pełniejszej realizacji obecności Chrystusa we wszystkich kulturach w sposób następujący:
 
1.  Trudzenie się słowem i czynem jako prorocy, którzy promują wzrost wszystkiego, co dobre a przemieniają to, co krzywdzące w kulturach, w których żyjemy na świecie.
Co do dominującej kultury świata:
Przeciwstawiamy się jej indywidualizmowi, a zarazem doceniamy poszukiwanie głębszego dialogu, które także w niej się znajduje; przeciwstawiamy się marginalizacji ubogich, którą ona powoduje, a zarazem wspieramy troskę o prawa człowieka i godność ludzką; przeciwstawiamy się jej konsumpcjonizmowi, a zarazem wspieramy jej najbardziej podstawową afirmację życia.
Opowiadamy się za prostym stylem życia, który nigdy nie kładzie nacisku na rzeczy, lecz zawsze na to, kim jesteśmy, na to, czym możemy się dzielić oraz na to, co służy osobie ludzkiej.
Angażujemy się w życie jako świadkowie, wychodząc od naszego sposobu życia wspólnotowego w WŻCh, skoncentrowanego wokół dawania i przyjmowania i staramy się przyciągnąć innych do takiego sposobu życia.
Różnorodne media oraz środki społecznego przekazu, zwłaszcza masowego, mogą uczynić wiele dobra jak i zła. Angażujemy się w to, aby uczyć się korzystania z nich w sposób skuteczny oraz krytykować to, co jest oferowane wyłącznie w celu konsumpcji. Pragniemy szeroko korzystać z mediów w naszym dążeniu do komunikowania naszej wiary chrześcijańskiej, oraz wartości, za którymi się opowiadamy.
Co do kultur lokalnych i regionalnych:
Wspieramy to, co jest unikalne, ponieważ rozumiemy, że ludzkość jest ubogacana przez każde poszczególne doświadczenie i pragniemy wspólnoty, która sięgałaby poza ograniczone horyzonty. Doceniamy bogatą symbolikę życia, która pozwala nam marzyć i tworzyć, nawet, jeżeli jesteśmy świadomi, że symbole te mogą być używane do poniżania i niszczenia.
 
2.  Wcielanie wszędzie wartości ewangelicznych, aby każda kultura potrafiła osiągnąć pełnie swojego rozwoju oraz udzielić ludziom pełnię życia.
Utożsamiamy się z własną kulturą, zachowując równocześnie moc, aby występowe przeciwko populistycznym prądom kulturowym.
Szczególnie leżą nam na sercu ci, którzy poszukują sensu życia, oraz ci, którzy nie mają już nadziei na odnalezienie drogi powrotu.
Poszukujemy lepszych form edukacji, tak, aby prawdziwe wartości mogły być przez ludzi przyswajane i wprowadzane w życie. Wiemy, że dzisiaj każdy etap rozwoju ma swoje kryzysy i wezwania, i popieramy każdego, a zwłaszcza młodych, którzy spotykają się ze szczególnymi trudnościami z powodu relatywności wartości, jakie są im proponowane.
Do każdej sytuacji wnosimy umiejętność dialogu oraz nasze zaangażowanie na rzecz pojednania.
 
3.  Angażujemy się w poszukiwanie nowego stylu Kościoła powszechnego, który przyciągałby do siebie całą różnorodność czyniącą bogatą naszą rzeczywistość.
Wspieramy dialog wewnątrz Kościoła oraz między Kościołem Katolickim a innymi wyznaniami chrześcijańskimi, innymi religiami oraz ludźmi dobrej woli i poszukującymi.
Działamy na rzecz autentycznej inkulturacji w kościołach lokalnych, pomagając Kościołowi wspierać to, co jest pozytywne w kościołach lokalnych oraz konfrontując aspekty negatywne, stosując tę zasadę w posłudze pastoralnej, w katechezie, w liturgii oraz w teologii.
Pragniemy integrować z naszą wiarą każdy aspekt naszej rzeczywistości, łącznie z życiem rodzinnym, małżeństwem oraz z pracą zawodową.
Wspieramy wartości autentycznych relacji ludzkich w Kościele, co zakłada troskę o pokonanie naszych ograniczeń oraz pracę na rzecz przemiany struktur grzechu.
 
