Wspólnota profetyczna

Czy my, jako wspólnota, możemy żyć powołaniem profetycznym? 

Jakiekolwiek przeprowadzilibyśmy analizy, aby poznać przyczyny i proces ostatnich zmian, to musimy przyznać, że pojawił się nowy sposób myślenia i nowa rzeczywistość. Utwierdziliśmy się w przekonaniu, że Bóg chce nas widzieć „wspólnotą apostolską dzielącą misję w Kościele”.

Ale ta misja, zgodnie z dobrą biblijną i kościelną tradycją, musi być misją profetyczną, przyjmowaną i przeprowadzaną w imię Boże, dzięki Jego prowadzeniu. Możemy zadać sobie teraz pytanie: „Czy możemy żyć prawdziwe profetycznym powołaniem?” Nie tak dawno jeszcze bibliści i pisarze zajmujący się duchowością pytali w swoich książkach i artykułach: „Gdzie są [dziś] Prorocy?” Pytanie to nabiera szczególnego znaczenia w kontekście wspólnoty, tzn. czy wspólnota – podobnie jak [pewnego rodzaju] instytucja – może sobie pozwolić na profetyzm?

Najprawdopodobniej  odpowiedź znajdziemy tu, między nami, między Wami. Na jedno z głównych haseł tego Zgromadzenia wybraliście zdanie „Wtedy Apostołowie zebrali się u Jezusa i opowiedzieli Mu wszystko, co zdziałali i czego nauczali.” (Mk 6,30)

Oczywiście, nie wszyscy są prorokami. Może niektórzy spośród Was… Albo przynajmniej, czasami, w pewnych okolicznościach… Nie zawsze, nie na każdym polu…

Ale może – i ta kwestia jest dużo bardziej istotna – nadszedł czas na Profetyczne Wspólnoty… czuję, że zdecydowanie w tym kierunku zdążacie.

A jeżeli tak, to św. Ignacy znów będzie dla nas Mistrzem i w tej sytuacji. Zastanówmy się teraz nad kilkoma uwagami, jakie wiążą się z pytaniem: co stanowi o proroku, co go definiuje? Co o prorokach mówi nam Biblia?

  • Prorok postrzega świat oczami Boga – widzieliśmy to w  kontemplacji o Wcieleniu. „Trzy Osoby Boskie…” (teraz jestem na dobrej stronie!) Ignacy wcale nie kontempluje świata nieśmiało…

  • Prorok słucha uszami, słuchem Boga. Bóg słucha głosu, płaczu, pełnego bólu krzyku ludzkiego. Bóg słucha ludzi, kiedy proszą o sprawiedliwość, kiedy cierpią z bólu, samotności, czy są prześladowani.

  • Prorok czuje sercem Boga – widzimy, jak Jezus wewnętrznie cierpi, jak jest do głębi poruszony. To samo przeczytać możemy o Bogu w Starym Testamencie… Płacze i cierpi w bólu (i tu możemy przywołać sformułowania biblijne) „swojej córki”, „swojego ludu”, „swoich umiłowanych”, „swojej rodziny”… Bóg jest blisko, współczuje w zjednoczeniu ze swoim biednym ludem. Współczucie to Jego pierwsza odpowiedź.

  • W końcu, prorok wypowiada Słowa Boga. A wiemy, że jest to Słowo pełne miłosierdzia, współczucia z cierpiącymi… Słowo nawrócenia i solidarności z tymi, którzy mają możliwość jakoś temu cierpieniu zaradzić. (Do dalszej analizy Słowa, które nie jest jedynie ustną wypowiedzią, a Żywym Słowem, wpływającym na rzeczywistość i zmieniającym ją, powrócimy później).

Wspólnota Życia Chrześcijańskiego w Polsce
ul. Rakowiecka 61, 02-532 Warszawa
NIP: 5213137346, REGON: 017235359
tel.: +48 733 734 777
e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
nr konta: 22 1020 1013 0000 0202 0328 6929