CHRYSTUS w ŻYCIU CODZIENNYM
 
Ponieważ pragniemy, aby nasza przynależność do WŻCh przenikała całe nasze życie codzienne, chcemy żyć w pełni zgodnie z tym, czym deklarujemy być jako ignacjańska wspólnota świeckich, wspólnota wiary tych, którzy są posłani. To pragnienie posiada dwa zagrożenia, które mogą wpływać na nasze zaangażowanie, by szukać i znaleźć Boga we wszystkich rzeczach. Po pierwsze, możemy nie spotykać Boga w naszej codzienności, co pozbawi nas bogactwa Jego obecności, oraz okazji, by Mu służyć; po drugie, możemy stać się ślepi na Bożą obecność w jakiejś dziedzinie naszego życia i w ten sposób nie podjąć wezwania, by wzrastać i służyć Mu w tym konkretnym aspekcie naszego życia. Rozeznajemy cztery silne pragnienia, które czynimy priorytetami dla naszej dzisiejszej misji, by wnosić obecność Chrystusa w naszą codzienność.
 
1.      Pragniemy promować absolutną wartość każdej ludzkiej osoby oraz autentycznych ludzkich relacji w ludzkiej wspólnocie.
Siły śmierci mocno działają na całym świecie i mają głęboki wpływ na naszą codzienną działalność. Pragniemy zawsze afirmować ludzką osobę stworzoną na obraz Boga.
Pragniemy żyć bez lęku podejmując uczuciowy wymiar naszych relacji oraz kochać ten świat jako dar od Boga.
Ponieważ wierzymy, ze każdy jest niezastąpiony, pragniemy objąć szczególną troską ubogich oraz to ukierunkowanie w każdym aspekcie naszego życia codziennego.
Nasza interpretacja świata pragnie wnieść chrześcijańskie rozumienie świata, krytycznie podchodząc do problemów globalizacji, środowiska naturalnego oraz procesu uzbrojenia.
 
2.      Pragniemy wspierać życie rodzinne jako podstawową jednostkę w budowaniu Królestwa Bożego na świecie.
Ożywia nas bardzo troska o rodzinę w całej różnorodności wyrazów jej życia, ponieważ jest ona dzisiaj zagrożona, do tego stopnia, że grozi jej rozkład.
Będziemy wspierali autentyczne relacje oraz miłość między małżonkami, rodzicami i dziećmi oraz między pokoleniami.
Angażujemy się na rzecz małżeństwa i życia rodzinnego kierując się rozeznaniem, tak, aby zostało one zintegrowane z naszą wiarą jako pełny wymiar powołania otrzymanego od Pana w Kościele.
Pragniemy szczególnie troską otoczyć rodziny, które doznają jakiegokolwiek rozbicia.
 
3.      Pragniemy towarzyszyć młodym na drodze ku życiu pełnemu sensu oraz zaprosić ich do więzi z Panem, który ofiarowuje im pełnię życia.
Młodzież jest szczególnie podatna na konsumpcjonizm i inne antywartości. Każdy młody człowiek stoi przed wyborem stylu życia i staramy się o to, aby droga Chrystusa była postrzegana jako atrakcyjna i pociągająca. Będziemy wsłuchiwali się w nadzieje, pragnienia i ofiarność młodzieży oraz ją wspierać we wzroście na każdy możliwy sposób.
Pragniemy zaofiarować młodym ludziom wprowadzenie w doświadczenie wiary, wychodząc im na przeciw tam, gdzie aktualnie się znajdują oraz towarzysząc im na drodze ku głębokiemu spotkaniu z Chrystusem ze skuteczną pomocą pedagogii ignacjańskiej.
 
4.      Pragniemy integrować działalność zawodową oraz inne nasze prace z życiem prawdziwie ludzkim oraz z naszą wiarą chrześcijańską
Należy stawiać opór uporczywemu dążeniu do zysku w życiu zawodowym. Chociaż uznajemy, że praca nie jest celem w samym sobie, chcemy docenić wartość pracy oraz godność pracownika.
Pragniemy pokonać rozdźwięk, który często istnieje między naszym życiem wiary a naszym życiem zawodowym i innymi pracami, tak, abyśmy przeżywali pracę jako część naszego osobistego powołania.
Pragniemy znaleźć sposoby na stawianie czoła problemom bezrobocia i braku zatrudnienia, choć jesteśmy świadomi, że nie potrafimy całkowicie rozwiązać tych problemów.
 
 
ŚRODKI DLA MISJI
 
1.  Ćwiczenia Duchowne
Jako wspólnota światowa, WŻCh aktywnie wspiera wszystkich swoich członków dostarczając im źródeł i środków naszej duchowości, aby w pełni doświadczyli łaski Ćwiczeń Duchownych św. Ignacego, które dają nam dynamiczny, rozwojowy i ciągły formacji. Ponieważ źródła ignacjańskie są zasadnicze dla naszej duchowości, pragniemy je odczytać z punktu widzenia świeckich i odpowiednio je adaptować.
 
2.  Formacja
WŻCh będzie tworzyć ekipy formacyjne na poziomie regionalnym i światowym, które ułożą i zaproponują programy formacyjne integrujące intelektualnie i afektywnie różne wymiary życia WŻCh: duchowy, wspólnotowy oraz apostolski. Szczególna pomoc jest potrzebna dla stworzenia programów, które uzdolnią członków do działań twórczych, opierających się populistycznym prądom kulturowym wszędzie tam, gdzie jest to konieczne.
WŻCh będzie dzielić się z innymi swoimi doświadczeniami rozwoju osobowego, który integruje wiaro i życie, dotykając wszystkie wymiary życia codziennego, ze szczególną wrażliwością dla ubogich i ludzi z marginesu. Chcemy zaofiarować programy edukacyjne i formacyjne, które uzdolnią członków i wspólnoty do aktywnego słuchania, do rozwiązywania konfliktów oraz do wspierania uczciwego i otwartego dialogu pomiędzy członkami oraz z innymi ludźmi.
WŻCh będzie pomagać swoim członkom w uczeniu się procesu osobistego i wspólnotowego rozeznania, które prowadzi do skuteczniejszych działań osobistych i apostolskich. By to osiągnąć, stworzymy dostosowane programy i szkolenia dla osób odpowiedzialnych, animatorów i koordynatorów, w duchu oraz metodzie pedagogii ignacjańskiej. Pragniemy także dostarczyć środki i zasoby wszystkim naszym członkom, na każdym etapie rozwoju ludzkiego, aby mogli odkryć własne powołanie oraz ugruntować swoją tożsamość we wspólnocie.
 
3.  Współpraca w misji
W swojej misji. WŻCh poczuwa się do szczególnej współpracy z Towarzystwem Jezusowym oraz innymi członkami rodziny ignacjańskiej. WŻCh jest szczególnie zainteresowana tworzeniem i aktywnym wspieraniem sieci apostolskich w Kościele oraz z innymi grupami międzynarodowymi.
 
4.  Finanse
WŻCh jest szczególnie zatroskana o pomoc finansową swoich wspólnot narodowych, aby można było pokryć wydatki na poziomie międzynarodowym. Poczucie odpowiedzialności finansowej powinno być przedmiotem rozeznania dla każdego w swojej małej wspólnocie i stanowi wyraźne świadectwo dojrzałego zaangażowania w Światową WŻCh.

Dokument do ściągnięcia w wersji  Nasza Wspólna Misja Itaici 1998 pdf
Drukuj

Zalecenia Zgromadzenia Światowego w Nairobi 2003

Zalecenia ze Zgromadzenia Światowego w Nairobi

do Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego

"Posłani przez Chrystusa członkowie  jednego ciała

 

Preambuła

 

My, delegaci Zgromadzenia Ogólnego Światowej Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego, zebrani tutaj, w Nairobi, w Kenii, w 2003 roku, czujemy się utwierdzeni w naszym powołaniu, aby stawać się świeckim ciałem apostolskim dzielącym odpowiedzialność w misji w Kościele. Wiemy o różnych stopniach doświadczenia na drodze WŻCh pośród naszych zróżnicowanych, pełnych bogactwa wspólnot. Jako ciało apostolskie, decydujemy się, by w tej różnorodności iść razem jako wspólnota światowa, wspierając się wzajemnie w naszych słabościach i dodając jedni drugim siły.

 

Będąc w drodze, z wdzięcznością dostrzegamy odczuwalną obecność Pana pośród nas. W miarę jak posuwamy się naprzód w kierunku stawania się jednym ciałem apostolskim, zauważamy z pokorą naszą całkowitą zależność od Boga oraz osobistą i wspólnotową konieczność, by się do Niego ciągle nawracać.

 

Jakiekolwiek obecne struktury i procedury wewnątrz naszej Wspólnoty są ważne dla naszego życia i naszej drogi, zdajemy sobie sprawę, że mogą one potrzebować rewizji po to, by lepiej odpowiadały naszemu powołaniu do stawania się ciałem bardziej apostolskim. Każda zmiana musi uwzględniać rozmaite stopnie rozwoju życia wspólnotowego, przez które to stopnie przechodzą obecnie nasze Wspólnoty Narodowe.

 

W tym dokumencie, który adresujemy do liderów odpowiedzialnych za wspólnotę światową i wspólnoty narodowe oraz do całej światowej WŻCh, chcemy zawrzeć i opisać pracę, którą wykonaliśmy podczas tego Zgromadzenia oraz drogę, którą przebyliśmy.

 

Gruntowną, umocnioną formację oraz liderowanie na wszystkich szczeblach Wspólnoty Światowej określiliśmy jako istotne wymogi w naszym stawaniu się coraz bardziej ciałem apostolskim.

 

W formacji:

 

Zgromadzenie Ogólne przypomina Wspólnotom Narodowym oraz Światowej Radzie Wykonawczej (ŚRW) WŻCh o ich odpowiedzialności za:

  1. Zachęcanie i wspieranie wszystkich swoich członków w braniu udziału w Ćwiczeniach Duchownych (ĆD) św. Ignacego;

  2. Uświadamianie faktu, że styl życia WŻCh jest jednym ze przeżywanych na sposób świecki wcieleń ĆD w życie;

  3. Wykorzystanie w czasie opracowywania i uzupełniania programów formacyjnych, narzędzi dostępnych WŻCh, takich, jak “Charyzmat WŻCh” (Progressio, grudzień 2001);

  4. Pogłębianie rozumienia drugiej części Charyzmatu WŻCh” (Progressio, grudzień 1996);

  5. Kierowanie naszych programów formacyjnych w taką stronę, abyśmy stawali się ciałem apostolskim na wszystkich szczeblach (wspólnot podstawowych, wspólnot narodowych i wspólnoty światowej).

 

W liderowaniu (w podejmowaniu odpowiedzialności za wspólnotę):

 

Nasza Wspólnota wciąż potrzebuje liderów, którzy ułatwią wspólnotom proces rozeznawania, posyłania, wspierania i oceniania naszej osobistej i wspólnotowej misji. Kompetencje, jakich poszukujemy u ludzi to:

  • Umiejętności przywódcze (zarówno w pracy indywidualnej jak i zespołowej);

  • Dbałość o wzrost duchowy przez zakorzenienie w ĆD;

  • Świadomość własnych ograniczeń i darów, które posiadamy jako istoty ludzkie;

  • Zdolność i chęci do (współ)pracy zespołowej.

 

Z powyższego wynika, że osoby wybrane do pełnienia tych funkcji będą miały możliwość i chęć “podporządkowania swego życia” (CD 21) oraz możliwości ofiarowania cennego czasu wspólnocie, niezależnie od szczebla, na którym posługują.

 

Dążenie WŻCh do stawania się ciałem apostolskim wymaga od Światowej Rady Wyk. określenia priorytetów i wzywa do rozwijania struktur wspierających wspólnotę światową na wszystkich szczeblach.

 

 

Wymiar światowy:

 

Światowa Rada Wykonawcza:

 

  1. Chcielibyśmy, aby Światowa RW zdecydowanie kontynuowała służbę, przewodząc naszemu ciału apostolskiemu.

  1. Istotnym jest, aby Światowa RW była w ciągłym kontakcie z Narodowymi Radami Wykonawczymi, oferując im wsparcie i inspirację w rozeznawaniu, zgodnie z decyzją Zgromadzenia.

  2. Aby ułatwić kontakt z Narodowymi RW, zapraszamy każdego członka do służenia wspólnocie jako łącznik z regionem, (link RW), najlepiej jako łącznik z tym regionem, w którym żyje, z którego pochodzi.

  3. Aby przewodzić całej wspólnocie, Światowa RW nie tylko będzie służyć wspólnocie, ale również będzie zachęcać do regularnych kontaktów z hierarchią kościelną i innymi ruchami, organizacjami czy kongregacjami w Kościele, zwłaszcza tymi, które czerpią z duchowości ignacjańskiej.

  4. Jak zostało to wyrażone w załączniku do tej uchwały, zatytułowanym “Współpraca: WŻCh – Towarzystwo Jezusowe: Zaproszenie”, Światowa RW będzie poszukiwała sposobów na pogłębienie naszej relacji i wzmacnianie współpracy apostolskiej z Towarzystwem Jezusowym.

 

 

Administracja Światowej WŻCh:

 

  1. Sekretariat WŻCh odgrywa znaczącą rolę służąc całej wspólnocie. Członkowie Światowej RW wyjaśnią i, jeśli to będzie konieczne, sformułują na nowo zadania i zakres odpowiedzialności Przewodniczącego Sekretariatu Światowego. Należy zatroszczyć się o zapewnienie odpowiednich warunków życia w Rzymie dla osób posługujących w sekretariacie światowym.

 

 

Droga ku doświadczeniu jednej wspólnoty światowej:

 

  1. Światowa RW oczekuje krótkiego raportu rocznego z każdej Narodowej RW, dotyczącego sytuacji w danej wspólnocie narodowej. Krótkie streszczenie wszystkich tych informacji oraz raport z pracy Światowej RW będzie później odsyłany z powrotem do wspólnot narodowych.

  2. Światowa RW zachęca i wspiera wspólnoty narodowe w nawiązywaniu bliźniaczych relacji ze wspólnotami z innych regionów, aby wspierać doświadczenie wspólnoty światowej.

 

 

Tożsamość i formacja:

 

  1. Światowa RW zaleca Wspólnocie na wszystkich szczeblach pogłębienie znajomości i wcielenie w życie treści zawartych w dokumencie “Charyzmat WŻCh” (Progressio, grudzień 2001), jako jedną z najwłaściwszych dróg rozwoju i ugruntowania naszej tożsamości.

  2. Światowa RW poleca drugą część pierwotnej wersji “Charyzmatu WŻCh” (Progressio, grudzień 1996) jako istotne narzędzie, służące do określenia wspólnych wytycznych dla planów formacyjnych. Zachęci to również Wspólnoty Narodowe do oceny i do przekształcania tego dokumentu i wysyłania wyników tej oceny Światowej RW pod rozwagę na kolejne Zgromadzenie Ogólne.

 

 

Publiczna odpowiedzialność za WŻCh

 

  1. Światowa RW będzie wspierać inicjatywy dotyczące orędowania za odpowiedzialnością społeczną jako wydajnym środkiem służącym sprawiedliwości społecznej. Status WŻCh jako organizacji pozarządowej w Organizacji Narodów Zjednoczonych jest ważnym narzędziem w tej pracy. To będzie także wkładem w tworzenie się / powstawanie publicznego postrzegania / publicznego wizerunku WŻCh.

 

 

Obecność na poziomie regionalnym

 

Wspólnoty narodowe, aktywnie współpracujące z innymi wspólnotami narodowymi w swoim regionie, wyraziły pragnienie określenia ich relacji względem siebie, opartej na obopólnym wsparciu i zaspokajaniu określonych potrzeb organizacyjnych. Ta współpraca regionalna powinna pomóc wspólnotom narodowym w rozwinięciu świadomości bycia częścią wspólnoty światowej oraz w dążeniu do stawania się ciałem apostolskim dzielącym wspólną misję. Sposób praktycznego wyrażenia takiej relacji zależy od każdego regionu. Jako minimum taka relacja powinna zawierać:

  • Metodę komunikacji i współpracy między wspólnotami narodowymi w danym regionie;

  • Metodę komunikacji ze Światową RW;

  • Metodę komunikacji pomiędzy narodowymi Asystentami Kościelnymi i światowym Wice-Asystentem Kościelnym.

Taka relacja może w czasie rozwinąć się w zespoły regionalne, służące zarówno wspólnotom narodowym, jak i Światowej RW. Wspólnoty Narodowe zachęca się do rozeznania, podjęcia próby na zasadzie eksperymentu i uważnej oceny procesu współpracy regionalnej.

 

 

Wymiar narodowy:

 

  1. Aby wypełnić zadanie rozwijania ciała apostolskiego, wszyscy członkowie potrzebują formacji, która umocni ich w misji i aktywnym uczestnictwie w życiu wspólnoty. Każda Narodowa RW może wspierać ten proces poprzez swój własny zespół formacyjny lub współpracując z innymi wspólnotami w przygotowywaniu planu formacji, dostosowanego do swoich realiów. Taki plan będzie także owocnym instrumentem dla animatorów formacji wspólnot lokalnych.

  2. Spotkania grup lokalnych mogą wymagać skoncentrowania się na lepszym przeżywaniu powołania do bycia członkami ciała apostolskiego, które praktykuje osobiste i wspólnotowe rozeznawanie, posyłanie, wspieranie i ocenę (ewaluację).

  3. Narodowe RW są wezwane do promowania i rozwijania apostolskich projektów WŻCh jako tych, które zostały rozeznane przez wspólnotę.

  4. Na wszystkich etapach osobistego i grupowego rozwoju, formacja powinna przygotowywać do aktywnego członkostwa w światowej wspólnocie apostolskiej zakorzenionej w ĆD, i podejmowania Przymierza realizując wiernie WŻCh jako styl życia.

  5. Narodowe RW mogą otrzymać cenne wsparcie kontaktując się ze wspólnotami w krajach sąsiednich. Może to być współpraca w dziełach posługi oraz w przygotowywaniu planów formacyjnych.

  6. Pragniemy przypomnieć, że współodpowiedzialność finansowa jest oznaką dojrzałego zaangażowania wspólnoty i we wspólnotę, która zasadniczo może oferować tylko to, co jej członkowie sfinansują. Sugerujemy, aby ten temat był poddany rozeznaniu na wszystkich szczeblach WN.

  7. Jest rzeczą korzystną dla każdej WN, aby posiadała stały kontakt z sekretariatem światowej WŻCh po to, by poprawić komunikację pomiędzy różnymi członkami ciała apostolskiego.

  8. Aby lepiej służyć misji Kościoła, narodowe RW popierają (promujją) trwałe związki z hierarchią kościelną oraz kongregacjami, organizacjami i ruchami w Kościele lokalnym (szczególnie z tymi, które bazują na duchowości ignacjańskiej).

  9. Pomagając wzrastać współpracy z Towarzystwem Jezusowym proponujemy, między innymi, regularniejsze kontakty członków narodowej RW z Prowincjałem Jezuitów i jego zespołem. To może służyć promowaniu wprowadzania w życie programów formacyjnych oraz dzielenie dzieł apostolskich.

  10. Narodowa RW będzie wspierać inicjatywy dotyczące orędowania za odpowiedzialnością społeczną jako wydajnym środkiem służącym sprawiedliwości społecznej

 

Podsumowując, my jako Zgromadzenie Światowe Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego, pragniemy, aby te zalecenia były inspiracją dla członków i grup WŻCh, liderów narodowych i światowych do pogłębiania zdolności poznawania woli Boga i odpowiadania Mu całkowicie w duchu miłości i pokory. Ufamy, że nasze wysiłki na tej drodze przybliżą nas do wizji świeckiej wspólnoty apostolskiej.

 

Załącznik

Współpraca: WŻCH – Towarzystwo Jezusowe

 

Zgromadzenie Światowe Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego zebrane w Nairobi, w Kenii, pragnie odpowiedzieć na pojawiające się wiele razy ze strony władz Towarzystwa Jezusowego (na różnych poziomach) i od indywidualnych Jezuitów pytanie: “Czego Wspólnota Życia Chrześcijańskiego oczekuje od Jezuitów i od Towarzystwa Jezusowego?”

 

Na początku chcemy wyrazić naszą wdzięczność za wszystkie dary otrzymane przez wiele lat naszej drogi. Wyrażamy naszą wdzięczność za dar duchowości ignacjańskiej, który wielkodusznie dzielą z nami podążając za przykładem Ignacego. Wyrażamy podziękowanie za roztropną obecność i kierownictwo Jezuitów podczas odkrywania świeckiego sposobu wyrażania duchowości ignacjańskiej na drodze od Kongregacji Mariańskich do WŻCh. Dzięki tej pracy formacyjnej jest możliwe ustanowienie i wzmacnianie WŻCh w krajach na całym świecie.

 

To przewodzenie trwa do dziś umożliwiając WŻCh wzrastanie ku stawaniu się ciałem apostolskim. WŻCh nie byłaby dzisiaj tym, czym jest, bez pomocy i współpracy z Towarzystwem Jezusowym. Chcemy kontynuować i pogłębić relację z Towarzystwem Jezusowym aż do pełnej dojrzałości we współpracy jako dwa ciała apostolskie w służbie misji Kościoła.

 

Mamy nadzieję na Wasze wsparcie w inicjowaniu wspólnot w miejscach, gdzie WŻCh nie jest jeszcze obecna.

 

Tam gdzie WŻCh znajduje się na wczesnych etapach rozwoju, mamy nadzieję na kontynuację Waszej obecności jako osób mających wpływ na formację nowych wspólnot, razem ze świeckimi członkami wspólnoty. Mogłoby się wyrażać to poprzez:

  • Dostępność Asystenta Kościelnego, który jest otwarty na wskazania i ducha wspólnoty światowej;

  • Wprowadzanie do Ćwiczeń Duchowych;

  • Bycie towarzyszami duchowymi;

  • Prowadzenie grup w kierunku stawania się wspólnotą apostolską, dzielącą odpowiedzialność w misji;

  • Formowanie świeckich liderów i przygotowywanie ich do brania odpowiedzialności za dojrzałe wspólnoty.

 

We Wspólnotach Narodowych bardziej zawansowanych w procesie stawania się ciałem apostolskim ta praca już przyniosła owoce i nadal przynosi, a osoby świeckie kontynuują odpowiedzialność za formację i stały rozwój WŻCh. Również w tych wspólnotach chcielibyśmy pielęgnować powyższe oraz odkrywać nowe formy współpracy.

 

  • Pragniemy, abyście dalej byli partnerami w pracy formacyjnej;

  • Chcemy rozwijać drogi współpracy między naszymi ciałami apostolskimi i być wzajemnie otwartymi na dzielenie się pracą apostolską;

  • Proponujemy większe propagowanie siebie nawzajem w swoich publikacjach;

  • Chcemy ustalić bardziej instytucjonalną relację miedzy Towarzystwem Jezusowym i WŻCh (np. okresowe spotkania między Narodowymi Radami Wykonawczymi a Prowincjałami i ich zespołami; budowanie konsensusu dla mianowania Asystenta Kościelnego; planowania, wspierania i oceny wspólnych dzieł apostolskich);

  • Chcemy budować relację, która pozwoli na dzielenie się apostolskim rozeznawaniem, uzdolniając nas do poszerzenia obszarów naszej wspólnej misji apostolskiej obejmującej takie obszary jak: duchowość, działania społeczne, rodzinę, młodzież, zaangażowanie polityczne i zawodowe;

  • Mamy nadzieję na nieustanne przyczynianie się Towarzystwa Jezusowego do głębszego zrozumienia i docenienia naszego świeckiego powołania w Kościele;

  • Mamy nadzieję że między Towarzystwem Jezusowym a WŻCh, będzie budowana relacja, która charakteryzowałaby się szacunkiem i docenianiem różnic w naszych powołaniach. To pomoże obu stronom, WŻCh i Towarzystwu Jezusowemu, razem wspierać rozeznawanie powołania, zwłaszcza u ludzi młodych.

 

W duchu poprawienia i pogłębienia naszych stosunków i współpracy zapraszamy Jezuitów, zwłaszcza tych którzy są w trakcie formacji, do uczestnictwa w życiu WŻCh poprzez:

  • Spotkania formacyjne i seminaria;

  • Zgromadzenia narodowe i regionalne;

  • Regularne uczestnictwo w życiu wspólnot lokalnych;

  • Wspólne zaangażowanie w dzieła apostolskie;

  • Odprawianie ćwiczeń duchowych razem z członkami WŻCh;

  • Znajomość podstawowych dokumentów WŻCh.

 

Aby wspierać pracę Wice-Asystenta Kościelnego i Narodowych Asystentów Kościelnych, z pełnym szacunkiem sugerujemy wprowadzenie struktur dla komunikacji i wzajemnego wsparcia na poszczególnych poziomach regionalnych (np. Euroteam z Konferencją Prowincjałów Europejskich).

 

Na koniec, chcielibyśmy zwrócić uwagę na potrzebę bardziej jasnego zdefiniowania roli Asystenta Kościelnego w WŻCh. Powinno się to dokonywać i rozwijać poprzez pracę razem z Towarzystwem Jezusowym a szczególnie z obecnymi Asystentami Kościelnymi. Do tej pory było to zgodnym pragnieniem zarówno Towarzystwa Jezusowego, jak i WŻCh i będzie służyło pomocą w dokonywaniu oceny i wspieraniu bieżącej pracy Asystenta Kościelnego.



Dokument do ściągnięcia w wersji pdf Rekomendacje_Zgromadzenia_Ogólnego_WŻCh_w_Nairobi_2003.pdf